Είναι καλός ο Τραμπ για την Ελλάδα;

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, Αλέξη Τσίπρα στον Λευκό Οίκο τον Οκτώβριο του 2017 (AP Photo/Pablo Martinez Monsivais, FILE).

Καθώς αυτό είναι το τελευταίο σχόλιο του χρόνου και ενώ συμπληρώνονται δύο χρόνια από την προεδρία του Τραμπ γνωρίζουμε πλέον αρκετά για να υποβάλλουμε το ερώτημα: Είναι καλός ο Τραμπ για την Ελλάδα και κατ’ επέκταση για την Κύπρο ή όχι;

Ας υποθέσουμε ότι είστε μεταξύ των ομογενών που υποστηρίζουν τον Τραμπ για διάφορους λόγους: Για την Οικονομία -αν και το Χρηματιστήριο πλέον έχει πτώση σε σύγκριση με πέρυσι- τη μείωση της γραφειοκρατίας, για τη ρητορική του κατά του κατεστημένου, για οτιδήποτε.

Ωραία. Ελάτε, όμως, αν συμφωνείτε, να εξετάσουμε και κάτι άλλο πέρα από τα παραπάνω, κάτι που πιθανόν να είναι τόσο κοντά στην καρδιά σας όσο είναι και στη δική μου, την Ελλάδα, και να υποβάλουμε το ερώτημα: Είναι θετική ή προεδρία του Τραμπ για την Ελλάδα ναι ή όχι;

Η απάντηση είναι όχι.

Αλλά ας ξεκινήσουμε από τα θετικά σημεία: Τα τελευταία δύο χρόνια οι σχέσεις Αμερικής και Ελλάδας συσφίχθηκαν ακόμα περισσότερο. Το πιο ορατό σημείο είναι στον στρατιωτικό τομέα.

Οτι αυτό επετεύχθη με μια δήθεν αριστερή κυβέρνηση, με μια δηλαδή πολιτική τάξη που από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά πολέμησε τις σχέσεις Ελλάδας με την Αμερική αποτελεί μια σημαντική κατοχύρωση για τη χώρα.

Ετσι, όλα πλέον τα πολιτικά κόμματα της Ελλάδος, με εξαίρεση του ΚΚΕ, δέχονται το αυτονόητο, ότι δηλαδή το συμφέρον της Ελλάδος εξυπηρετείται με τη συστράτευσή της στην Ευρώπη και την Αμερική.

Τούτη η κωλοτούμπα του Τσίπρα επισημοποιήθηκε και πανηγυρίστηκε με την επίσκεψή του στο Λευκό οίκο τον Οκτώβριο του 2017.

Πώς όμως ωφελήθηκε η Ελλάδα από την επίσκεψη αυτή στον ένα και πλέον χρόνο που πέρασε από τότε;

Τα οφέλη για την Αμερική είναι χειροπιαστά. Είναι οι στρατιωτικές διευκολύνσεις. Και είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του «δώστα όλα» του Τσίπρα.

Το ερώτημα όμως είναι με τι αντάλλαγμα;

Ο χρόνος που πέρασε κατέστησε σαφές ότι υπήρξε ένα quid pro quo, δηλαδή μία ανταλλαγή -ένα σου δίνω, μου δίνεις- μεταξύ Τσίπρα και Τραμπ: Πολιτική υποστήριξη στον Τσίπρα με αντάλλαγμα εξυπηρετήσεις προς τις αμερικανικές δυνάμεις στην Ελλάδα.

Η συμφωνία αυτή τηρήθηκε και από τις δυο μεριές.

Ωστόσο, οι υποσχέσεις του προέδρου Τραμπ στην ομιλία του στην Rose Garden του Λευκού Οίκου, για συμπαράσταση στην οικονομική κρίση -θυμάστε τις αναφορές της κυβέρνησης στο «κούρεμα» του χρέους;- και τις επενδύσεις δεν απέδωσαν σχεδόν τίποτα.

Η επίσκεψη του υπουργού Εμπορίου Γουίλμπουρ Ρος στην Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης αποκαλύπτεται τώρα ότι στόχευσε στο να ανταμείψει τον Τσίπρα και παράλληλα να εξυπηρετήσει άλλους, προσωπικούς του στόχους.

(Κερδισμένος επίσης από την υπόθεση αυτή είναι και ο Αμερικανός Πρέσβης στην Αθήνα που φαίνεται ότι «he delivered Tsipra» -προετοίμασε το έδαφος- και κρατά τον Τσίπρα στα συμφωνηθέντα).

Οσον αφορά τις στρατιωτικές διευκολύνσεις: Η εφημερίδα τούτη υποστηρίζει από δεκαετίας πριν γίνει της μόδας, μία τέτοια συνεργασία μεταξύ των δυο χωρών. Εχει ταχθεί ενάντια για παράδειγμα στο «έξω οι βάσεις του θανάτου» και τα υπόλοιπα όταν αυτά είχαν σημαντική λαϊκή υποστήριξη.

Ομως, δεν μπορούμε να πάμε από τη μία άκρη… στην άλλη.

Για να αντέξει αυτή η σχέση, για να αποκτήσει βαθιές ρίζες αποδοχής της από τον λαό, πρέπει να στηρίζεται στην αμοιβαιότητα: Να εξυπηρετούνται δηλαδή τα εθνικά συμφέροντα και των δύο πλευρών.

Και όχι να εξυπηρετoύνται πολιτικές σκοπιμότητες.

Τώρα όσον αφορά την άλλη πλευρά: Η ξαφνική απόφαση του προέδρου Τραμπ να αποσύρει τον στρατό από τη Συρία και να παραδώσει τον ηγετικό ρόλο στην περιοχή στον αυταρχικό Πρόεδρο της Τουρκίας αποτελεί μια ολοφάνερη αρνητική εξέλιξη για την Ελλάδα.

Αγνοήθηκε ο Τσίπρας εντελώς!

Οτι η Τουρκία καθίσταται μία ακόμα πιο ισχυρή περιφερειακή ηγετική δύναμη.

Οτι η Τουρκία θα ωφεληθεί από την εμβάθυνση της πρόσβασής της στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία.

Οτι μπορεί η Τουρκία αφού αποδεκατίσει τους Κούρδους στη Συρία να απελευθερωθεί από την περιοχή αυτή θα της δώσει τη δυνατότητα να έχει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και να στραφεί και ενάντια στην Ελλάδα, αν το επιδιώξει.

Υπάρχει όμως και μία άλλη καθόλου ευκαταφρόνητη διάσταση:

Oτι η Αμερική πούλησε τους πιστούς της Κούρδους, για χάρη μιας μεγαλύτερης δύναμης, της Τουρκίας, πρέπει να αποτελεί μία προειδοποίηση σε μικρότερες δυνάμεις, όπως η Ελλάδα, για την ευκολία με την οποία μπορούν και οι ίδιες να πουληθούν.

Η απόφαση αυτή του Τραμπ εξασθενεί την επιρροή της Αμερικής και δημιουργεί μία κατάσταση όπου ο καθένας είναι για τον εαυτό του.

Και όταν ληφθεί υπόψη ότι η Ελλάδα στηρίζει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της, σε ένα μεγάλο βαθμό, στην ηθική, στο δίκαιο, στο διεθνή νόμο και ότι ο Τραμπ αδιαφορεί για αυτά και επιπλέον έχει άγνοια για την προσφορά της Ελλάδας σε όλους τους πολέμους, αλλά ακόμα και της προσφοράς της αρχαίας Ελλάδας στον ανθρώπινο πολιτισμό, τότε εγείρει ένα εξαιρετικά σοβαρό ερώτημα:

Εμπιστεύεστε τον πρόεδρο Τραμπ να χειριστεί μια κρίση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, όταν απαιτούνται γνώσεις, ενδιαφέρον και αμεσότητα στις αποφάσεις όπως π.χ. ο πρόεδρος Κλίντον έκανε όταν παρενέβη στην κρίση στα Ιμια και αποσόβησε την πολεμική σύγκρουση-ρήξη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας;

Αν ναι τότε αξίζει της υποστήριξής μας.

Αν όμως, όχι, όπως πιστεύω, τότε οφείλουμε να επανεξετάσουμε τη θέση μας έναντι του.

Εύχομαι σε όλους και σε όλες από καρδιάς Ειρήνη, Υγεία και Ευτυχία για το 2019. Επίσης σας ευχαριστώ θερμά για την εμπιστοσύνη σας στον «Εθνικό Κήρυκα», σε όλες τις πλατφόρμες του, από τις έντυπες, ελληνική και αγγλική, εκδόσεις μέχρι στις αντίστοιχες ιστοσελίδες του.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available