Ελληνες που έζησαν τα τραγικά γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 μιλούν στον «Ε.Κ.» (βίντεο)

(AP Photo/Richard Drew, File)

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Μπορεί να πέρασαν 18 χρόνια από την τραγική ημέρα που τα αεροπλάνα έπεσαν με ορμή στους Δίδυμους Πύργους, όμως οι μνήμες για κάποιους δεν σβήνουν όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Τρεις Ελληνες που βρέθηκαν την ημέρα αυτή στο «Σημείο Μηδέν» θυμούνται αυτά που έζησαν και τα οποία θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην ψυχή τους.

Ο Γιάννης Κασιμάτης, υπαρχηγός τότε στο αστυνομικό τμήμα στους 42 δρόμους στο Μανχάταν, έζησε από κοντά την τραγωδία.

Ο ίδιος έχασε τον κουνιάδο του εκείνη τη μέρα καθώς και 5 αστυνομικούς του στους οποίος έδωσε εντολή να πάνε στους Δίδυμους Πύργους λίγα λεπτά μετά.

«Οι οικογένειες των θυμάτων ακόμα πονάνε. Είκοσι έξι Ελληνες πέθαναν εκείνη την ημέρα, ξέρω πολλές από αυτές. Ακόμα κλαίνε και πάντα θα κλαίνε. Τα παιδιά του κουνιάδου μου που σκοτώθηκε, είναι μια χαρά, πήγαν στο πανεπιστήμιο, σπούδασαν, έκαναν οικογένειες, αλλά κάθε μέρα θυμούνται τη μέρα αυτή», είπε.

Ο κ. Γιάννης Κασιμάτης. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση του ίδιου στον «Ε.Κ.».

Ο ίδιος αναφέρεται και στις επετείους που κάθε χρόνο διοργανώνονται από την Πολιτεία για να τιμήσουν τη μνήμη όσων χάθηκαν.

«Πήγαινα κάθε χρόνο μέχρι το 2005. Από τότε, δεν έχω πατήσει ξανά εκεί γιατί πηγαίνουν οι πολιτικοί να βγάζουν οι φωτογραφίες. Μαζεύομαι με ορισμένους αστυνομικούς που είμασταν μαζί εκείνη τη μέρα και επισκεπτόμαστε τις οικογένειες των πέντε αστυνομικών που τους έδωσα διαταγή να κατέβουν εκεί. Πηγαίνουμε και ανάβουμε ένα κερί στην εκκλησία κάνουμε ένα τρισάγιο και τέλος. Δεν θέλω να μιλήσω με πολιτικούς εκείνη τη μέρα» θα πει ο κ. Κασιμάτης.

Τέλος, αναφέρεται και στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου που καταστράφηκε εκείνη τη μέρα. «Είναι τραγικά και λυπηρά όσα συμβαίνουν για την ανέγερση του ναού. Είναι ντροπή για την ελληνική κοινότητα. Ελπίζω και εύχομαι ο νέος Αρχιεπίσκοπος να προσπαθήσει να την τελειώσει γρήγορα».

Η Μαριλένα Χριστοδούλου έζησε από κοντά την τραγική ημέρα της 9ης Σεπτεμβρίου καθώς ο γιος της φοιτούσε στο Λύκειο Στάιβεσαντ το οποίο βρίσκεται μερικά μόνο τετράγωνα μακριά.
Ηταν η ώρα που πήγαιναν σχολείο. Οχι μόνο οι 3.000 μαθητές που φοιτούσαν στο συγκεκριμένο σχολείο αλλά και πολλά ακόμη παιδιά σε σχολεία της περιοχής. Και σίγουρα δεν θα ξεχάσουν ποτέ αυτά που είδαν τα παιδικά τους μάτια εκείνο το πρωινό της Τρίτης.

«Ηταν η ώρα που πήγαιναν σχολείο. Ηταν μια ιδιαίτερα τραυματική εμπειρία για τα παιδιά. Είδαν ανθρώπους να πηδάνε από τα παράθυρα. Αρχικά ανακοινώθηκε ότι δεν θα αφήσουν τα παιδιά στα σχολεία της περιοχής να φύγουνε μόνα τους και θα πρέπει να έρθουν να τα πάρουν οι γονείς. Θυμάμαι, ο άντρας μου είχε ραντεβού στους πύργους εκείνο το πρωί αλλά δεν έβρισκε να παρκάρει. Κι έτσι έφυγε. Λίγη ώρα μετά και ενώ είχε πέσει ο πρώτος πύργος ξεκινήσαμε να πάρουμε τον γιο μας.

Η κ. Μαριλένα Χριστοδούλου. Φωτογραφία αρχείου: «Ε.Κ.»/Κώστας Μπέη

»Οταν φτάσαμε έπεφτε ο δεύτερος πύργος. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι είχε απόλυτη ησυχία, ήταν όλα σκεπασμένα γκρι. Μια νέκρα επικρατούσε. Δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Περπατήσαμε ως το σχολείο και αφού είχε πέσει και ο δεύτερος πύργος οι υπεύθυνοι του σχολείου άνοιξαν την βόρεια πόρτα και είπαν ‘τρέξτε να σωθείτε’. Τα παιδιά που δεν γνώριζαν την περιοχή δεν ήξεραν προς τα πού να πάνε. Τα τηλέφωνα δεν δούλευαν» θα πει η κ. Χριστοδούλου.

Η ίδια επισημαίνει την επόμενη μεγάλη τραγωδία που επακολούθησε, αυτή της περιβαλλοντικής καταστροφής.

«Μας έλεγαν πως όλα είναι καλά και να μην ανησυχούμε για τίποτα. Οι πύργοι είχαν φωτιές έως τον Φεβρουάριο ακόμα. Ολα αυτά τα χημικά που υπήρχαν μέσα στα γραφεία και ο ασβέστης όλοι ξέρουμε τι κάνουν. Το μείγμα όμως από όλα αυτά κανείς δεν ξέρει τι κάνει».
Ενα μήνα μετά το συγκεκριμένο σχολείο άνοιξε. Την ίδια ημέρα με το χρηματιστήριο.

«Ηταν μια συμβολική κίνηση καθώς το σχολείο αυτό έχει μαθητές με υψηλό επίπεδο και ήθελαν να το ανοίξουν μαζί με τη Wall Street» θα πει η κ. Χριστοδούλου.

Η ίδια κλήθηκε μάλιστα στο Κογκρέσο για να καταθέσει όλα όσα έζησε από κοντά την 11η Σεπτεμβρίου. Τότε, ήταν γερουσιαστής η Χίλαρι Κλίντον. «Η κυβέρνηση δεν προστάτεψε το κοινό. Οχι μόνο δεν μας προστάτεψαν από τους τρομοκράτες αλλά και έπειτα. Τα σπίτια στην περιοχή δεν καθαρίστηκαν, ούτε το Στάιβεσαντ. Το καλοκαίρι του 2002 το καθάρισαν»!

Ο πατέρας Απόστολος, ιερατικός προϊστάμενος στον ιερό ναό του Ευαγγελισμού σήμερα, έζησε από κοντά την τραγική ημέρα της 11ης Σεπτεμβρίου. Εκτός από κληρικός, εκείνη την εποχή ήταν και αντιπρόσωπος από την Αρχιεπισκοπή στο Ναυτικό.

Ο π. Απόστολος. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση του ίδιου στον «Ε.Κ.».

Πέρασε 13 ημέρες δίπλα στα συντρίμμια για να βοηθήσει όπου χρειαστεί αλλά και να δώσει παρηγοριά στους πυροσβέστες και αστυνομικούς που βρίσκονταν εκεί.

«Οταν έπεσαν οι Πύργοι έμενα στο Κουίνς. Τα παιδιά μου πήγαιναν σχολείο στον Αγιο Νικόλαο. Τις Δευτέρες συνήθως δεν πήγαινα στο γραφείο. Γύρισα σπίτι και με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος μου ιερέας που -τι ειρωνεία- το προηγούμενο βράδυ τρώγαμε σε ένα εστιατόριο απέναντι από τους Δίδυμους Πύργους. Μου είπε άνοιξε την τηλεόραση. Δεν πίστευα αυτό που έβλεπα. Νόμιζα ότι έγινε από λάθος. Εκεί που μιλάγαμε βλέπω και τον δεύτερο πύργο να πέφτει. Με πήρε τηλέφωνο ο καπετάνιος μου για να πάω να βοηθήσω. Ημουν εκεί από την πρώτη νύχτα. Να μυρίζεις πένθος.

»Αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να το περιγράψεις. Θυμάμαι, έσκαβαν στα χαλάσματα και έβρισκαν ανθρώπινα μέλη. Με κάθε κομμάτι που βρίσκαμε, κάποιο χέρι ή πόδι, διάβαζα μια γενική ευχή για την ψυχή τους. Είναι δύσκολο να περιγράψω αυτά που έζησα. Θυμάμαι ήταν και ο δήμαρχος εκεί ο Τζουλιάνι. Μου έλεγε ‘έλα κοντά μου γιατί δεν ξέρω τι θα βρούμε’. Βρίσκαμε κόσμο που ήταν νεκροί μόνο λίγες ώρες. Και οι πυροσβέστες κατηγορούσαν τον εαυτό τους λέγοντας πως αν τους είχαν βρει λίγο νωρίτερα θα ζούσαν.

»Τους έλεγα ‘όχι δεν είναι έτσι. Κάνετε το καλύτερο που μπορείτε’. Εδινα παρηγοριά και σε όσους ψάχνανε τους δικούς τους. Πήγα και στον Αγιο Νικόλαο. Δεν βρήκα τίποτε. Πήρα δυο τρεις πέτρες και τις φύλαξα για ενθύμιο. Είχε πολλή σκόνη και χημικά. Οταν γυρνούσα σπίτι μου άφηνα απ’ έξω τα παπούτσια και τη φόρμα. Αυτά τα ρούχα τα έκαψα όταν τελείωσε η αποστολή μου εκεί. Ηταν όλα με χημικά».

Το Κογκρέσο έστειλε τιμητική πλακέτα στον πατέρα Απόστολο για την προσφορά του ενώ ανέφερε και το όνομα του.

«Δεν περίμενα τιμές και δόξες, εγώ πήγα εκεί να βοηθήσω. Είχα 3 γνωστούς που σκοτώθηκαν εκεί. Ενας από αυτούς ήταν και ο Γιάννης Κατσιματίδης. Ο Γιαννάκης αγαπούσε όλο τον κόσμο, έμεινε πίσω για να βοηθήσει. Δεν θα μπορούσε να φύγει χωρίς να βοηθήσει τους άλλους. Δυστυχώς τον χάσαμε. Θυμάμαι είχα πάει να δω τη μάνα του και μου έλεγε ‘αν δεις τον Γιάννη πες του να με πάρει τηλέφωνο’. Πώς να αποδεχθεί η μάνα το χαμό του παιδιού της»;

Ο πάτερ Απόστολος είχε μαζί του ένα ευχολόγιο και μικρά Ευαγγέλια τα οποία μοίραζε στον κόσμο. «Ηταν τα πνευματικά χαπάκια που προσέφερα στους ανθρώπους που πονούσαν. Απλά έκανα το καθήκον μου ως Ελληνοαμερικανός πολίτης και σα ναύτης. Τίποτε παραπάνω».

Πριν από πέντε χρόνια επισκέφθηκε το Σημείο Μηδέν και το μουσείο που έχει δημιουργηθεί στη μνήμη όσων χάθηκαν την ημέρα εκείνη. Ομως δεν άντεξε για πολύ. Οι μνήμες ζωντάνεψαν. «Μόλις μπήκα στην αίθουσα με τα αντικείμενα και είδα μια παιδική σχολική τσάντα άρχισα να κλαίω. Βγήκα έξω και έφυγα. Δεν μπορούσα να σταθώ εκεί μέσα. Είναι δύσκολο. Πολλές φορές σκέφτομαι και κλαίω μόνος μου», είπε.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available