Γραφειοκρατία, το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της Ελλάδας

Φωτογραφία αρχείου: Γραφείο Τύπου ΝΔ/Δημήτρης Παπαμήτσος.

Αν ο Αλέξης Τσίπρας ή ο Κυριάκος Μητσοτάκης με ρωτούσαν ποιο, από τα μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν την Ελλάδα, είναι το πιο αποτρεπτικό για την ανάπτυξή της και ως συνέπεια θα πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα, θα απαντούσα, χωρίς δεύτερη σκέψη, η γραφειοκρατία.

Αν δεν αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, τουλάχιστον σε υποφερτά όρια, οτιδήποτε άλλο και να γίνει θα πάει τζάμπα.

Οι παρακάτω γραμμές, που περιγράφουν μια αληθινή ιστορία, είμαι βέβαιος ότι θα σας θυμίσει και δικές σας ανάλογες εμπειρίες με την γραφειοκρατία της χώρας.

Και να σκεφτείτε ότι αυτό που θα διαβάσετε συμβαίνει σε μια τράπεζα, όχι σε μια υπηρεσία του Δημοσίου:

Πριν μερικές μέρες, είχα στείλει λίγα χρήματα από τράπεζα της Νέας Υόρκης σε λογαριασμό μου σε τράπεζα της Αθήνας, για μια προσωπική μου υπόθεση.

Σήμερα λοιπόν το μεσημέρι, μέσα στην φλεγόμενη από την ζέστη πόλη, με τη θερμοκρασία στους 90 βαθμούς, σταμάτησα την δουλειά μου στο γραφείο της εφημερίδας στην Αθήνα για να «πεταχτώ» μέχρι την τράπεζα στην οποία είχα στείλει τα χρήματα και να τα μεταβιβάσω εκεί που ήθελα.

Θα επιστρέψω σε λίγο, είπα σε έναν συνεργάτη μου και έφυγα παρέα με έναν άλλον.

Σε σχεδόν 5 λεπτά είχα φτάσει στην τράπεζα. Μπαίνω μέσα και βρίσκομαι αντιμέτωπος με μια μεγάλη ουρά από κόσμο. Κανένα πρόβλημα. Περιμένω λοιπόν υπομονετικά στην γραμμή. Η Νέα Υόρκη με είχε προετοιμάσει καλά γι’ αυτό.

Η γραμμή πήγαινε πολύ αργά. Πρόσεξα ότι ήταν δυο γκισέ ανοιχτά, ενώ και 4 να είχαν σε λειτουργία πάλι λίγα θα ήταν.

Κι αυτό όμως το βρήκα λογικό. Οι τράπεζες, σκέφτηκα, περνούν μεγάλη κρίση. Αρα λογικό είναι να κάνουν οικονομία.

Μετά από 40 λεπτά φτάνω στον γκισέ. Ενας ευγενής υπάλληλος πήρε την ταυτότητά μου, κοιτάζει για λίγη ώρα την οθόνη του υπολογιστή του, και τελικά μου δηλώνει ότι «δεν υπάρχουν αυτά τα χρήματα στον λογαριασμό σας».

Μα δεν μπορεί, τα έστειλα πριν μέρες, του απάντησα.

Κι όμως δεν ήρθαν, επιμένει ο υπάλληλος, καθώς συνεχίζει να κοιτάει την οθόνη του υπολογιστή του.

Τα έστειλα σε δολάρια, του είπα. Μήπως είναι στον λογαριασμό που έχω για δολάρια;

Α, δεν μου το λέγατε;

Μα σας είπα προηγουμένως ότι είμαι μόνιμος κάτοικος του εξωτερικού και μένω στην ΝΥ.

Μάλιστα, τα βλέπω τα χρήματα, λέει τελικά.

Πολύ χαίρομαι του απαντώ και του δίνω ένα χαρτί με τις πληροφορίες που χρειάζεται για να τα μεταφέρει σε έναν άλλο λογαριασμό, σε μια άλλη τράπεζα.

Θα σας στοιχίσει 30 ευρώ, μου λέει. 15 ευρώ για την κάθε πράξη.

Τι να κάνω, του απαντώ εντάξει.

Α, μετά μου λέει, μπορώ να τα βάλω στην ίδια πράξη και να κερδίσετε τα 15 ευρώ.

Τον ευχαρίστησα θερμά και του είπα να προχωρήσει. Μου έδωσε και υπέγραψα δυο χαρτιά. Κανένα πρόβλημα. Ολα κυλούσαν μια χαρά μέχρι εδώ.

Α, μετά από λίγο μου λέει χρειάζομαι την φορολογική ενημερότητά σας. Αρα, θα πρέπει να πάτε απέναντι στην κυρία Χ. για να σας εξυπηρετήσει.

Είχε περάσει εν τω μεταξύ 1 ώρα.

Πηγαίνω λοιπόν απέναντι στην κυρία Χ., η οποία βέβαια εξυπηρετούσε άλλους πελάτες.

Στήθηκα κι εγώ στην ουρά και άρχισα να διαβάζω στο κινητό μου, στην ιστοσελίδα του «Εθνικού Κήρυκα», την ομιλία του Κώστα Καραμανλή στη Θεσσαλονίκη. ( Ενδιαφέρουσα ομιλία).

Μετά από 20 λεπτά φτάνει και η σειρά μου. Ηταν μια ευγενική κοπέλα, που φαινόταν κουρασμένη μεν, αλλά με πολύ καλή διάθεση να με εξυπηρετήσει.

Ο συνεργάτης μου, που με συνόδευε, προσπάθησε να «κατεβάσει» την φορολογική μου ενημερότητα από το κινητό του. Επειδή όμως το δίκτυο της Vodafone δεν είχε σύνδεση εκείνη την στιγμή δεν μπορούσε να το κατεβάσει.

Και τότε σηκώνει το τηλέφωνο και μιλάει κάπου.

Είχαν περάσει ακόμα 15-20 λεπτά.

Και να, εμφανίζεται ένας νεαρός, ψηλός, με αέρα, που ήταν προφανές ότι είχε εξουσία. Ηταν κάποιος προϊστάμενος.

Του δείχνει κάτι η κοπέλα στον υπολογιστή και αυτός απαντά, όχι δεν μπορείς να κάνεις την πράξη. Εκτός από την φορολογική ενημερότητα τη δική μας χρειαζόμαστε φορολογική ενημερότητα και από το IRS.

Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου.

Τι δουλειά έχει το IRS, του απάντησα. Τα χρήματα αυτά στάλθηκαν από τράπεζα της Νέας Υόρκης, άρα αν υπήρχε θέμα δεν θα τα έστελναν.

Κανείς στην Αμερική δεν ζητά φορολογική ενημερότητα από το IRS για να κάνει μια δουλειά στην τράπεζα.

Χωρίς αυτήν δεν μπορώ να σας δώσω τα χρήματά σας, μου απαντά κατηγορηματικά.

Προσπάθησα να του εξηγήσω, να τον πείσω, αλλά εις μάτην.

Ηταν ανένδοτος. Αυτός, μου απάντησε στο τέλος, είναι ο νόμος. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Αρα, είχε δίκαιο σκέφτηκα. Οφειλε να ακολουθήσει τον νόμο. Αφού αυτός είναι ο νόμος, τι να κάνει.

Είναι όμως δυνατόν να χρειάζεται ένας άνθρωπος 1,50 ώρα, να ζητά τα δικά του λεφτά -και μη θεωρήσετε ότι ήταν κανένα μεγάλο ποσό- και να μην μπορεί να τα πάρει γιατί χρειάζεται… φορολογική ενημερότητα από το IRS;

Του εξήγησα ότι αφού αυτός είναι ο νόμος καλά κάνει και δεν τα μεταβιβάζει. Θα ευχόμουν να μου το έλεγε ο πρώτος υπάλληλος που είδα, για να μην έχανα τον χρόνο μου.

Θα ευχόμουν να είχα να υπογράψω λιγότερες φόρμες.

Αλλά, κυρίως, λυπάμαι γιατί με τέτοιες γραφειοκρατικές συνθήκες και μάλιστα σε μια ιδιωτική τράπεζα, που χάνεις σχεδόν ένα… μεροκάματο χωρίς λόγο, πώς θα πάρει μπροστά η Οικονομία και ποιος ξένος θα κάνει επενδύσεις;

Να γιατί σημείωσα πιο πάνω ότι θα έλεγα στους πολιτικούς αρχηγούς πως το μεγαλύτερο πρόβλημα που κρατά πίσω την Οικονομία είναι η χωρίς νόημα γραφειοκρατία και ότι αν ο νικητής δεν αρχίσει από τις 8 Ιουλίου να την μειώνει δραστικά, θα κάνει μια τρύπα στο νερό…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available