Δυο όψεις της Ελλάδας

Στην Ιθάκη (EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ)

Καθώς η γενέτειρά μας πλησιάζει προς στις ευρωεκλογές, η ατμόσφαιρα γίνεται όλο και πιο αποπνικτική.

Η προπαγάνδα της ομάδας του κ. Τσίπρα είναι πια τόσο διαστρεβλωτική των γεγονότων που γίνεται όλο και πιο προσβλητική για την νοημοσύνη του λαού.

Το άσπρο το κάνουν μαύρο. Την μέρα νύχτα. Και ποιος ξέρει, μπορεί στο τέλος να πείσουν μερικούς Ελληνες, ότι έτσι είναι τα πράγματα, ενώ λογικά θα έπρεπε αυτά που λένε να κάνουν κι αυτούς που τους πιστεύουν να αλλάξουν κόμμα.

Την προηγούμενη εβδομάδα προσπαθούσαν να πείσουν τους συνταξιούχους ότι ο Κυριάκος θα τους κόψει τις συντάξεις.

Χθες, έλεγαν ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ζήτησε να επιβληθεί «7ήμερη εργασία» και σπρώχνει τις εργασιακές σχέσεις προς τον… Μεσαίωνα κ.τ.λ.

Είναι πραγματικά μια θλιβερή εικόνα μιας χώρας και ενός λαού που αξίζει καλύτερα.

Αυτό όμως το ξεδιάντροπο παιχνίδι παίχτηκε αρκετές φορές από το 1981 και μετά. Με τους ίδιους σχεδόν πρωταγωνιστές, την μονεταριστική σχολή του Σικάγο και τον Φρίντμαν, τον Πινοσέτ, την Θάτσερ.

Τους συνεργάτες των Γερμανών και τους πατριώτες. Τους φασίστες και τους δημοκρατικούς πολίτες -ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς μιλώντας στο Μόναχο αποκάλεσε ομογενείς που διαφωνούν με την Συμφωνία των Πρεσπών «ακροδεξιούς, φασίστες και χουντικούς». Για φανταστείτε!

Σαν με μαγικό τρόπο να έχουμε γυρίσει πίσω το ρολόι «στα παλιά καλά χρόνια». Σαν να μην υποφέρουμε. Σαν να μην κάνουν οι Τούρκοι περιπάτους στο Αιγαίο και γεωτρήσεις -προς το παρόν- στην Κύπρο. Σαν να μην μάθαμε απολύτως τίποτα.

Και μόνον οι ξένοι, αυτοί επιμένουν να τραγουδούν, σαν νέες μούσες, την απαράμιλλη κληρονομιά, την ξεχωριστή ομορφιά, την σαγηνευτική γαλήνη, το λαμπερό φως, της Ελλάδας.

Πρέπει φαίνεται να είσαι ξένος, όπως ο Βρετανός Pico Iyer που έγραψε έναν ύμνο για την Ελλάδα στη «New York Times», την Ελλάδα του χθες, για τους «φίλους μας» τον Αγαμέμνονα και τον Οδυσσέα, τις Μυκήνες και την Επίδαυρο αλλά και την σημερινή Ελλάδα, για να την αγαπήσεις και για να την εκτιμήσεις.

Εμείς είτε την παίρνουμε ως δεδομένη, είτε αδυνατούμε να την καταλάβουμε.

Πρέπει φαίνεται να είσαι ο Ρίκο Αϊγερ (Pico Iyer) για να γράψεις το παρακάτω: «Κανένας στην Ελλάδα δεν φαίνεται να βιάζεται να πάει κάπου. Χρειάστηκα ένα ταξί, δυο μακρινές διαδρομές λεωφορείων, και ακόμα ένα άλλο ταξί -11 ώρες- για να πάω από το Ναύπλιο στην Ιθάκη…

Οταν τελικά έφτασα στην Ιθάκη, στο μέρος που λέγεται ότι είναι το παλάτι του Οδυσσέα, που αποτελείται από ένα σπιτάκι και 2 κτίρια πάνω σε έναν ξηρό λοφίσκο, κατάφερα να μοιραστώ ένα ταξί, το μόνο ταξί του νησιού, και όταν έφτασα στο χωριό Βάθη ρώτησα έναν φιλικό μου ταξιδιωτικό πράκτορα πού θα μπορούσα να επισκεφτώ διάφορα μέρη του νησιού.

Το λεωφορείο, μου είπε, είχε πιθανώς σταματήσει να κυκλοφορεί για την σεζόν – ήταν στα μέσα τού Σεπτεμβρίου».

Αλλά ο συγγραφέας ήταν στον παράδεισό του, στην Ελλάδα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available