Από τον Σκόπελο της Λέσβου στη Νάσουα του Νιου Χαμσάιρ
Του Θεόδωρου Καλμούκου
ΒΟΣΤΩΝΗ. Στην πόλη Νάσουα του Νιου Χαμσάιρ και στη διεύθυνση 9 Merrit Parkway υπάρχει το εστιατόριο Family Pizza & Roast Beef, ιδιοκτησίας του Τάσου Βουδουρέλη, με τα νόστιμα φαγητά της ώρας και τα φρέσκα ψάρια και θαλασσινά καθημερινώς.
Με την πρώτη ματιά στο εσωτερικό του διάκοσμο καταλαβαίνει κανείς ότι ο ιδιοκτήτης του κατάγεται από το λιόξανθο νησί της Λέσβου, αφού παντού στους τοίχους του είναι αναρτημένες παραστάσεις και τοπία από τη Λέσβο, τους τιμοκαταλόγους του τους κοσμεί η προκυμαία της Μυτιλήνης με τον ναό του Αγίου Θεράποντα να δεσπόζει, ενώ τα πλεούμενα λες και προσπαθούν να τον αγγίξουν.
Ο Τάσος Βουδουρέλης, ένας εργατικός και τολμηρός άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία όπως συμβαίνει λίγο ως πολύ με κάθε ομογενή μας που είναι και μία μικρή Οδύσσεια. Ονειρό του ήταν να γίνει γιατρός, ξεκινώντας από το χωριό του, τον Σκόπελο της Λέσβου δίπλα στον κόλπο Γέρας, αλλά στην πορεία υπήρξαν αποκλίσεις που τον έβγαλαν από την πορεία του, δίχως όμως να το μετανιώσει, όπως είπε ο ίδιος.
Στην ηλικία των 14 χρονών έφυγε από το χωριό του και κατέβηκε στη Μυτιλήνη στο Γυμνάσιο διότι «ήθελε η εξαδέλφη μου να με κάνει γιατρό, αλλά από γιατρός έγινα συνδικαλιστής», είπε χαμογελώντας.
Και συμπλήρωσε: «Εμπλεξα με προεδριλίκια συνδικαλιστικά και το μυαλό ήταν αλλού δεν ήταν στα γράμματα». Είπε ότι κατέβαζε «συνεχώς το σχολείο σε απεργία, με ακολουθούσαν όλοι. Μου είπε μία φορά ο γυμναστής να πάτε μέχρι τον λόφο και να γυρίσετε πίσω στο μάθημα, φύγαμε όλοι δεν γύρισε κανείς».
Μόλις είδε η ΚΝΕ, δηλαδή η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδος, ότι ένα συνδικαλιστικό κίνημα μαθητών είχε δημιουργηθεί στο Γυμνάσιο της Μυτιλήνης, άδραξε την ευκαιρία αμέσως. «Με φώναξαν να πάω μια μέρα στα γραφεία τους που ήταν εκεί κοντά στην προκυμαία. Οταν μπήκα μέσα μιλούσαν για τη Ρωσία συνεχώς με τα καλύτερα λόγια και εναντίον της Αμερικής, οπότε τους είπα ρε παιδιά μόνο η Αμερική κάνει όλα τα κακά, η Ρωσία δεν κάνει τίποτε; Γύρισε κάποιος και μου είπε περιφρονητικά ‘πάψε εσύ ρε μικρέ καινούργιε’», είπε ο Τάσος. Αυτό ήταν το τέλος, «σηκώθηκα, έφυγα και δεν ξαναγύρισα ποτέ πια, αυτό ήταν», τόνισε.
Τελείωσε το Γυμνάσιο, κάποια στιγμή γνωρίσθηκε με την σύζυγό του τη Μαρία, η οποία καταγόταν από το ίδιο χωριό, τον Σκόπελο, αλλά είχε έλθει στην Αμερική σε ηλικία πέντε χρονών, παντρεύτηκαν κι ήλθε στη Βοστώνη.
Την πρώτη του γεύση ότι εδώ στην Αμερική υπάρχει τάξη και σύστημα και δεν είναι όπως τα παρουσίαζαν οι κομμουνιστές στη Λέσβο την πήρε μόλις αφίχθηκε στο αεροδρόμιο της Βοστώνης. Οπως ανέφερε, «μόλις έφτασα στο αεροδρόμιο με περίμενε κάποιος κύριος Αμερικανός αξιωματούχος μ’ ένα φάκελο στο χέρι, με πήρε στην άκρη και μου είπε εδώ είναι η πράσινη κάρτα σου κι ο αριθμός του σόσιαλ σεκιούριτι, καλώς ήλθες στην Αμερική και καλή επιτυχία». Ο Τάσος τα έχασε κυριολεκτικά με την ευγένεια και το σύστημα του άγνωστου Αμερικανού αξιωματούχου και η σκέψη του έτρεξε πίσω στη συνεδρίαση της Κομμουνιστικής Νεολαίας. «Εμεινα έκπληκτος, τα είχαν όλα έτοιμα οι Αμερικανοί όταν ήλθα», τόνισε.
Κάθισε μία μέρα να ξεκουραστεί από το ταξίδι και την επομένη «ο θείος της γυναίκας μου μου είπε ‘έλα να πάμε στο Μπρούκλαϊν να βάψουμε ένα σπίτι να με βοηθήσεις’. Ηλθα Τρίτη, κάθισα την Τετάρτη και την Πέμπτη πήγα για μπογιές χωρίς να έχω ιδέα από μπογιές. Μου είπε ‘πάρε αυτό το πινέλο’ και με έβαλε μέσα σε μια ντουλάπα και μου είπε να τη βάψεις. Είχε μια ζέστη μέσα στην ντουλάπα απερίγραπτη. Δούλεψα Πέμπτη και Παρασκευή και μου έδωσε 200 δολάρια, τα είδα και τρόμαξα και μιλούμε για το 1983. Τον ρώτησα μήπως έχεις κάνει λάθος, κι εκείνος μου απάντησε δούλεψες μέσα στη ζέστη και πρέπει να πληρωθείς».
Ο Τάσος αυτά τα πρώτα 200 δολάρια που έβγαλε δεν τα κράτησε για τον εαυτό του, αλλά όπως είπε «τα έστειλα κατ’ ευθείαν στον πατέρα μου στη Λέσβο, το είχα έτσι σαν τάμα, κι εκείνος πέταξε από τη χαρά του». «Αλλά –συμπλήρωσε- μετά έκανα ένα λάθος, έστειλα λεφτά στη γιαγιά μου τη Μυρσίνη να αγοράσει καφέ κι από τη συγκίνησή της πέθανε. Την αγαπούσα πολύ, όταν οι γονείς μου πήγαιναν να μαζέψουν τις ελιές εκείνη με φρόντιζε, μου μιλούσε συνέχεια για τη Μικρά Ασία και το Αϊβαλί, μου έδινε δέκα δραχμές από τη σύνταξή της, ξέρετε τι ήταν τότε δέκα δραχμές»;
Ο Τάσος πέρασε πολλά, αλλά με την τόλμη και την εργατικότητα του τα ξεπέρασε. Για να στήσει και να επεκτείνει πρόσφατα το σημερινό εστιατόριό του τον βοήθησε ο Ανδρέας Καρπούζης. «Σ’ αυτόν τον άνθρωπο οφείλεται που έχω αυτό το μαγαζί σήμερα, θα του είμαι ευγνώμων για πάντα», επεσήμανε ο κ. Βουδουρέλης.
Το εστιατόριο Family Pizza & Roast Beef του Τάσου Βουδουρέλη στο 9 Merrit Parkway στην πόλη Νάσουα του Νιου Χαμσάιρ το οποίο είναι γεμάτο με χρώματα και τοπία της Λέσβου.
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη για αυτό το άρθρο