Αγαλμα της Ελευθερίας, η ιστορία και η ψυχή της Αμερικής

Το Αγαλμα της Ελευθερίας όπως φαίνεται από το νέο Μουσείο στο Liberty Island (AP Photo/Richard Drew)

Στοιβαγμένοι στ’ αμπάρια των καραβιών της εποχής και αφού χτυπιόντουσαν από τα κύματα του Ωκεανού για εβδομάδες, όταν το σαπιοκάραβο που τους μετέφερε έμπαινε, επιτέλους, στο λιμάνι της Νέας Υόρκης, στο ύψος που σήμερα είναι η γέφυρα Βεραζάνο (Verrazano), αντίκριζαν το ωραιότερο δώρο που θα μπορούσαν ποτέ να αναμένουν:

Την κυρία Ελευθερία, το Αγαλμα της Ελευθερίας, κρατώντας στο δεξί της χέρι τον πυρσό, ψηλά, περήφανα, αποφασιστικά, ίσως το πιο ωραίο θέαμα στη ζωή τους. Το Αγαλμα της Ελευθερίας, έστελνε δυνατό το μήνυμα ότι η Αμερική τους υποδεχόταν με ανοιχτές αγκαλιές.

Τότε πλέον, τότε, αφού θα αντίκριζαν το Αγαλμα της Ελευθερίας, τότε θα ξεχνούσαν τι πέρασαν. Τότε θα αισθανόντουσαν μια ζεστασιά στην καρδιά.

Τότε το όνειρο που φαινόταν συχνά άπιαστο, το όνειρο να εγκατασταθούν στην Αμερική, να δουλέψουν, να χτίσουν ένα καλύτερο μέλλον για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, γινόταν πια πραγματικότητα.

Είχα την τύχη -ευγενή πρόσκληση του ΙΣΝ- να παρευρεθώ στα εγκαίνια του Μουσείου του Αγάλματος της Ελευθερίας, την Τετάρτη το βράδυ.

(Ναι, το ΙΣΝ ήταν και εδώ παρών. Εκπροσωπούσε και εδώ, και τιμούσε και εδώ, τον εαυτό του, τις εκατοντάδες χιλιάδες των Ελλήνων μεταναστών που πέρασαν από εκεί, και τον σημερινό Ελληνισμό).

Ο καταπληκτικός καιρός έκανε την μοναδική θέα του Μανχάταν, χαμηλά στην νότια πλευρά, στην περιοχή του λιμανιού, σύμβολο της υπεροχής της Αμερικής, να λάμπει.

Το ίδρυμα που συστάθηκε για την δημιουργία του Μουσείου του Αγάλματος της Ελευθερίας, για το οποίο πραγματοποιήθηκε αυτό το γεγονός στο νησάκι της Ελευθερίας, υπό την ηγεσία του ομογενή Αλμπερτ Μπέλα, συγκέντρωσε 100 εκατομμύρια δολάρια.

Στην εκδήλωση λοιπόν προς τιμήν τους -οι πόρτες του Μουσείου στο κοινό άνοιξαν την Πέμπτη- παραβρέθηκαν δεκάδες δωρητές. Μερικοί από αυτούς ήρθαν με ελικόπτερα. Ολοι τους όμως ήταν ταπεινοί, προσιτοί, απροσποίητοι, χαμογελαστοί.

Οταν ο παρουσιαστής του προγράμματος είπε ότι άνθρωποι του λαού, όπως ο Τζεφ Μπέζος, έδωσαν τα χρήματα για την οικοδόμηση του Μουσείου, ο Μπέζος που ήταν παρών, έσκασε στα γέλια.

Ηταν μια ξεχωριστή βραδιά. Μια βραδιά που θα μείνει στην μνήμη για πολύ καιρό.

Στην ξενάγηση που μας έκαναν στο Μουσείο, στάθηκα με δέος και διάβασα ξανά το ποίημα της Εμμα Λάζαρους (Emma Lazarous), αυτό που είναι χαραγμένο στο Αγαλμα και που εκφράζει, μια προσεκτικά επιλεγμένη λέξη την φορά, την ιστορία και την ψυχή της χώρας τούτης, της χώρας των μεταναστών.

Και από αυτό, δεν θα μπορούσε να λείπει η αναφορά -σε ποιος άλλους- στους Ελληνες.

Αξίζει να το ξαναδιαβάσετε.

«Ο ΝΕΟΣ ΚΟΛΟΣΣΟΣ»

Οχι καθώς ο Ελλην γίγας ο γνωστός,
που υπέτασσε με πόδια χάλκινα τη γη,
γυναίκα με πυρσό θα στέκεται ισχυρή
στις δυτικές μας πύλες παρά θίν’ αλός.
Η φλόγα της υποταγμένος κεραυνός
και Μάνα των Εξόριστων θ’ αποκληθεί.
Με πράο βλέμμα το λιμάνι επισκοπεί
και καλωσόρισμα -στο χέρι που είναι φως- παγκόσμιο αστράφτει. Και με χείλη σιωπηλά
κραυγάζει: «Αρχαίες χώρες, όλα τα χρυσά
κρατήστε τα και δώσετε σε μένα
τους κουρασμένους, τους ανέστιους, τη φτωχολογιά,
τις μάζες που ποθούν τη λευτεριά,
τα τέκνα σας τα παραπεταμένα».

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available