Ανάλυση: Αδιαφορία παραλυτική

Ο ιερός ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην πόλη Ντράκετ της Μασαχουσέτης. «Ε.Κ.»/ Θεόδωρος Καλμούκος.

Το θέμα είναι σοβαρό διότι αφορά τη ζωτική ανανέωση των διοικήσεων των κοινοτήτων και την παραλυτική αδιαφορία που επικράτησε και φέτος δυστυχώς στις «εκλογές» για την ανάδειξη κοινοτικών συμβουλίων. Είναι ένα θέμα το οποίο έχω θίξει στο παρελθόν όταν μάλιστα ήταν εν τη γενέσει του και το οποίο σήμερα έχει φτάσει σε έσχατη μορφή ακηδίας προς θάνατον.

Δυστυχώς και φέτος για πολλοστή φορά δεν έγιναν εκλογές που όφειλαν να γίνουν τον Δεκέμβριο σε πλείστες όσες κοινότητες ανά την επικράτεια της Αρχιεπισκοπής βάσει των Κανονισμών τους οποίους οι Κληρικολαϊκές Συνελεύσεις έχουν θεσπίσει και ψηφίσει. Στην περιοχή της Νέας Αγγλίας όπου ζω και γνωρίζω από πρώτο χέρι πρόσωπα και πράγματα, η κατάσταση για μία ακόμα φορά άγγιξε τα όρια της προχωρημένης παραλυσίας, κυριολεκτικά ακηδίας προς θάνατον.

Ουσιαστικά δεν διεξάγονται εκλογές διότι δεν υπάρχουν ενορίτες που ενδιαφέρονται να υπηρετήσουν στα κοινοτικά συμβούλια. Κι έτσι πολλές κοινότητες ανά την Αρχιεπισκοπή δεν θα διεξήγαγαν στην πραγματικότητα εκλογές, αλλά συνεχίστηκε και φέτος αυτό που γίνεται αρκετά χρόνια τώρα, μπήκαν στα συμβούλια οι ίδιοι και οι ίδιοι κατ’ ανάθεση, μόνο και μόνο για να συμπληρωθούν οι θέσεις, ενώ στις νευραλγικές θέσεις αποφάσεων, δηλαδή προέδρου, αντιπροέδρου, ταμία παραμένουν πάντοτε οι ίδιοι, αυτό σημαίνει πολλά. Οι νέοι και οι νέες όχι στα συμβούλια δεν συμμετέχουν, αλλά ούτε καν στις κοινωνικές εκδηλώσεις που διοργανώνουν οι κοινότητες.

Δυστυχώς οι κοινότητες οδηγούνται προς ολοκληρωτική συρρίκνωση και απομείωση. Κι αυτή είναι η πικρή αλήθεια, όσο κι αν πασχίζουμε να στομώνουμε τους φόβους μας για τον επικείμενο θάνατο καυχησιολογούντες για κτίρια και ανοικοδόμηση κοινοτικών κέντρων και αιθουσών και στις οποίες ήδη σε μερικές περιπτώσεις φωλιάζουν κουκουβάγιες.

Και προσοχή (!) δεν ομιλούμε για μικρές αριθμητικά κοινότητες, αλλά ακόμα και εκείνες που ισχυρίζονται ότι έχουν στα χαρτιά τους 650 και 450 οικογένειες και όμως στις γενικές τους συνελεύσεις εμφανίζονται καμιά εξηνταριά, οι οποίοι εκτονώνονται φωνασκώντας και αψιμαχώντας μεταξύ τους ανυποψίαστοι γι’ αυτό που είναι η τοπική ενορία. Οι δε ιερείς ευρισκόμενοι εν μέσω συμπληγάδων, δηλαδή από τη μια το συμβούλιο και από την άλλη η Αρχιεπισκοπή ή Μητρόπολη, σιωπούν και προσπαθούν να μαζέψουν όσα πιο πολλά χρήματα γίνεται γιατί αυτό είναι το μέτρο της επιτυχίας ενός ιερέα στις μέρες μας, το δολαριομάζεμα. Μιλούμε κυριολεκτικά για ανίερες και διαστροφικές καταστάσεις.

Κι όλα αυτά διότι επί δεκαετίες χτίσαμε στην άμμο, στη λιθομανία, στον εντυπωσιασμό και τη θριαμβολογία ότι οι κοινότητές μας είναι μεγάλες και τρανές ενώ στην ουσία μεταβάλλονται, όπως έγραφα και την περασμένη εβδομάδα, σε κέντρα Διονυσιακής διασκέδασης με τα θρυλικά φεστιβάλ από τα οποία πλείστες όσες εξαρτούν την ίδια τους την επιβίωση, κι αυτό λέγει πολλά για το επίπεδο της εκκλησιαστικότητας, της καλλιέργειας και πνευματικής συγκρότησης των ενοριτών.

Και κάτι άλλο ακόμα, χρόνια τώρα γεμίσαμε τις κοινότητες και τους ναούς με οφικιάλιους Αρχοντες «νεκρών» κατ’ ουσία τίτλων και οφικίων, όπως Οστιάριοι,, Πρωτέκδικοι, Υπομνηματογράφοι και λοιπών βαρύγδουπων αλλά κενών περιεχομένου και παραμελήσαμε τους ταπεινούς ανθρώπους της πίστης, του ήθους, του κάματου, της οικογένειας, τους αφανείς εργάτες των κοινοτήτων και ιδού τώρα αδειανοί οι ναοί μας. Μ’ άλλα λόγια, είναι οι Αρχοντες, οι Εκατόνταρχοι, οι λοιποί τιτλούχοι κι όλοι εμείς οι άλλοι, ο Λαός του Θεού, ο οποίος καλείται να δίνει, να ξαναδίνει και να μη ρωτά πού πηγαίνουν τα χρήματα, πώς διατίθενται και με ποία κριτήρια.

Το αδήριτο ερώτημα είναι τι δέον γενέσθαι και αν υπάρχει επιστροφή. Κι ίσως αυτό να ερμηνευθεί ως ένα είδος απόγνωσης. Ομως η απόγνωση κάποιες φορές ίσως να είναι και προνόμιο, γιατί αλίμονο αν χαθεί η επίγνωση των ουσιωδών πραγμάτων του βίου.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available