Ας φωνάξουμε: «Ως εδώ»

Επεισόδια σε αγώνα πόλο στο κολυμβητήριο του Πειραιά. Φωτογραφία: Ευρωκίνηση.

Η αυξανόμενη ανομία που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα δεν ήταν δυνατόν να μην κάνει την εμφάνισή της και στους αθλητικούς χώρους «ενδεδυμένη» ως είθισται με τον μανδύα της οπαδικής βίας. Τα κρούσματα πολλά, συνήθως προβλέψιμα και στις περισσότερες των περιπτώσεων μονότονα επαναλαμβανόμενα σαν ένα είδος… παραδοσιακού εθίμου.

Παίζουν η τάδε με τη δείνα ομάδα που έχουν κόντρα ετών ή έχουμε γειτονικό ντέρμπι ή παιχνίδι μεγάλης βαθμολογικής σημασίας. Θα έχουμε σίγουρα επεισόδια που όλοι τα περιμένουν εκτός από τις αρχές και την αστυνομία που τρέχουν τις περισσότερες φορές καθυστερημένα είτε να χωρίσουν τους συμπλεκόμενους είτε να καταγράψουν τις καταστροφές που έχουν αφήσει πίσω τους οι ορδές των χούλιγκανς.

Ο ανύπαρκτος τις περισσότερες φορές σχεδιασμός των αρμοδίων, ή αδιαφορία και φυσικά η ατιμωρησία, συνεχίζουν να συντηρούν αυτή την κατάσταση που… κατακαίει τα «σωθικά» του ελληνικού αθλητισμού σε όλα τα σπορ.

Ωστόσο εκεί που λέγαμε ότι τα είχαμε δει όλα αναφορικά με την βία που σχετίζεται με τον αθλητισμό κάναμε λάθος. Το περιστατικό που έγινε το περασμένο Σάββατο στο κολυμβητήριο του Πειραιά, όταν μια οργανωμένη ομάδα 20-25 ατόμων με κράνη και ρόπαλα, έκαναν καταδρομική επιχείρηση στο παιχνίδι πόλο γυναικών μεταξύ του Ολυμπιακού και της Γλυφάδας, σίγουρα μας ξεπερνά όλους μας.

Και μόνο το γεγονός ότι στις εξέδρες του κολυμβητηρίου ήταν κατά το πλείστον οικογένειες και ότι χτυπήθηκε με ρόπαλο στην πλάτη ένας νεαρός οπαδός του Ολυμπιακού με κινητικά προβλήματα πρέπει να μας ξεσηκώσει όλους και να αντιδράσουμε σε αυτά τα φαινόμενα που ξεφεύγουν από κάθε λογική. Οταν δεν υπάρχει φραγμός απέναντι σε γυναικόπαιδα και ΑΜΕΑ, τότε ο κίνδυνος να τα πράγματα να εκτραχυνθούν ακόμη περισσότερο είναι πιο ορατός από ποτέ.

Κανονικά αυτό το απίστευτο περιστατικό από μόνο του θα έπρεπε να είχε ξεσηκώσεις του πάντες. Θα έπρεπε να είχε προκαλέσει μια μεγάλη κινητοποίηση απ’ όλους και κυρίως από τους αρμοδίους όχι μόνο για την διαλεύκανσή του, αλλά και για την θέσπιση δραστικών μέτρων ώστε να μην σημειωθούν ανάλογα κρούσματα βίας στο μέλλον.

Δεν είναι δυνατόν στις μέρες μας κάθε αθλητικός χώρος να αποτελεί εν δυνάμει πεδίο επίλυσης αρρωστημένων οπαδικών διαφορών. Δεν είναι δυνατόν ο γονέας να τρέμει να πάει το παιδί του στο γήπεδο ή στο γυμναστήριο φοβούμενος ότι θα έχει την ατυχία να «πέσει» πάνω σε ανεξέλεγκτες ομάδες χούλιγκανς.

Αν δεν φωνάξουμε όλοι με πρώτη την Πολιτεία «ως εδώ» το παιχνίδι θα χαθεί δια παντός και η βία, η ασυδοσία και ο νόμος της ζούγκλας θα κυριαρχήσουν απ’ άκρη σ’ άκρη στον ελληνικό αθλητισμό. Βούληση απ’ όλους τους υπεύθυνους χρειάζεται και τίποτα άλλο για να βελτιωθεί άμεσα η κατάσταση και να εξαλειφθούν τα φαινόμενα της βίας στα γήπεδα.

Οσο όμως αυτοί σφυρίζουν αδιάφορα, υποβαθμίζουν ή δεν δίνουν τη διάσταση που πρέπει σε τόσο σοβαρά περιστατικά όπως αυτό που έγινε στον Πειραιά, τότε τίποτα δεν θα αλλάξει. Ο εθισμός των φιλάθλων στην βία θα μεγαλώσει και ο δρόμος που θα πάρει ο ελληνικός αθλητισμός θα είναι χωρίς επιστροφή.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available