Γαντζωμένοι στην εξουσία

Ο κ. Καμμένος με τον κ. Τσίπρα. Φωτογραφία αρχείου: Ευρωκίνηση/Γιώργος Κονταρίνης.

Από όλη την πολιτική αναστάτωση των τελευταίων εβδομάδων (αν όχι μηνών) με τα σενάρια για αποχώρηση ή όχι του Πάνου Καμμένου και των Ανεξαρτήτων Ελλήνων (όσων έχουν μείνει από αυτούς) από την κυβέρνηση με αφορμή τη Συμφωνία των Πρεσπών υπάρχει ένα στοιχείο στο οποίο αρκεί να σταθεί κανείς λίγο περισσότερο διότι είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας και της φιλοσοφίας των νυν κυβερνώντων:

Η διακήρυξή τους πως ό,τι και να γίνει θα παραμείνουν στην εξουσία ακόμα και ως κυβέρνηση μειοψηφίας.

Είναι προφανές ότι δεν χρειαζόμασταν αυτή την ξεκάθαρη διακήρυξη για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι τα μέλη της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης έχουν την εξουσία ως αυτοσκοπό.

Η όλη κυβερνητική πορεία τους μέχρι σήμερα (ακόμα και η πορεία τους ως αντιπολίτευση) με τα συνεχή ψέματα, τις ανακολουθίες, τους φθηνούς τακτικισμούς και τις απροκάλυπτες προσπάθειες υπονόμευσης ακόμα και των δημοκρατικών θεσμών αυτό ακριβώς αποδεικνύει.

Πλέον όμως έχουμε με την ξεκάθαρη κυνική ομολογία τους ότι πρόθεσή τους είναι να παραμείνουν στην εξουσία ακόμα και αν δεν διαθέτουν τη δεδηλωμένη στη Βουλή.

Ομολογούν δηλαδή πως δεν ενδιαφέρονται για το πώς θα κυβερνηθεί σωστά ο τόπος, πώς θα αντιμετωπίσουν τα πολλαπλά προβλήματα σε κάθε μέτωπο (υπενθυμίζουμε ότι οι φανφάρες στην Οικονομία είναι κενές περιεχομένου, αφού η χώρα δεν μπορεί να βγει να δανειστεί στις αγορές όπως όλα τα κανονικά κράτη του Δυτικού Κόσμου) αλλά το μόνο που τους νοιάζει είναι να παραμείνουν γαντζωμένοι στις καρέκλες τους προφανώς επειδή γνωρίζουν (άσχετα αν δεν το ομολογούν) ότι είναι δύσκολο έως απίθανο να συνεχίζουν να βρίσκονται σε αυτές και μετά τις επόμενες εκλογές.

Την προηγούμενη φορά που στην Ελλάδα η κυβέρνηση έχασε τη δεδηλωμένη ήταν το 1993. Ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν είχε θέσει καν θέμα να παραμείνει στην εξουσία ως κυβέρνηση μειοψηφίας.

Παραιτήθηκε αμέσως με αξιοπρέπεια. Δυστυχώς, 26 χρόνια μετά, η αξιοπρέπεια για την ελληνική κυβέρνηση δεν αποτελεί προϋπόθεση αλλά ζητούμενο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *