Αληθινοί μαχητές της Ελλάδας

O Στέφανος Τσιτσιπάς πανηγυρίζει τη νίκη του επί του Ρότζερ Φέντερερ (AP Photo/Mark Schiefelbein)

Στέφανος Τσιτσιπάς. Το νέο μεγάλο «καυτό» όνομα του ελληνικού αθλητισμού που μπαίνει με το… σπαθί του σε μία μεγάλη λίστα από αθλητές που δοξάζουν και μάχονται για την αξιοπιστία της Ελλάδας στο εξωτερικό. Για να μην αναφέρω όλους τους αθλητές της λίστας από παλιά θα πω πως τα τελευταία 1-2 χρόνια ξεχωρίζουν οι Κατερίνα Στεφανίδη, ο Λευτέρης Πετρούνιας, ο Στέφανος Τσιτσιπάς, η Μαρία Σάκκαρη και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο.
Αυτά τα παιδιά δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό σε όποιον αγώνα και να… πέφτουν. Δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και μάχονται για τα ελληνική χρώματα στο εξωτερικό και όχι μόνο. Στους αγώνες τους ξεχωρίζουν για την άριστη αγωνιστική τους κατάσταση, ενώ εκτός αυτών για τον πατριωτισμό τους αφού ποτέ δεν ξεχνούν να αναφέρονται στην καταγωγή τους, αλλά και στην Ελλάδα. Μάλιστα αθλητές όπως η Στεφανίδη πολλές φορές έχουν μιλήσει για τα κακώς κείμενα στον τομέα τους και τα προβλήματα που υπάρχουν. Αλλά δεν… ιδρώνει κανείς.

Κι εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα για όλους. Για τους αθλητές αυτούς, αλλά κυρίως για αυτούς που έρχονται και έχουν ως… μπούσουλα την πορεία των αθλητών αυτών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αννα Κορακάκη. Η «χρυσή» Αννα της ελληνικής σκοποβολής ξεκίνησε για την κορυφή του κόσμου από ένα… παράπηγμα. Ενα δικό της κατασκεύασμα που την βοηθούσε στην προπόνησή της. Μακριά από την πόλη, σε ένα… νταμάρι έφτιαξε το λημέρι της. Που ήταν το κράτος ή η ομοσπονδία της ή κάποιος φορέας; Ανύπαρκτοι όλοι τους. Μόνο όταν η Αννα πάτησε στην κορυφή βγήκαν δίπλα της για την ρεκλάμα. Και όταν η Κορακάκη άρχισε να τα… χώνει, αυτοί έφυγαν. Ετσι είναι.

Αλλά μήπως πάντα έτσι δεν ήταν; Αδιαφορούσε το κράτος, η Oμοσπονδία, όλοι. Ούτε καν ένας τοπικός χορηγός που θα «επένδυε» πάνω στους αθλητές. Κανείς. Και από την άλλη είναι λογικό. Οταν το κράτος στραγγαλίζει τον Αθλητισμό, την Παιδεία, την Υγεία και τον Πολιτισμό προς όφελος της πολιτικής και των συμφερόντων είναι λογικό να «εξαφανίζονται» ταλέντα ή αν επιμένουν να παλεύουν θα είναι μόνα τους. Οπως η Αννα. Μην πάμε μακριά, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο πρέπει να δοξάζει τον Θεό που οι «μεγάλοι» δεν τον πίστεψαν ή δεν τον πήραν χαμπάρι ή δεν τον ήθελαν. Εμεινε στον Φιλαθλητικό και βρήκε μόνος του τον δρόμο του. Και ήταν high way, αλλά μόνος του. Μάλιστα θα μπορούσε να χαθεί από την εθνική ομάδα αλλά ευτυχώς από κινήσεις άλλων και όχι του Κράτους ο Γιάννης φοράει το εθνόσημο.
Με λίγα λόγια, σε αντίθεση με άλλα κράτη, η Ελλάδα ούτε εμπιστεύεται, ούτε ποντάρει στα Ελληνόπουλα, παρά μόνο στους «έτοιμους». Παράδειγμα οι αρσιβαρίστες μας που όταν ξεκινούσαν δεν τους στήριζε και δεν τους ήξερε κανείς, ενώ μετά τη Βαρκελώνη και τον Πύρρο Δήμα έπεσαν όλοι πάνω τους να τους προσφέρουν τα πάντα.

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει η «επένδυση» και η «ανάπτυξη». Δύο άγνωστες λέξεις που ειδικά στην περίπτωση του αθλητισμού δεν κοστίζουν. Μπορεί το κράτος να επενδύσει πάνω σε παιδιά – ταλέντα και μέσω αυτών να αναπτύξει την ιδιωτική πρωτοβουλία και τους χορηγούς. Θα μπορούσε να στηρίξει τα παιδιά αυτά στα πρώτα τους βήματα και πάνω σ’ αυτή τη στήριξη να έρθει ο κάθε ιδιώτης που θέλει να γίνει χορηγός και να βοηθήσει τον αθλητή και το Κράτος. Αλλά αυτά είναι… ψιλά γράμματα για ένα Κράτος που έχει μάθει στα έτοιμα. Είτε είναι χρήματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, είτε είναι χρήματα των μισθωτών και δημοσίων υπαλλήλων, είτε και ταλέντων σε κάθε επίπεδο. Γι αυτό και δεν βγαίνουν πλέον πολλά ταλέντα. Και όσα βγαίνουν είτε απογοητεύονται και σταματάνε είτε συνεχίζουν αλλά πρέπει να έχουν βαθιά τσέπη.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available