Αθηνά Τιτάκη: Οι Eλληνες πληγώνουν τους Eλληνες στη χώρα τους και τους κάνουν περήφανους έξω από αυτήν

Στιγμιότυπο από την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της κ. Τιτάκη. Στο πλευρό της φίλες που πιστεύουν σε αυτή. Aπό αριστερά διακρίνονται: Εύη Βουλουμάνου, Ματίνα Ακουρή, Αθηνά Τιτάκη, Γεωργία Κουππάρη, Λένα Καλοπίση.

Κατ’ εξαίρεση θα προλογίσουμε την συνεντευξιαζόμενη με κάπως… προσωπικό τρόπο, αφού η κυρία Αθηνά Τιτάκη έτυχε να είναι παρούσα στην μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου, της γέννησης του παιδιού μου. Ως μαία στο επάγγελμα με βοήθησε να φέρω στον κόσμο έναν Ελληνα, το γιο μου, και να μοιραστούμε μαζί της μοναδικά συναισθήματα. Η κ. Τιτάκη, όμως είχε και… κρυφή ζωή. Μία ζωή με επίσης σημαντική προσφορά στον άνθρωπο και στην Ελλάδα, αυτή της ποιήτριας.

100_3452

Δύο… ζωές που πηγάζουν από το ίδιο άτομο, έχουν όμως μία πολύ σημαντική διαφορά μεταξύ τους και τελικά καταλήγουν στην ίδια Ιθάκη, τον άνθρωπο. Η σημαντική διαφορά που έχει η μαία Τιτάκη με την ποιήτρια Τιτάκη είναι πως η δημιουργός Τιτάκη είχε ενδοιασμούς και δυσκολία στο να βγάλει προς τα έξω το έργο, τις σκέψεις, την προσφορά της, το «είναι» της ποιήτριας Τιτάκη. Οσο εύκολο της είναι να… φέρει στη ζωή ένα μωράκι τόσο δύσκολο της είναι να μιλήσει για το έργο της, ως καλλιτέχνης. Είχε ενδοιασμούς για το τι θα μπορούσε να πει μία… μαία – ποιήτρια. Κι όμως είχε, είπε και κυρίως μας βγάζει από μέσα μας πολλά συναισθήματα, πολλές εικόνες, πολύ έκφραση, πολύ αγάπη, πολύ ανθρωπιά. Αυτός ο υπερθετικός βαθμός των συναισθημάτων στα ποιήματά της επηρεάζεται -και είναι φυσικό- από την μαία Τιτάκη και όπως λέει και η ίδια «σίγουρα έχει επηρεάσει την σκέψη και το συναίσθημά μου, τη ματιά μου προς τη ζωή και το θάνατο, χωρίς αυτό να το καθιστά εύκολο».

Ομως ας αφήσουμε την κυρία Τιτάκη να μας αποκαλυφθεί η ίδια και να «μιλήσει» με έναν μοναδικό τρόπο -απ’ όλους όσους έχουμε γνωρίσει- με τους ομογενείς μας..

«Περιοδικό»: Η παρουσίαση της πρώτης σας, δημοσιευμένης, ποιητικής συλλογής τι συναισθήματα σας προκάλεσε; Και τι περιμένετε για το μέλλον;

10152772_620890334655078_1479687051_n

Αθηνά Τιτάκη: Στην αρχή ένιωθα εκτεθειμένη, δεν είναι εύκολο να μοιράζεται κανείς κομμάτια του εαυτού του με πολύ κόσμο, όμως η έκδοση αυτή καθεαυτή είναι μια απόφαση να βγουν προς τα έξω και παρά τον αρχικό φόβο η βραδιά της παρουσίασης κύλησε με αίσθημα ζεστασιάς και αποδοχής. Η αγάπη στα λόγια και στην αύρα των ανθρώπων είναι «δυναμωτική». Παρότι η διαδικασία της γραφής είναι εξελικτική, δεν μπορώ να γνωρίζω για το μέλλον.

«Περιοδικό»: Ο χώρος κατακλύστηκε από ανθρώπους που σας αγαπάνε και στηρίζουν το έργο σας. Περιμένατε τόσο μεγάλη συμμετοχή και μήπως ανεβάζει τον… πήχη των απαιτήσεων του κόσμου απέναντί σας;

Αθηνά Τιτάκη: Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής την ήθελα, αλλά δεν την περίμενα. Κατά κάποιο τρόπο «αιφνιδιάστηκα» ευχάριστα. Και ήταν μεγάλη μου χαρά να παρευρεθεί τόσος κόσμος για να ακούσει ποίηση και να ζήσει μια διαφορετική βραδιά απ’ ότι συνηθίζουμε. Η ποίηση όμως είναι μια πολύ εσωτερική κατάσταση, θέλω να πω δεν επηρεάζεται από απαιτήσεις ή προσδοκίες άλλων, είναι ελεύθερη κι έτσι θα ήθελα να παραμείνει.

«Περιοδικό»: Τι σας ωθεί και τι σας εμπνέει να πιάσετε την πένα;

Αθηνά Τιτάκη: Την ποίηση την περιμένω, τουλάχιστον αυτό ισχύει σ’ εμένα αυτή τη στιγμή. Συναισθήματα, μνήμες, καταστάσεις, εικόνες απ’ το παρόν και το παρελθόν, ανακινούνται, μετασχηματίζονται και έρχονται σαν γράμμα στον παραλήπτη. Το διαβάζει σιγανά μέσα του, κάθε φορά μοιάζει και διαφορετικό, το μορφοποιεί, το δίνει και στους άλλους δίπλα του. Φυσικά τα νέα μπορεί να είναι ευχάριστα ή δυσάρεστα, καθένας κρατά ότι του χρειάζεται.

«Περιοδικό»: Θεωρείτε ότι έχετε αισιόδοξη γραφή ή όχι;

Αθηνά Τιτάκη: Μπορούμε να βρούμε αισιόδοξα πράγματα ακόμα και στις πιο απαισιόδοξες συνθήκες και το αντίστροφο. Η ποίηση μέσα στην μελαγχολία της κρύβει φωτεινές διεξόδους. Δεν στοχεύω στην ωραιοποίηση, μήτε είμαι απαισιόδοξη φύση. Τις περισσότερες φορές γράφω υποσυνείδητα κι εκεί το συγκεκριμένο είναι ανέφικτο. Ο αναγνώστης παραλαμβάνει κάθε φορά από το ποίημα την ανάγκη του.

«Περιοδικό»: Πιστεύετε ότι η κριτική της ποίησης είναι κάτι το δυνατό;

Αθηνά Τιτάκη: Ναι είναι, όπως κι οτιδήποτε προβάλουμε ακόμα και στην καθημερινότητά μας. Η ματιά και η διάθεση του κριτή κι αντίστοιχα του κρινόμενου έχουν την μεγαλύτερη σημασία. Μπορεί να συγκρουστούν και να πονέσουν. Μπορεί όμως και να προάγουν. Στην ποίηση λόγω της ρευστότητας και του πολυσήμαντου υπάρχουν μεγάλα περιθώρια παρεξηγήσεων, οι άνθρωποι όμως με κριτική εμπειρία μπορούν να κάνουν σοβαρές επισημάνσεις. Είναι και θέμα γούστου στο κάτω κάτω.

«Περιοδικό»: Μιλήστε μας λίγο για την ποιητική σας συλλογή «Κατόπιν Αιφνιδιασμού». Πόσο καιρό την προετοιμάζατε στο μυαλό σας και πόσο καιρό την ετοιμάζατε στο χαρτί; Σας δυσκόλεψε;

Αθηνά Τιτάκη: Η προετοιμασία ήταν ψυχική και είχε αρχίσει πολύ πριν κάτι σχηματοποιηθεί στο μυαλό και πάρει τη μορφή ποιημάτων, πόσο μάλλον μιας συλλογής. Στο «Κατόπιν Αιφνιδιασμού» βρίσκουμε μια επιλογή ποιημάτων των τελευταίων τριών χρόνων. Οσο για την δυσκολία, ναι υπήρξε και υπάρχει, όπως οτιδήποτε εγκυμονείται και γεννιέται. Η ποίηση έχει κόστος και καθένας που γράφει το πληρώνει.

«Περιοδικό»: Στο βιοποριστικό επάγγελμα είσαστε μαία. Πως αισθάνεστε όταν έρχεται ένα παιδί στη ζωή και πως όταν το παραδίδετε στους γονείς του; Τι τους λέτε συνήθως;
Η γραφή των ποιημάτων έχει μήπως κάποια σχέση με το επάγγελμά σας; Μήπως με αυτόν τον τρόπο εξωτερικεύετε τα αισθήματά σας;

Αθηνά Τιτάκη: Η Μαιευτική είναι ένας κλάδος με δυνατές συγκινήσεις. Κρύβει και δύσκολες στιγμές που πολλοί αγνοούν. Είναι δουλειά υπεύθυνη και δυναμική. Κάθε φορά ο ερχομός ενός ανθρώπου στον κόσμο προσφέρει συναισθήματα χαράς, ανακούφισης κι ελπίδας που έρχονται να απαλύνουν τον κόπο και την αγωνία της διαδικασίας του τοκετού. Σίγουρα έχει επηρεάσει την σκέψη και το συναίσθημά μου, τη ματιά μου προς τη ζωή και το θάνατο, χωρίς αυτό να το καθιστά εύκολο. Πέρα όμως από τη φαντασία και τη σκέψη είναι όπως είπατε βιοπορισμός, μια καθημερινότητα που καλούμαι να αντιμετωπίσω.

«Περιοδικό»: Σας ενδιαφέρει καθαρά η ποίηση ή έχετε σκεφτεί να «πάτε» και στο πεζογράφημα;

Αθηνά Τιτάκη: Τον τελευταίο καιρό με κερδίζει περισσότερο η ποίηση. Ο,τι γράφω σε πεζό λόγο είναι μικρής έκτασης και λειτουργούν ως ανάπαυλα στην ποίηση. Είναι εντελώς διαφορετικός τρόπος δουλειάς, απαιτεί διαφορετικούς χρόνους και είναι κατά κάποιο τρόπο και θέμα διάθεσης. Στην παρούσα φάση υπάρχει έντονο ποιητικό φορτίο, για αργότερα δε γνωρίζω.

«Περιοδικό»: Αν έπρεπε κάποιος να σας βάλει μια ετικέτα τι θα έπρεπε να διαλέξει; Αισιόδοξη; Απαισιόδοξη; Ονειροπόλα; Πεζή;

Αθηνά Τιτάκη: Οι έννοιες ετικέτα και άνθρωπος ή ετικέτα και ποίηση θεωρώ πως είναι ασύμβατες. Προσπαθούν να απλοποιήσουν το πολυσύνθετο. Αν με ρωτάτε για το πώς βλέπω τον εαυτό μου πιστεύω πως είμαι το σύνολο των συναισθημάτων και της φαντασίας μου, των εμπειριών, των πράξεων, των λαθών, της γνώσης και της άγνοιάς μου. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από όλους.

«Περιοδικό»: Στην παρουσίαση των ποιημάτων σας για «επιδόρπιο» είχε τάνγκο και γενικότερα λάτιν ακούσματα. Εχετε καταφέρει να βρείτε πολλούς τρόπους έκφρασης. Τι σας προσφέρει εσωτερικά το καθένα; Το επάγγελμά σας; η ποίηση; ο χορός;

Αθηνά Τιτάκη: Κάθε μας ενασχόληση προσπαθεί να καλύψει κάποιες από τις ανάγκες μας, θα μπορούσε να πει κανείς πως μας βοηθά να επιζήσουμε μέσα σε κενά και ματαιώσεις, αδυναμίες και φόβους. Αν δεν τα καταφέρνεις με μία διαλέγεις κι άλλη. Στη δουλειά μου λειτουργεί αμφίδρομα η έννοια της προσφοράς, δίνω και παίρνω, κάποιες φορές με κάνει να νιώθω και σημαντική, όμως είναι και πολλές οι φορές που νιώθω ανεπαρκής στο να μπορέσω να ανακουφίσω τον ανθρώπινο πόνο. Στην ποίηση οι λέξεις έρχονται άλλες φορές σαν μπαμπάκι κι άλλες σαν ξυράφι, θα προσπαθήσουν να αγγίξουν πράγματα που δεν αγγίζονται. Oταν ξεκινά ένα ποίημα δεν ξέρεις τη μορφή που θα πάρει. Είναι σαν να δουλεύει μέσα από εσένα ερήμην σου. Oμως αγαπώ πολύ και τον χορό, το σώμα έχει τις μνήμες του, ζητά την ελευθερία του κι εκεί το κορμί έρχεται να πει αυτά που πολλές φορές οι λέξεις δεν καταφέρνουν.
10151559_620890224655089_1914231126_n

«Περιοδικό»: Οπως γνωρίζετε οι ομογενείς μας λατρεύουν κάθετι το ελληνικό. «Πείτε» τους κάτι. Δώστε τους μία συμβουλή και φυσικά αφιερώστε τους ένα ποίημά σας.

Αθηνά Τιτάκη: Δεν ξέρω αν έχω να πω κάτι σε ανθρώπους που γνώρισαν και γνωρίζουν ακόμα και σήμερα μέσα στα χρόνια της κρίσης τον πόνο της ξενιτιάς, της απώλειας, των αναμνήσεων. Εκεί η ψυχή παίζει με τα όριά της κι ο καθένας ανακαλύπτει τις δυνάμεις που θα τον ισορροπήσουν. Είμαστε ένας παράξενος λαός. Οι Eλληνες πληγώνουν του Eλληνες μέσα στη χώρα τους και τους κάνουν περήφανους έξω από αυτήν. Oταν οι ανάγκες της ζωής ξυπνήσουν το ανταγωνιστικό τους κομμάτι τότε αυτοί βρίσκουν έξυπνους τρόπους να διαπρέψουν σε απλούς αλλά και σύνθετους τομείς ανάμεσα σε ανθρώπους άλλων πολιτισμών. Θα έλεγα ίσως να κρατήσουν ξεστή μέσα τους την ομορφιά και τις αντιθέσεις τους, την έννοια του συναισθάνομαι και συντρέχω. Οι Eλληνες ξέρουν να βάζουν πλάτη στα δύσκολα και θα τους αφιέρωνα το ποίημα «Χώρα Εντός-Εκτός», γιατί κάθε χώρα είναι οι άνθρωποί της και κάθε άνθρωπος είναι μια χώρα μέσα του.

«Περιοδικό»: κ. Τιτάκη σας ευχαριστούμε πολύ.

Χώρα Εντός – Εκτός

Είχε μια πηγή σε αγροτικό δρόμο δημόσιο
κι έναν μεταξοσκώληκα ιδρωμένο
επάνω στη μουριά του.
Και φίλους πολλούς είχε κι εχθρούς
με λόγια δοχεία
και προσωπικά δωδεκάθεα.
Είχε και ήρωες τοίχων τεσσάρων
με μπικουτί και δωρικές κολόνες
στο περιστύλιο της κρεβατοκάμαρας
κι άλλους με πρόσφορα στα χέρια
για τους ανεξήγητα λαίμαργους.
Είχε και λαμπαδηδρόμους σε χωματόδρομο
ο ήλιος ντάλα
δοκιμασμένους εξερευνητές
σε δίκτυα και βιβλία
ασβεστωμένα πεζούλια
για τις ερεθισμένες κουτσομπόλες
και γούρια διάφορα και ξόρκια
όταν τα γεγονότα ξεπερνούσαν τις προβλέψεις.
Είχε φώτα πορείας, μικρή-μεγάλη σκάλα
για όσους ένιωθαν μακριά απ’ το κέντρο
και κάμποσους παρασημοφορημένους
μάγους και περιπλανώμενους
μπύρες καφάσια για τους αδέσμευτους
στην ανεξίτηλη αγάπη.
Είχε και δυο κόρες παρθένες
που δοκίμασαν την αλήθεια και πέθαναν
ήλιο και θάλασσα
το φαλλό ενός σάτυρου στα σουβενίρ
ορτανσίες στις δροσιές και μάραθα
και κεραμίδια για τους γάτους.
Είχε πολλά αυτή η χώρα η παράξενη
και γι’ αυτή της την παραξενιά
την έλεγαν «Ο Ενας».

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *