Δεν το βλέπουν θυσία, αλλά προσφορά

Ομογενείς γονείς των παιδιών τα ακολουθούν παντού.

Οπως ήταν φυσικό διάβασα τα όσα δήλωσαν ο Σπύρος και ο Χαράλαμπος Βαγγελάτος στην αυλαία του φετινού Παιδικού και Εφηβικού Πρωταθλήματος Μπάσκετ που διοργανώνει η Αρχιεπισκοπή. Ο χαρακτήρας, οι αξίες από το σπίτι τους και η παιδεία που έχουν φαίνεται από… μίλια μακριά. Αλλωστε στις δηλώσεις τους το «εγώ» φαίνεται μόνο στα «ευχαριστήρια». Κι εκεί θέλω να σταθώ και να επεκταθώ.

Σπύρος και Χαράλαμπος είπαν «ευχαριστώ τα παιδιά, τον κόσμο, τους προπονητές, τους ιερείς και τους γονείς». Οι γονείς των πολλών εκατοντάδων παιδιών που παίρνουν μέρος σ’ αυτό το πρόγραμμα είναι και το κλειδί της επιτυχίας. Κι αυτό γιατί όχι μόνο εμπιστεύονται τα παιδιά τους αλλά και γιατί συμμετέχουν ενεργά στο πρόγραμμα είτε σαν γονείς των αθλητών είτε σαν φίλαθλοι.

Ομως μόνο απλό δεν είναι να είσαι γονιός ενός παιδιού που συμμετέχει στο πρόγραμμα, και θα σας φέρω ένα παράδειγμα που για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό και χαρακτηριστικό του τι προσφέρουν οι γονείς. Σκεφτείτε μία μητέρα που κάθε πρωί έχει να πάει στη δουλειά της. Το γιατί στο παράδειγμά μου αναφέρομαι σε μητέρα και όχι στον πατέρα είναι εύκολο να απαντηθεί. Αφενός γιατί οι μητέρες κάνουν περισσότερα πράγματα και αφετέρου γιατί η συγκεκριμένη είναι κάτι σαν… ηρωίδα. Κι επειδή έχουμε μάθει τον ήρωα να είναι συνυφασμένος με τη θυσία, στο παράδειγμά μου είναι ό,τι πρέπει για να αποδείξω ότι δεν το βλέπει σαν θυσία.

Η συγκεκριμένη μητέρα λοιπόν, πρέπει να σηκωθεί στις 6.00 το πρωί και αφού «φάει» περί τις 2,5 ώρες (πήγαινε-έλα) στο δρόμο, μετά από 8 ώρες ορθοστασίας (!) θα γυρίσει σπίτι της κατάκοπη. Βγάζοντας το μανδύα της εργαζόμενης γυναίκας, θα φορέσει τον… τριπλό, της συζύγου, της μητέρας και της νοικοκυράς. Και βέβαια οι γνωστές δουλειές, με ετοιμασία φαγητού για την επόμενη μέρα, με καθαριότητα του σπιτιού, έλεγχο για το διάβασμα των παιδιών, προετοιμασία δική της για την επόμενη εργάσιμη μέρα και φυσικά όλη την επικοινωνία και επαφή με τον -επίσης εργαζόμενο- σύζυγό της για θέματα σπιτιού, υποχρεώσεων, παιδιών. Μεσοβδόμαδα θα πρέπει να φύγει πιο νωρίς από τη δουλειά της και με την… ψυχή στο στόμα να προλάβει να πάει με το αυτοκίνητο τα παιδιά στις προπονήσεις τους. Αυτό είναι, εν συντομία και χωρίς τυχόν απρόοπτα, το πρόγραμμά της τις καθημερινές ημέρες. Το Σαββατοκύριακο μπορεί να μην υπάρχει δουλειά, αλλά υπάρχουν άλλες υποχρεώσεις, όπως για παράδειγμα επαφή με γονείς, με συγγενείς, με φίλους, πιο επισταμένη φροντίδα του σπιτιού κ.λπ. Υπάρχουν όμως και οι υποχρεώσεις των παιδιών με τους αγώνες του Προγράμματος. Και επειδή τα παιδιά της δεν είναι κοντινά σε ηλικία, δυστυχώς, δεν έπαιζαν ούτε την ίδια μέρα ούτε την ίδια ώρα. Ετσι Σάββατο και Κυριακή από νωρίς το μεσημέρι ήταν στις επάλξεις του πρωταθλήματος. Σάββατο για να παίξει ο μικρός, αλλά είχε και τον μεγάλο μαζί, Κυριακή για τον μεγάλο μαζί με τον μικρό. Κι επειδή μιλάμε για μία πολύ φιλότιμη γυναίκα μαζί της -στο αυτοκίνητο- είχε και 2-3 συμπαίκτες ή φίλους του κάθε παιδιού της. Ετσι στους αγώνες αφού έβλεπε το παιδί της, περίμενε να τελειώσουν και τα άλλα παιδιά που είχε μαζί της. Συνεπώς «έτρωγε» τόσο το Σάββατο όσο και την Κυριακή της, στα γήπεδα. «Φτάνει το βράδυ και δεν το καταλαβαίνεις. Μέσα στα γήπεδα φεύγει το μισό Σαββατοκύριακό μου. Ομως δεν πειράζει γιατί χαίρονται τα παιδιά μου κι εγώ επειδή χαίρονται αυτά. Επίσης έχω την αίσθηση ότι προσφέρω κάτι σ’ αυτό το Πρόγραμμα μέσα από το οποίο τα παιδιά μου χαίρονται, παίζουν, συμμετέχουν και έχουν κάνει πολλές, καλές και δυνατές φιλίες», όπως τονίζει η ίδια… ηρωίδα – μάνα.

Που θέλω να σταθώ; Στο «προσφέρω». Μία ομογενής μητέρα, η συγκεκριμένη με το πρόγραμμα… φωτιά σε καθημερινή βάση, χωρίς Σαββατοκύριακο ξεκούρασης όλη τη χρονιά (το μεγάλο παιδί συμμετείχε και στο ποδόσφαιρο), με πολλές διανομές παιδιών κατ’ οίκων βλέπει τις ώρες που χάνει από τη ζωή της ως… προσφορά στο Πρόγραμμα. Ως προσφορά στο να είναι τα παιδιά της με άλλα παιδιά, ως προσφορά στο να συμμετέχουν στα κοινά του Ελληνισμού, ως προσφορά στο να έχουν φιλίες ετών -όπως κι έχουν. Η συγκεκριμένη μητέρα, αλλά και όλες και όλοι που έχουν τα παιδιά τους στο Πρόγραμμα, το βλέπουν σαν προσφορά στον Ελληνισμό. Και αν την ρωτήσετε αν κάνει θυσία; Κατηγορηματικά «όχι, απλά προσφέρουμε κι εμείς κάτι για τον Ελληνισμό».

Η συγκεκριμένα μητέρα – ηρωίδα δεν αναφέρθηκε ποτέ αν άκουσε, αλλά, προσωπικά πιστεύω ότι ποτέ δεν άκουσε ένα «ευχαριστώ» ή έστω μία «αναγνώριση» από κανένα. Αλλά όταν μιλάει για «προσφορά» είναι σίγουρο ότι δεν περιμένει «ευχαριστώ», αλλά το σωστό είναι να υπάρχει αναγνώριση και ευχαριστώ ακόμα και στην προσφορά.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available