Από τη Λέσβο στην Κω

Από τον ισχυρό σεισμό στην Κω τον Ιούλιο. Φωτογραφία αρχείου: EUROKINISSI/ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΑΝΤΙΚΟΣ.

Του Θεοδώρου Καλμούκου.

Μεγάλη η έχθρητα του Εγκέλαδου φέτος που έχει βάλει στο άχτι τα νησιά ή μάλλον τα κομμάτια του παράδεισου της γης. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς τη μανία του από το καταστροφικό χτύπημα στη Λέσβο που ισοπέδωσε ένα ολόκληρο χωριό, τη Βρίσα, κι έκανε ανυπολόγιστες ζημιές παντού στο νησί, από το Πλωμάρι, το Μεγαλοχώρι μέχρι την πόλη της Μυτιλήνης.

Και τώρα μέσα σ’ ένα μήνα έβαλε στο στόχαστρο την Κω, αυτό το πραγματικό διαμαντένιο νησί της Δωδεκανήσου, με την ιστορία αιώνων πολλών, τη γεννήτρα γη του Ιπποκράτη πατέρα της Ιατρικής.

Κρίμα και πάλι κρίμα, αλλά και τι να κάνει κανείς; Ο σεισμός είναι από τα φαινόμενα εκείνα που ούτε προβλέπονται άσχετα από τα τόσα μηχανήματα και ηλεκτρονικά που έχουν ανακαλυφθεί, αλλά ούτε μπορεί να τον σταματήσει κάποιος. Οι άνθρωποι είμαστε πολύ ευάλωτοι και αδύναμοι μπροστά στον σεισμό παρά τον «αέρα» των μηχανών, το ίντερνετ, το Facebook και τα λοιπά της απρόσωπης επικοινωνίας.

Οι φωτογραφίες και γενικά οι εικόνες από το νησί, θύμισαν τον Αύγουστο του 2015 που περάσαμε δέκα ημέρες περιήγησης και ανάπαυλας στην Κω χάρη στους καλούς μας φίλους Ανδρέα και Θέμις Καρπούζη στην οικία τους στο γραφικό Μαστιχάρι.

Πρόκειται για ένα νησί σωστή ζωγραφιά, με θάλασσες καταγάλανες, με φρέσκια ψάρια και θαλασσινά και με χαμογελαστούς ανθρώπους, όπως είναι άλλωστε οι νησιώτες. Ενα νησί που τώρα που πληγώθηκε από το σεισμό πλήγωσε την καρδιά μου πιο βαθιά γιατί οι πληγές της από το νησί του τη Λέσβο είναι τόσο βαθιές.

Και μιας κι ο λόγος περί σεισμών, να υπενθυμίσω τη διαρκή ευχή και προσευχή της Εκκλησίας για την αποφυγή και σωτηρία από τους σεισμούς, λιμούς, λοιμούς και καταποντισμούς, φαινόμενα απειλητικά και απρόβλεπτα της ζωής των ανθρώπων.

Και κάτι άλλο ακόμα, η ζωή μας είναι ευάλωτη και τρωτή στους νόμους των πιθανοτήτων αφού ανά πάση στιγμή και ώρα μπορούν να συμβούν όσα δεν συμβαίνουν ολόκληρες δεκαετίες.

Ποιος το ήλπιζε λόγου χάρη από τις δεκάδες των ανθρώπων που απολάμβαναν μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά στην Κω ότι θα γινόταν σεισμός και μάλιστα τέτοιου βεληνεκούς που από τη μια στιγμή στην άλλη από την ευωχία και ψυχαγωγία θα βρισκόταν στα ασθενοφόρα προς το νοσοκομείο ή στα στρατιωτικά αεροπλάνα προς νοσοκομεία της Κρήτης και της Αθήνας με βαριά τραύματα;

Κι ακόμα είχαν φαντασθεί οι δύο τουρίστες ο ένας από την Τουρκία κι ο άλλος από τη Σουηδία πως έφυγαν ζωντανοί από τις πατρίδες τους και  θα επέστρεφαν νεκροί; Αυτά είναι τα ανερμήνευτα της ζωής, τα οποία πολλές φορές με κάνουν να ομιλώ όχι μόνο για το αίνιγμα του θανάτου, αλλά και για το αίνιγμα της ζωής.

Κι όπως όλα τα αινίγματα εξακολουθούν να παραμένουν ανερμήνευτα ή ακόμα και ασύλληπτα στο περατό μυαλό του ανθρώπου. Ενας σεισμός, ένα ατύχημα και η ζωή μεταποιείται σε μια χούφτα γης, μια χούφτα θάνατο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *