Ανάλυση: Ανέπνευσε η Ελλάδα, ανέπνευσε και η Ομογένεια

Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, κ. Ελπιδοφόρος. Φωτογραφία: «Εθνικός Κήρυξ» - Κώστας Μπέη.

Η θριαμβευτική εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία της Ελλάδος και η παμψηφεί εκλογή του Αρχιεπισκόπου Ελπιδοφόρου στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής, είναι δύο μείζονος σημασίας γεγονότα, ιστορικών διαστάσεων σίγουρα, τα οποία έκαναν να αναπνεύσει η Ελλάδα, να αναπνεύσει και η Ομογένεια.

Είναι καταθλιπτικό να σκεφθεί κάποιος σε ποιο σημείο έσχατης φθίσης και απόγνωσης βρισκόταν ο εκκλησιαστικός μας βίος στην Αμερική τον περασμένο Ιούλιο και πού βρίσκεται σήμερα με έναν νέο και χαρισματικό ποιμενάρχη στην οιακοστροφία της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, τον Ελπιδοφόρο.

Κι ακόμα εξ’ ίσου καταθλιπτικό είναι να σκεφθεί κανείς σε ποίων τα χέρια βρισκόταν η Ελλάδα τον περασμένο Ιούλιο και σε ποιων σήμερα.

Ας ξεκινήσουμε με τον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο ο οποίος μέσα σ’ ένα μόλις μήνα από την ενθρόνισή του, στις 22 Ιουνίου, έχει κατορθώσει να αλλάξει εντελώς το κλίμα και την εικόνα της Αρχιεπισκοπής και να περάσει ο ένθεος ομογενειακός μας λαός από την απόγνωση στην ελπίδα και την προοπτική. Εχει ήδη καθιερωθεί στη συνείδηση της πλήθουσας Εκκλησίας ως ο κομιστής της ελπίδας και της προοπτικής, αλλά και ο ηγέτης ο οποίος μπορεί και την αντιπροσωπεύει επάξια.

Κι αυτό ακριβώς φάνηκε τόσο εναργώς την περασμένη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον, όπου απέδειξε ότι μπορεί να σταθεί και μάλιστα με περισσή άνεση παντού στους κορυφαίους κυβερνητικούς και πολιτικούς κύκλους με κορυφαίο εκείνον του Λευκού Οίκου με τον Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο στο Οβάλ Γραφείο, στο Κογκρέσο και τους θεσμικούς παράγοντες και υπεύθυνους επί θρησκευτικής ελευθερίας.

Η ομιλία του ήταν επίκαιρη, σοβαρή, τεκμηριωμένη και παρρησιακή, αποδεικνύοντας πως ο άνθρωπος έχει σοβαρότητα, γνώση και γνώσεις.

Και κάτι άλλο ακόμα, η προχτεσινή εγκύκλιός του, η πρώτη θα έλεγα για εθνικό θέμα του Ελληνισμού, για την τεσσαρακοστή πέμπτη επέτειο από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο ήταν πραγματικά, μηνυματοφόρα, δυνατή και παρρησιακή.

Ιδού τι έγραψε ανάμεσα στα άλλα: «Η εισβολή του τουρκικού στρατού στην Κύπρο σαράντα πέντε χρόνια πριν, η εκτόπιση των κατοίκων της, οι οποίοι έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, και ο βίαιος διαχωρισμός της νήσου παραμένουν έως και σήμερα μία θλιβερή αδικία».

Κι ακόμα, έγραψε πως «είναι πολλά αυτά που μπορούμε να κάνουμε ως Αμερικανοί μέσω της κυβερνήσεώς μας.

Η Κύπρος αποτελεί μεν ηθικό ζήτημα για κάθε άνθρωπο, περισσότερο όμως για μας, που μας ενώνει με τους αδελφούς Κυπρίους η κοινή πίστη και ακόμη το ίδιο αίμα».

Ομολογώ πως τέτοια εγκύκλιο για το θέμα της μαρτυρικής Κύπρου είχα να διαβάσω από την εποχή του μακαριστού Ιακώβου και ειλικρινά αγαλλίασε η ψυχή διαπιστώνοντας ότι ο Ελπιδοφόρος βαδίζει στα βήματά του για τα εθνικά Θέματα του Ελληνισμού. Βέβαια θα δεχθεί επικρίσεις και μικρονοϊκές επιθέσεις από κάποιους ελάχιστους που κατατρύχονται από ανθελληνικά σύνδρομα, για τους οποίους θα πρέπει να ευχόμαστε ταχείαν την ίαση.

Με τις εκλογές της 7ης Ιουλίου ανέπνευσε και η Ελλάδα.

Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή την ορκωμοσία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο Προεδρικό Μέγαρο παρουσία του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, αλλά και των μελών της κυβέρνησης. Ηταν άπαντες ντυμένοι όπως πρέπει, σεβαστικοί προς την ορκωμοσία και τον Αρχιεπίσκοπο, με σοβαρότητα, ευπρέπεια και σεμνότητα. Εκαναν το σημείο του σταυρού με πρώτον τον Κυριάκο με πίστη και ευλάβεια, δηλώνοντας ότι η Ελλάδα είναι χώρα Χριστιανική Ορθόδοξη και πως ο λαός της είναι ζυμωμένος με την Πίστη παρ’ όλες τις λυσσαλέες προσπάθειες των μικρονοϊκών εκείνων που αποπειράθηκαν να την υποβαθμίσουν.

Κι ακόμα ποια σύγκριση θα μπορούσε να κάνει κανείς της σημερινής Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων με τον προκάτοχο της; Μιλούμε για οντολογίες ασύμπτωτες από πάσης απόψεως δηλωτικές της σημερινής ποιότητας και του χτεσινού άποιου (χωρίς ποιόν).

Μέσα σε μια εβδομάδα αποδείχτηκε πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν έτοιμος να κρατήσει γερά το τιμόνι της Ελλάδος και να την οδηγήσει στην αξιοπρέπεια, την ασφάλεια, την παιδεία και την ευημερία.

Δεν έχει δικαίωμα και δεν μπορεί να αποτύχει διότι είναι η τελευταία ελπίδα για την Ελλάδα.

Οπως και η επιτυχία είναι μονόδρομος για τον Ελπιδοφόρο, επειδή ακριβώς είναι η τελευταία ελπίδα για την Εκκλησία μας στην Αμερική.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available