Αξιοι της μοίρας μας…

Ντιναμό Κιέβου - Ολυμπιακός. Φωτογραφία: Ευρωκίνηση.

Μέσα στην… παραζάλη που δημιουργούν οι εγχώριες διοργανώσεις, οι αντιπαλότητες και η αθλητική υποκουλτούρα που μας χαρακτηρίζει, υποτιμήθηκε για ακόμη μια φορά ο κατήφορος που έχει πάρει το ελληνικό ποδόσφαιρο σε διεθνές επίπεδο.

Ο αποκλεισμός του Ολυμπιακού από την Ντιναμό την περασμένη Πέμπτη στο Κίεβο ήρθε να «κλείσει» με το χειρότερο τρόπο τον κύκλο της βαθμολογικής συγκομιδής των ελληνικών ομάδων φέτος στην Ευρώπη που ήταν πενιχρός με αποτέλεσμα η Ελλάδα να κατρακυλήσει στην 14η θέση της βαθμολογίας της ΟΥΕΦΑ και να απειλείται να βρεθεί ακόμη πιο χαμηλά σε περίπτωση που η Κροατία μέσω της Ντιναμό Ζάγκρεπ καταφέρει να αποκλείσει την Τσέλσι στην φάση των «16» του Γιουρόπα Λιγκ.

Ακόμη όμως κι αν δεν συμβεί αυτό, το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει πάρει ένα δρόμο χωρίς επιστροφή και πολύ σύντομα αν δεν παρθούν δραστικά μέτρα, αν δεν υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο, θα μπει στο περιθώριο της Ευρώπης και οι δυνατότητες που θα έχουν για να διακριθούν οι ομάδες του στις διοργανώσεις της «Γηραιάς Ηπείρου» θα είναι εξαιρετικά περιορισμένες.

Δεν το λέμε εμείς, το λέει η πραγματικότητα που είναι αμείλικτη και δείχνει ξεκάθαρα το ζοφερό αύριο που έρχεται.

Την επόμενη αγωνιστική περίοδο η Ελλάδα θα ξεκινήσει στην βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ από την 16η θέση, με τους Κύπριους να την έχουν προσπεράσει και να βρίσκονται στην 15η, κι εφόσον δεν την βελτιώσει, τότε από το μεθεπόμενο πρωτάθλημα θα χάσει ένα ευρωεισιτήριο κάτι που σημαίνει ότι δεν θα βγάζει στην Ευρώπη πέντε ομάδες όπως τώρα, αλλά τέσσερις ενώ σαν χώρα δεν θα συμμετέχει πλέον στο Γιουρόπα Λιγκ, αλλά στην τρίτη τη τάξη διοργάνωση που έχει στα σκαριά η ΟΥΕΦΑ και η οποία θα ονομάζεται σε πρώτη φάση ως Γιουρόπα Λιγκ-2 και θα ξεκινήσει το καλοκαίρι του 2021.

Είδατε ωστόσο κάποιον από τους αρμόδιους να ευαισθητοποιείται, ακούσατε κανένα καμπανάκι κινδύνου, έστω κάποιον έντονο προβληματισμό που να εκδηλώθηκε δημοσίως από αξιωματούχους του ελληνικού ποδοσφαίρου, Τίποτα, απολύτως. Σιωπή και αδιαφορία…

Την ίδια στιγμή οι μεν πανηγυρίζουν και λοιδορούν τους δε για τις Ευρωπαϊκές τους αποτυχίες σαν να μην τους αφορούν. Απίστευτα πράγματα για μια χώρα όπου όλοι ακόμη και σε συλλογικό ποδοσφαιρικό επίπεδο χαίρονται να βλέπουν να… ψοφάει η κατσίκα του γείτονα. Δεν αντιλαμβάνονται όμως ότι με αυτήν τη νοοτροπία πριονίζουν το κλαδί στο οποίο κάθονται οι ίδιοι.

Σε όλες τις χώρες του κόσμου υπάρχει ναι μεν η οπαδική αντιπαλότητα, όμως υπάρχει κι ένας σχεδιασμός ώστε να εξυπηρετούνται στο μέτρο του δυνατού οι ομάδες που παίζουν στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις, προκειμένου να φέρνουν βαθμούς στην χώρα τους. Γίνονται μεταθέσεις των αγώνων που έχουν αυτές οι ομάδες στις εγχώριες διοργανώσεις, προκειμένου οι παίκτες τους να είναι αν μη τι άλλο ξεκούραστοι.

Για παράδειγμα όταν παίζουν Τετάρτη ή ακόμη και Πέμπτη στην Ευρώπη, τα παιχνίδια τους στο πρωτάθλημα πηγαίνουν για την Δευτέρα ή αντίστοιχα αν παίζουν Τρίτη στην Ευρώπη, ορίζονται οι αγώνες τους για το πρωτάθλημα την Παρασκευή.

Σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν ακόμη και αναβολές ή μεταθέσεις αγώνων, ενώ η εγχώρια Ομοσπονδία, αλλά και η Λίγκα προνοούν από την αρχή της σεζόν να μην «πέφτουν» τα ντέρμπι του πρωταθλήματος για τον δεύτερο γύρο τον Φεβρουάριο, όταν «φουντώνουν» οι ευρωπαϊκές «μάχες», αλλά τον Ιανουάριο όταν δε γίνονται αναμετρήσεις στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα.

Είδατε τίποτα απ’ όλα αυτά που τα εφαρμόζει κατά κόρον η Πορτογαλία μια χώρα ανάλογου μεγέθους με την δική μας, να γίνονται την Ελλάδα; Το αντίθετο, κάθε φορά που μια ελληνική ομάδα προχωράει στην Ευρώπη, τις περισσότερες φορές ορθώνονται εμπόδια που θα δυσκολέψουν την προσπάθειά της για διάκριση παρά της παρέχονται οι αναγκαίες διευκολύνσεις ώστε να φτάσει όσο πιο μακριά γίνεται.

Ας μην παραπονιόμαστε λοιπόν για τα χειρότερα που έρχονται. Και δεν πρέπει να παραπονιόμαστε γιατί είμαστε άξιοι της μοίρας μας…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available