Γιατί να πάνε τα παιδιά μου στην Εκκλησία; – Η απάντηση στα σχόλια των αναγνωστών

Φωτογραφία αρχείου: «Εθνικός Κήρυξ»

Αγαπητοί μου αναγνώστες,

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για την αγάπη που δείχνετε στη στήλη μου «Ρωτήστε τη Σταυρούλα».

Μέσα από αυτήν τη στήλη προσπαθώ με πολύ υπευθυνότητα και αγάπη να βοηθήσω τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα ή που βρίσκονται σε μια δύσκολη κατάσταση να σκεφτούν πιο προσεκτικά ή διαφορετικά πάνω σε όσα τους απασχολούν, έτσι ώστε να μπορέσουν να βρουν τη λύση που τους ταιριάζει.

Χαίρομαι πολύ, γιατί είστε όλο και περισσότεροι εσείς που τη διαβάζετε αλλά και όσοι μου στέλνετε το πρόβλημά σας. Η εμπιστοσύνη σας με τιμά ιδιαίτερα και μπορείτε να είστε σίγουροι ότι σέβομαι απόλυτα το γεγονός της ανωνυμίας σας.

Το θέμα της προηγούμενης εβδομάδας, «Γιατί να πάνε τα παιδιά μου στην Εκκλησία;» ήταν ένα από τα θέματα που διαβάσατε αλλά και συζητήσατε πολύ, μέσα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Πολλοί από εσάς μου στείλατε μηνύματα ότι η ιστορία της Μαρίας δεν είναι αληθινή, γιατί είστε χρόνια στην Αμερική και ποτέ δε σας συνέβη κάτι τέτοιο και ότι θα έπρεπε να το είχα ερευνήσει. Αλλοι πάλι μου στείλατε μηνύματα μέσα από τα οποία μου ζητάτε να κατονομάσωτην ενορία, για να επέμβουν οι υπεύθυνοι.

Τέλος, κάποιοι άλλοι μου ζητήσατε να αποκαλύψω τα στοιχεία της Μαρίας. Αυτό φυσικά είναι αδύνατον για δύο λόγους: πρώτον δεν τα γνωρίζω.

Το σύστημα επικοινωνίας σας μαζί μου είναι τέτοιο που δεν μου επιτρέπει να γνωρίζω τα στοιχεία σας. Αλλά ακόμη και αν τα γνώριζα, δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να τα αποκαλύψω. Λόγοι ηθικής και δεοντολογίας το απαγορεύουν.

Συχνά διαμορφώνουμε τη στάση μας απέναντι στα πράγματα ανάλογα με τις εμπειρίες που έχει ο καθένας μας.

Οι περισσότεροι, ευτυχώς, δεν είχαμε ποτέ μία εμπειρία σαν αυτή της Μαρίας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι η Μαρία ψεύδεται ούτε ότι μοιράστηκε μαζί μας την ιστορία της έχοντας ως σκοπό να βλάψει την Εκκλησία ή την Ορθοδοξία.

Η Μαρία έτυχε να έχει ένα παράπονο, μια απορία που τη βασάνιζε και θέλησε να την εκφράσει. Δε θα την κρίνουμε, ούτε θα την κατηγορήσουμε για αυτό. Θα τη βοηθήσουμε, όσο μπορούμε, να απαλύνει την πίκρα μέσα της, να την ξεπεράσει.

Ούτε φυσικά, θα ψάξουμε να βρούμε σε ποια ενορία συνέβη το περιστατικό. Αλλωστε, το μεμπτό σε αυτήν την υπόθεση, αν μπορώ να εκφράσω τη γνώμη μου, δεν είναι το γεγονός ότι πληρώνουμε το membership στην Ενορία μας.

Η Εκκλησία στην Αμερική δεν έχει άλλους πόρους, ούτε χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση. Χρειάζεται την εισφορά μας, για να συνεχίσει να υπάρχει, για να συνεχίσει να στηρίζει την Ελληνική Παιδεία σε αυτήν την πολυπολιτισμική ήπειρο. Και όσοι είμαστε μέλη της ενορίας μας, είμαστε εκεί, γιατί το θέλουμε.

Το μεμπτό στην ιστορία της Μαρίας είναι η πράξη της τοιχοκόλλησης των ονομάτων όσων χρωστούσαν τη συνδρομή και η στοχοποίησή τους.

Αυτό όμως είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, που έγινε πριν από χρόνια, όπως φαίνεται από το μήνυμα της Μαρίας, και θέλω να πιστεύω ότι ήταν μια λάθος πρακτική που δεν υφίσταται πλέον.

Απαράδεκτη ήταν επίσης και η συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων στην ενορία που πήγαινε η Μαρία. Ομως θα το αναφέρω ακόμη μία φορά, όπου υπάρχουν άνθρωποι γίνονται και λάθη.

Για εμένα το πιο σημαντικό σε αυτήν την ιστορία, ήταν να γίνει κατανοητό ότι η σχέση που έχει ο καθένας από εμάς με τον Θεό ή με την Εκκλησία, είναι μία σχέση πολύ βαθιά και σημαντική και δεν αξίζει να διαταραχτεί από ανθρώπινες παρεμβάσεις.

Σε αυτό εστίασα στην απάντησή μου, γιατί αυτό θεώρησα ότι μπορούσε να βοηθήσει τη Μαρία να βρει απάντηση στην ερώτησή της.

Για όλα τα υπόλοιπα, ας έχουμε ο καθένας τη γνώμη που μας ικανοποιεί ή που μας εξυπηρετεί.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available