Από τα ψηλά στα χαμηλά

Εδωσε μάχες κάτω από τα καλάθια ο Παπαπέτρου αλλά δεν έλυσε το πρόβλημα του ριμπάουντ (φωτογραφία: Ευρωκίνηση).

Νέο πατατράκ για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό. Χάνει το ένα παιχνίδι μετά το άλλο στα εκτός έδρας και μάλιστα χάνει και τις διαφορές που σημαίνει ότι σε ισοβαθμίες θα είναι σε μειονεκτική θέση. Ηδη έχει τρεις σερί ήττες και μάλιστα έχασε τις διαφορές, ενώ μπροστά του έχει Εφές μέσα και Φενέρ έξω. Στην καλύτερη περίπτωση να κερδίσει την Εφές στο ΟΑΚΑ, ενώ προς το τέλος έχει «καυτά» παιχνίδια που δύσκολο θα τον βοηθήσουν να μπει στην 8άδα. Θεωρώ ότι το… τρένο έχει χαθεί, αλλά και να μην έχει χαθεί δεν έχει καμία τύχη ως 7ος ή 8ος απέναντι σε Ρεάλ ή Φενέρ αντίστοιχα.

Η ομάδα έχει πολλά προβλήματα και όχι μόνο από φέτος αλλά από παλιότερα. Από την εποχή που έπεσε κατακόρυφα το μπάτζετ και από τις 25άρες και 30άρες έπεσε στα 12-15 εκ. ευρώ το χρόνο. Ενα μπάτζετ που είναι παγίδα για τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Ενα μπάτζετ που όπως «χτίζεται» η ομάδα είναι μία… τρύπα που ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ πετάει τα λεφτά του. Με το μισό ή ακόμα και το ένα τρίτο του μπάτζετ της ΤΣΣΚΑ Μόσχας (36 εκ.) ή της Ρεάλ (42) ή της Μπαρτσελόνα (36) ή της Φενέρ (30) ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να έχει τύχη. Ούτε καν απέναντι σε ομάδες που επέστρεψαν στο προσκήνιο όπως η Αρμάνι, η Μακάμπι, η Χίμκι, ακόμα και η Μπάγερν.

Θεωρώ ότι τα λάθη έχουν γίνει εδώ και χρόνια. Κάποτε, επί Ομπράντοβιτς, ο Παναθηναϊκός είχε μία βάση πολύ καλούς παίκτες, αλλά και έπαιρνε καλούς παίκτες, διψασμένους για διάκριση και έτοιμους να δώσουν λύσεις. Εβαζε στην «μηχανή» του 3-4 παίκτες κάθε καλοκαίρι και «κούμπωναν» στο σύστημα που είχε η ομάδα. Αλλά είχε κι έναν προπονητή που είχε τα «κλειδιά» της ομάδας και κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει… Αλλά ήταν ο Ομπράντοβιτς. Και όλοι ήξεραν το απλό «ή με τον τρόπο του και σηκώνεις κούπα ή πας αλλού…». Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ντρου Νίκολας. Ο Αμερικανός ήταν «μπόμπερ», αλλά τεμπέλης στην άμυνα. Ο «Ζοτς» όμως τον ήθελε «σκύλο» στην άμυνα και μετά «μπόμπερ». Ο Νίκολας… κλώτσησε και ο Σέρβος τον… κλώτσησε στην εξέδρα. Μέχρι που ο Ντρου έβαλε την ουρά στα σκέλια και άρχισε να «πνίγει» τον αντίπαλο… Ετσι γίνεται το πράγμα. Δίνεις τα κλειδιά σε κάποιον που ξέρει και τον ακολουθείς. Οπως ο αείμνηστος Παύλος που έδωσε εν λευκώ την ομάδα στον κορυφαίο προπονητή, αλλά και με το ανάλογο μπάτζετ.

Σήμερα όμως με την φορολογία στα ύψη δεν μπορεί να γίνει αυτό. Μπορεί όμως να γίνει κάτι με έναν διψασμένο για διακρίσεις και ταλαντούχο προπονητή και με παίκτες «ψαγμένους» στην πιάτσα και όχι ό,τι κολλάει. Επίσης δεν μπορείς να παίρνεις… ξαναζεσταμένο «φαγητό» επειδή κερδίζει τον «αιώνιο» αντίπαλο, αλλά βλέπει τα… αεριωθούμενα να περνάνε δίπλα του και να μην μπορεί να αντιδράσει. Το μπάσκετ έχει πάει σε άλλο επίπεδο δύναμης και φυσικής κατάστασης και όσοι δεν μπορούν να ακολουθήσουν -ιδίως και με τις «Διαβολοβδομάδες» της Ευρωλίγκα- γίνονται «τρύπες» στην ομάδα, όπως για παράδειγμα ο Λάσμε. Επίσης ο Παναθηναϊκός εδώ και χρόνια έχει πρόβλημα στη θέση του σέντερ, αλλά και στη θέση του σκόρερ – κίλερ με αποτέλεσμα ούτε ριμπάουντ να παίρνει ούτε εύκολους πόντους να έχει. Και τις όποιες κινήσεις έχει κάνει είναι… ημίμετρα και του κοστίζουν περισσότερα. Ολες οι καλές ομάδες της Ευρωλίγκα έχουν για 5άρια… θηρία, όπως είχε και ο «Ζοτς», αλλά τώρα με Βουγιούκες και Γκιστ δεν κάνεις τίποτα. Αν μάλιστα ο Γιαννακόπουλος προσθέσει όλα αυτά τα λεφτά που έχει δώσει για… δευτεράτζες, αλλά και την απόσβεση που του έχουν κάνει έπαιρνε σέντερ τύπου… Πέκοβιτς, ο τελευταίος πραγματικής αξίας σέντερ που πέρασε από τον ΠΑΟ.

Το θέμα είναι ότι ο Παναθηναϊκός χάλασε αυτό που είχε, την χημεία. Χημεία ανάμεσα σε διοίκηση και προπονητή και ανάμεσα σε προπονητή και παίκτες. Τώρα πλέον ο κάθε προπονητής είναι έρμαιο των λανθασμένων του επιλογών και μαζί τους και ο Παναθηναϊκός.
Η λύση; Ξανά από την αρχή. Τα κλειδιά σε έναν πολύ καλό προπονητή και η ομάδα δικιά του.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available