Εικονική πραγματικότητα

(AP Photo/Petros Giannakouris, FILE)

Στην εποχή μας ο όρος «εικονική πραγματικότητα» αναφέρεται, με αυξανόμενο ρυθμό, σε ένα μεγάλο αριθμό τεχνολογικών εφαρμογών στον ψηφιακό και ηλεκτρονικό τομέα.

Αποτελεί όμως για ορισμένους πολιτικούς ηγέτες, ιδιαίτερα στη σημερινή Ελλάδα, και έναν τρόπο απόδοσης των πολιτικών και οικονομικών δεδομένων, ο οποίος κατά πολύ ξεπερνά τους μέχρι τούδε παραδοσιακούς τρόπους έκφρασης που χρησιμοποιούσαν τα κόμματα και οι διάφοροι πολιτικοί σχηματισμοί.

Στο πλαίσιο αυτό, οδεύοντας προς τις εκλογικές αναμετρήσεις που προβλέπονται στην πατρίδα για το τρέχον έτος, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ως γενική πολιτική της πλατφόρμα τον ισχυρισμό ότι η χώρα ατενίζει πλέον το μέλλον με εμπιστοσύνη και αισιοδοξία, ελεύθερη από τα δεσμά των μνημονίων και τους περιορισμούς των δανειστών.

Με βάση την επιχειρηματολογία αυτή, οι κυβερνώντες χαρτογραφούν μια πραγματικότητα, η οποία δεν έχει αληθινό ουσιαστικό περιεχόμενο και είναι πέρα για πέρα εικονική.

Επειδή η πλασματική αυτή απόδοση της πραγματικότητας εκ μέρους της κυβέρνησης αναφέρεται στο παρόν αλλά και στο μέλλον, ας δούμε πρώτα την καθημερινή ζωή όπως την βιώνει σήμερα ο κάθε εργαζόμενος και επιχειρηματίας, αλλά και τους αριθμούς και τα στατιστικά στοιχεία που στοιχειοθετούν τις αληθινές οικονομικές συνθήκες της χώρας.

Πώς μπορεί να μιλάει κανείς για «γύρισμα της σελίδας» και για αισιοδοξία, όταν σύμφωνα με τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το κράτος ανέρχονται σε πάνω από 104,652 δισεκατομμύρια ευρώ και περίπου οι μισοί Ελληνες χρωστάνε στο Δημόσιο και όταν τα «κόκκινα» δάνεια στραγγαλίζουν το τραπεζιτικό σύστημα.

Πώς μπορούν οι Ελληνες να εκφράσουν εμπιστοσύνη για τις οικονομικές προοπτικές της χώρας όταν ένας τεράστιος αριθμός τους ζει με συντάξεις που δεν ξεπερνούν τα 500 ευρώ και ένα σημαντικό ποσοστό τους αντιμετωπίζει αναγκαστικά μέτρα είσπραξης που φτάνουν ακόμη και σε κατασχέσεις ακινήτων και κινητών;

Αλλά ακόμη και γι’ αυτούς που δεν αντιμετωπίζουν έναν τέτοιο εφιάλτη, η βαριά άμεση και έμμεση υπερφορολόγηση και ο διαβόητος ΕΝΦΙΑ πνίγουν κάθε διάθεση αισιοδοξίας και στην πράξη, ακόμη χειρότερα, ματαιώνουν κάθε αξιόπιστη προοπτική ανάπτυξης.

Και πώς μπορεί κανείς να ξεχάσει ότι από τη σημερινή Ελλάδα, που οδεύει, κατά την κυβέρνηση, γοργά προς την πρόοδο, απουσιάζουν οι εκατοντάδες χιλιάδες νέοι Ελληνες επιστήμονες ή φοιτητές, τους οποίους έδιωξε η κρίση στο εξωτερικό και των οποίων τον επαναπατρισμό ουδόλως ενθαρρύνει η άθλια κατάσταση που καλλιεργεί η κυβερνητική ηγεσία στην εκπαίδευση και την αγορά εργασίας.

Παρά την ζοφερή αυτή εικόνα, η κυβέρνηση επιμένει για εμφανείς προεκλογικούς λόγους, να διαγραφεί ένα ρόδινο μέλλον και να παρουσιάζει μια εικονική πραγματικότητα την οποία, επιπρόσθετα, σε μια διάφανη προσπάθεια εξαγοράς ψηφοφόρων, αποπειράται να ενισχύσει και με «ασπιρίνες» παροχών.

Αλλά ακόμη και εάν αναφερθούμε στο μέλλον, είναι γνωστό σε όλους ότι η Ελλάδα, έναντι των δανειστών της, δεσμεύθηκε με την ανάληψη υποχρέωσης για επίτευξη μεγάλων ετήσιων πλεονασμάτων, έχει αποδεχθεί αυτόματους κόφτες και κάθε μορφής περιοριστικούς δημοσιονομικούς όρους, και είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει για πολλά χρόνια ένα επαχθές καθεστώς λιτότητας.

Είναι λοιπόν προφανές ότι η εικονική γεμάτη υποσχέσεις πραγματικότητα, την οποία θέλουν να εμφανίζουν σήμερα οι κυβερνώντες στην Ελλάδα είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να προσφέρει κανείς σε ένα τόπο ρημαγμένο από μια μακριά και πολύπλευρη κρίση.

Η μόνη ορθή πολιτική πρόταση για το παρόν και βάσιμη ελπίδα για το μέλλον είναι ο ρεαλισμός, η αλήθεια και η δυναμική, πρακτική υιοθέτηση αναπτυξιακών πρωτοβουλιών, ιδιαίτερα στον χειμαζόμενο επιχειρηματικό τομέα της Οικονομίας.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available