Ευγνωμοσύνη και αγάπη

Φωτογραφία: "Ε. Κ." / ΚΩΣΤΑ ΜΠΕΗ

Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά με υγεία, αγάπη, χαρά, ευτυχία, τύχη και πρόοδο στις οικογένειές σας.
Πρώτη γνώμη για το 2019 και θα πω τα πράγματα «έξω από τα δόντια» αλλά με άλλο τρόπο. Με πιο προσωπικό τρόπο θα είναι η γνώμη… μου και λιγότερο, έως καθόλου, αθλητική.

Πριν πολλά χρόνια και συγκεκριμένα Δεκέμβριος του 1992, χτυπάει το τηλέφωνο και από την άλλη άκρη της γραμμής ήταν… Λος Αντζελες. Ομογενής από την περιοχή ζήτησε να μάθει το αποτέλεσμα του αγώνα Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός. Ηταν η πρώτη επαφή με την… τρέλα των ομογενών για την Ελλάδα και δη για τα αθλητικά. Από τότε -και νεαρός πρωτοεμφανιζόμενος στο χώρο- έμαθα πολλά για την «τρέλα» των ομογενών για την Ελλάδα και καθετί ελληνικό.

Προσωπικά, η δημοσιογραφία δεν είναι δουλειά, αλλά είναι η τρέλα που είχα μικρός για τα αθλητικά και για την ενημέρωση. Από το μακρινό 1992 έγιναν πολλά, έμαθα πολλά, είδα πολλά, γνώρισα πολλά και πολλούς. Ομως το 2010, το χόμπι – δουλειά μου είχε μία μεγάλη αλλαγή, έγινε αγάπη. Ο λόγος;

Το ομογενειακό ρεπορτάζ. Με τη βοήθεια ομογενών που στήριξαν την προσπάθεια και φυσικά του εκδότη μου που πάντα πίστευε και ήταν αρωγός μπήκα στον χώρο του ομογενειακού ρεπορτάζ. Τότε φούντωνε μέσα μου η αγάπη για τους ομογενείς και τις οικογένειές τους. Καλός ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός αλλά είναι ένα τίποτα μπροστά στην αγάπη που ξέρω, νιώθω και ζω ότι έχουν οι ομογενείς για την Ελλάδα και το πάθος που έχουν να κρατάνε την γαλανόλευκη πιο ψηλά από οτιδήποτε άλλο.

Ακουγα πολλά γι αυτή την αγάπη, έβλεπα πολλά, ήξερα πολλά. Πρόσφατα όμως τα έζησα! Τα έζησα και διαπίστωσα πως αυτά που άκουγα, έβλεπα, ήξερα ήταν πολύ μικρά. Αυτά που έζησα κάποιες μέρες κοντά σας ήταν ανεπανάληπτα. Υπέροχες μέρες, οι πιο ευτυχισμένες -σαν σύνολο ημερών. Και δεν αναφέρομαι στα κτίρια ή στα Μουσεία ή στα αξιοθέατα. Αναφέρομαι στην αγνή και αληθινή αγάπη που έζησα. Από το πρώτο λεπτό δεν σταμάτησε το κινητό, το mail γέμισε από το ενδιαφέρον όλων. Ενας απλός άνθρωπος, ένας άνθρωπος που θέλει να κάνει η δουλειά του, εγώ, εισέπραξα ένα ενδιαφέρον και μία αγάπη που ξεπέρασαν το… μπόι μου, που λέγανε οι παλιοί.

Από παντού ενδιαφέρον να συναντηθούμε, να μιλήσουμε, να γνωριστούμε. Η αγάπη ήταν τεράστια και φυσικά δεν την έχω νιώσει άλλοτε, και όχι μόνο στον χώρο ή μόνο επαγγελματικά ή φιλικά. Δυστυχώς όμως ο χρόνος ήταν λίγος και οι υποχρεώσεις πολλές. Πρόλαβα όμως και είδα, έζησα, ένιωσα και κατάλαβα τι εστί αγάπη ομογενών, και μάλιστα από πρώτο… χέρι. Μάλιστα ακόμα και τώρα έχω προτάσεις για μία επόμενη φορά.

Ομως υπάρχει μία οικογένεια που ξεχώρισε από όλα αυτά που έζησα στην Ομογένεια. Μία οικογένεια που έκανε τα πάντα, μου άνοιξε το σπίτι της και με έκανε να… είμαι -και όχι μόνο να αισθανθώ- πως είμαι μέλος της. Εκεί ήμουν μέλος της οικογένειας αυτής και συγκινήθηκα από την απλότητα, την ελληνικότητα, την ζεστασιά, την αγάπη με την οποία με αγκάλιασαν. Γι αυτή την οικογένεια θα μπορούσα να γράψω πολλά αλλά ξέρω πως είναι ταπεινοί άνθρωποι, που θέλουν να δείχνουν την αγάπη τους, πίσω από την βιτρίνα. Κι εγώ το σέβομαι. Αλλά επειδή πρέπει να γράψω κάτι για να τους πω δημόσια ευχαριστώ θα πω πως είμαι… ευγνώμων.

Αλλωστε αυτό αισθάνεσαι μπαίνοντας στην Ομογένεια της Αμερικής. Αγάπη και ευγνωμοσύνη. Ακόμα και να μην γνωρίζεις κανέναν ομογενή και μόνο που ακούς τι κάνουν για την ελληνική οικογένεια και ελληνική πατρίδα, όλοι οι Ελλαδίτες πρέπει να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη, που οι ομογενείς κρατούν την ελληνική σημαία ψηλά και δεν την… καίνε όπως κάνουμε εμείς.
Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ και σε έναν ακόμα άνθρωπο, μεμονωμένα.

Εναν ομογενή που ήταν πάντα δίπλα μου για ο,τιδήποτε χρειάστηκα και πάντα ένα βήμα μπροστά για να κάνει τα πράγματα εύκολα για μένα. Εναν άνθρωπο που γνώρισα μία φορά πριν περίπου δύο χρόνια -για επαγγελματικό λόγο- και με έκανε να αισθανθώ πολύ όμορφα. Ενας ομογενής που έβαλε τον εαυτό του, τον χρόνο του, την ζωή του στο πως να περάσω ωραία. Και πέρασα, όπως είπα και πριν «τις πιο ευτυχισμένες μέρες». Ευγνωμοσύνη λοιπόν και για τον γνωστό -σε μένα- ομογενή που έκανε τα πάντα.

Τέλος ένιωσα την αγάπη όλων των ομογενών και ακόμα την νιώθω καθημερινά. Ακόμα και… παράπονα που κάνουν έχουν δίκιο και δείχνουν έτσι την αγάπη τους. Αλλά επιφυλάσσομαι…
Και αν με ρωτήσει κάποιος τι μου έμεινε; Λίγες λέξεις «ευγνωμοσύνη για την αγάπη των ομογενών».

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available