Γαλλικό μοντέλο

(AP Photo/Dmitri Lovetsky)

Να οι «τρικολόρ». Κέρδισαν 1-0 το Βέλγιο και σφράγισαν την πρόκρισή τους για τον τρίτο τελικό της ιστορίας τους σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Το 1998 το πήραν, 3-0 τη Βραζιλία, το 2006 το έχασαν 5-3 στα πέναλτι από την Ιταλία και τώρα για τρίτη φορά πάνε για τον δεύτερο τίτλο τους μετά το 1998.

Η Γαλλία και το γαλλικό ποδόσφαιρο θα έπρεπε να είναι «λαγός» για την ελληνική πραγματικότητα. Θα έπρεπε να είναι μοντέλο, μπούσουλας, οδηγός, αλλά οι δικοί μας οι… έξυπνοι θεωρούν ότι είμαστε ανώτεροι των Γάλλων.

Το γαλλικό ποδόσφαιρο με εξαίρεση έναν Ταπί ή τώρα τους Αραβες της Παρί Σεν Ζερμέν ποτέ δεν είχε τα «χοντρά» πορτοφόλια. Μπορεί Λιόν, Μονακό, Μπορντό, Μαρσέιγ να είχαν προέδρους «φορτωμένους» αλλά ουδέποτε έδειξαν το… χρήμα. Φιλοσοφία τους ήταν οι Ακαδημίες τους και φυσικά οι αποικίες που είχαν.

Οι Γάλλοι είχαν «μάτια» και «αυτιά» παντού και «όργωναν» όλη την Αφρική, ή μάλλον τις αποικίες που είχαν. Παράλληλα οι Ακαδημίες των ομάδων τους ήταν γεμάτες με γαλλάκια που ήθελαν να μάθουν μπάλα. Μόνο ένα όνομα θα αναφέρω, Οσέρ και Γκι Ρου.

Ο άνθρωπος ήταν… 44 χρόνια στον πάγκο της Οσέρ. Ξεκίνησε από τις Ακαδημίες της και στην πρώτη ομάδα ανέβαζε παιδιά. Παιδιά σαν τον… Ερίκ Καντονά και τον Μπαζίλ Μπολί. Αυτοί οι δύο έφταναν να ξεχρεώσουν όλη την Ακαδημία…

Αλλά και όλες οι άλλες ομάδες έκαναν το ίδιο. Η Λιόν; Κάθε χρόνο βγάζει παίκτες από τα σπλάχνα της ή από χώρες της Αφρικής. Ομως κι από κει είναι σαν περιοχές της Γαλλίας. Είχαν στείλει παντού ανθρώπους των Ακαδημιών τους και έβλεπαν παίκτες. Οργωναν όλη τη γη και φυσικά είχαν αποτελέσματα.

Εβρισκαν 9-10-11χρονα ταλεντάκια, τα έπαιρναν στις Ακαδημίες, στα 17-18 τους τούς έριχναν στο πρωτάθλημα και στα 20-21 γέμιζαν με εκατομμύρια τα ταμεία τους… Εμπαμπέ ας πούμε… Φτάνει και περισσεύει. Θα πει κανείς η Γαλλία έχει να ψάξει σε εκατό αποικίες και μία τεράστια χώρα.

Μα, εγώ δεν λέω ότι μπορεί η Ελλάδα να συγκριθεί με τις αποικίες της Γαλλίας στην Αφρική ή άλλου ούτε στα 67 εκ. κατοίκους εντός Γαλλίας που έχει. Μιλάω για τον τρόπο σκέψης. Εχουν ένα τέλειο σύστημα ανίχνευσης ταλέντων, εκπληκτικές Ακαδημίες που δουλεύουν προπονητές με περγαμηνές και δείχνουν εμπιστοσύνη στα παιδιά που έβγαλαν.

Κι εδώ, στο τελευταίο, είναι η επιτυχία της Γαλλίας. Στην εμπιστοσύνη να ρίξουν στην πρώτη ομάδα της Λιόν, της Σεντ Ετιέν, της Μπορντό, της Καέν, της Οσέρ, της Ναντ τον 18χρονο πιτσιρικά και μάλιστα σε ματς Ευρώπης. Οσοι αντέχουν θα γίνουν παιχταράδες, όσοι δεν αντέξουν θα γυρίσουν λίγο πίσω να πάρουν φόρα και μετά από 1-2 χρόνια θα επανέλθουν…

Στην Ελλάδα μπορούν να βρουν ταλέντα από όλη την χώρα, από Ομογένεια, από Κύπρο. Ακαδημίες υπάρχουν και κάποιες κάνουν καλή δουλειά.

Εκεί που χαλάει η «μαγιά» είναι στις ομάδες που νομίζουν ότι είναι… Ρεάλ Μαδρίτης και αν ο πιτσιρικάς δεν είναι… Εμπαμπέ δεν έχει ευκαιρίες και εμπιστοσύνη. Κι όμως θα μπορούσαν οι ομάδες να έχουν 3-4 μικρούς σε κάθε αγώνα. Ενας να τους έβγαινε (π.χ. Ρέτσος) έβγαζε όλα τα έξοδα της Ακαδημίας και το κίνητρο για τους άλλους θα ήταν τεράστιο.

Εδώ ο Παναθηναϊκός που είχε Ακαδημία – μοντέλο έχει καταντήσει να αγοράζει σχολιαρόπαιδα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *