Εφυγε από την ζωή ο γνωστός στην Ομογένεια Μιχάλης Βολίκας σε ηλικία 71 χρόνων

Ο Μιχάλης Βολίκας. Η φωτογραφία είναι ευγενική παραχώρηση της οικογένειας στον «Ε.Κ.»

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Εφυγε από την ζωή σε ηλικία 71 ετών ο Μιχάλης Βολίκας, γνωστός στην Ομογένεια για την προσφορά του και τη συμμετοχή του στα κοινά.

Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Ανδρο, ήρθε στην Αμερική το 1969 όταν ο πατέρας του μετανάστευσε για να προσφέρει μια καλύτερη ζωή στην οικογένειά του. Είχε υπηρετήσει την Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων ως πρόεδρος της πολιτιστικής επιτροπής, είχε διατελέσει πρόεδρος της Πανκυκλαδικής Ομοσπονδίας και πρόεδρος του Συλλόγου Ανδρίων «Αγιος Φίλιππος».

Ιδρυτής των πολιτιστικών εκδηλώσεων στην πλατεία Αθηνών, οραματιστής για μια Ομογένεια δεμένη, υπηρέτησε και το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) στα πρώτα του βήματα.

Το χρυσοχοείο του στη 23η λεωφόρο στο Ντίτμαρς ήταν σημείο αναφοράς για φίλους και ομογενείς που τον επισκέπτονταν για να συζητήσουν τα νέα, τα πολιτικά δρώμενα, ομογενειακά θέματα και φυσικά για την Ελλάδα που τόσο αγαπούσε.

Η σύζυγός του Πέπη Βολίκα, στήριγμά του από το 1975 όπου παντρεύτηκαν και δασκάλα στο ελληνικό σχολείο του Αγίου Νικολάου στο Φλάσινγκ μίλησε στον «Ε.Κ.» για τον «δάσκαλο» της ζωής της, όπως αποκαλούσαν τον Μιχάλη Βολίκα φίλοι και γνωστοί του.

«Δεν φοβάμαι ότι θα μείνω μόνη. Είμαστε 52 χρόνια μαζί. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου θα ξυπνώ με τη σκέψη του. Αγαπήσαμε ο ένας τον άλλον πάρα πολύ».

Η κ. Βολίκα περιγράφει τον σύζυγό της ως έναν άνθρωπο σεμνό, υπομονετικό, απλό, χαμηλών τόνων που έδινε σημασία στα απλά πράγματα της ζωής. «Ξεχνούσα την επέτειό μας καμιά φορά και μου έλεγε ‘εμείς έχουμε κάθε μέρα επέτειο, μην ανησυχείς’. Μου έλεγε πάντα ότι οι πιο μικρές καλοσύνες που επαναλαμβάνονται έχουν την μεγαλύτερη αξία».

Η ίδια αναφέρεται στα τελευταία λόγια που αντάλλαξε με τον αγαπημένο της σύζυγο. «Μου είπε ‘τώρα που γέρασες εσύ, τώρα που γέρασα κι εγώ, σε ευχαριστώ που ήσουν το φιλαράκι μου’. Τον ευχαριστώ που με έκανε να γελάω, πίστεψε σε μένα ακόμη και σε στιγμές αδυναμίας, μου έμαθε ότι αξίζει να αγαπιέμαι».

Ο Μιχάλης Βολίκας έγραφε ποιήματα αλλά και θεατρικά για τους μαθητές του σχολείου του Αγίου Νικολάου. «Χρησιμοποιώ πάντα δικά του ποιήματα στο σχολείο. Ποιήματα που ακόμα συγκινούν και ενθουσιάζουν όπως ‘Η Κοσμογονία του Δία’, ποίημα δικό του».

Η αδελφή του Μιχάλη Βολίκα, Στέλλα Κοκόλη, μίλησε για τον αδελφό της, για τον χαρακτήρα του αλλά και το δέσιμο που είχε μαζί του.

«Ο θάνατος του φέρνει αναμνήσεις. Μάλλον πληγώνει. Νοσταλγώ τα παιδικά μας χρόνια αλλά και έπειτα που μεγαλώναμε. Είχαμε δύο χρόνια διαφορά. Είμασταν δεμένοι χωρίς να είμαστε όλη μέρα μαζί και πάντα επειδή είχε πολύ καλή κρίση, τον συμβουλευόμουν. Δεν ήταν μόνο χάσιμο της οικογένειας αλλά και για όλη την κοινότητα και την Ομογένεια.

Γνώριζε τα δρώμενα, ήταν θετικός, συνετός, γνώστης της πραγματικότητας. Στενοχωριόταν όταν έβλεπε ότι η Ομογένεια έχει πολλά τρωτά και δεν πάει καλά. Η συζήτηση μαζί του πάντα ωφελούσε όποιον τον άκουγε. Ηταν ένας σοβαρός, έξυπνος, δημιουργικός άνθρωπος. Είχε πολλά προτερήματα, πραγματικά θα μου λείψει πάρα πολύ.

Πήγαινε συχνά στην Ανδρο όπου είχε ανακαινίσει το πατρικό μας σπίτι και το οποίο δυστυχώς δεν μπόρεσε να χαρεί και να απολαύσει. Καμιά φορά μαλώναμε για τα πολιτικά αλλά πάντα είχε κάτι σωστό να μου πει. Τελευταία, μιλάγαμε κάθε μέρα και μια ημέρα πριν πεθάνει είχαμε μια έντονη συζήτηση αναμνήσεων. Θα μου λείψει πάρα πολύ».

Η αδελφή του Μιχάλη Βολίκα ήρθε στην Αμερική το 1966 και εκείνος ακολούθησε το 1969 αφού υπηρέτησε στο στρατό. «Θυμάμαι όταν έφυγα από την Ελλάδα μού έλεγε: ‘Και τώρα εγώ με ποιον θα μαλώνω; Με ποιον θα παίζω;’. ‘Γρήγορα θα έρθεις κι εσύ στην Αμερική, θα συνεχίσουμε να μαλώνουμε εκεί’ του είπα».

Η κ. Κοκόλη συνεχίζει: «Ηταν ένας γνήσιος Ελληνας. Η ζωή του ήταν άριστη και αφήνει πολλά παραδείγματα. Εφυγε νέος και δεν πρόλαβε να απολαύσει τη ζωή. Ολοι τον αγαπούσαν και όταν είχε το χρυσοχοείο όλοι περνούσαν από εκεί. Ηταν σαν ένα καφενείο το μαγαζί του, όλοι πήγαιναν εκεί να συζητήσουν μαζί του, να ανταλλάξουν νέα, να τον συμβουλευτούν. Ο Μιχάλης αφήνει πίσω του μια παρακαταθήκη σοβαρή, αξιοπρεπή».

Μια αγαπημένη του φίλη ήταν η κ. Αθηνά Κρομμύδα. Εκαναν παρέα καθώς με την σύζυγό του Πέπη δούλεψαν μαζί στο ελληνικό σχολείο του Αγίου Νικολάου στο Φλάσινγκ.

«Τον Μιχάλη τον γνώρισα το 1985. Ηταν ένας υπέροχος άνθρωπος, ένας θαυμάσιος οικογενειάρχης, ένας μοναδικός ξεχωριστός πατριώτης, ένας αυθεντικός Ελληνας. Ελεύθερο πνεύμα και βαθειά μορφωμένος. Χαιρόσουν να κάνεις συζήτηση μαζί του. Αλλά πάνω απ’ όλα ήταν ένας φίλος μοναδικός. Περάσαμε πολύ όμορφα μαζί, κάναμε πολλή παρέα.

Ηταν πάντα φιλόξενος, το σπίτι του ήταν πάντα ανοιχτό. Αν διψούσες για συζήτηση ανωτέρου επιπέδου ή φιλοσοφικές αναζητήσεις περνούσες από το χρυσοχοείο του. Εκεί ξεδιψούσες.
Προσωπικά για μένα ο Μιχάλης ήταν μια υπέροχη νότα στη ζωή μου. Με την γυναίκα του είχε μια υπέροχη σχέση. Λάτρευε ο ένας τον άλλον.

Ο Μιχάλης ενέπνεε. Είχε ευρυμάθεια, βαθιές γνώσεις και τις μετέδιδε στους συνομιλητές του. Με δυο λόγια ήταν υπέροχος. Μας έχει αφήσει μια πολύ δυνατή κληρονομιά τόσο στη γυναίκα του, στο παιδί του όσο και σε μας που τον γνωρίζαμε. Τώρα πρέπει να συνεχίσει η Πέπη, έχει στους ώμους της μια κληρονομιά».

Η κ. Κρομμύδα έκανε λόγο και για την προσφορά του Μιχάλη Βολίκα στην Ομογένεια. «Εδωσε πολλά στην ομοσπονδία και ήταν αυτός που ξεκίνησε τις βραδιές στην πλατεία Αθηνών γιατί πίστευε ότι οι Ελληνες πρέπει να έχουν εκδηλώσεις ποιότητας. Αλλά και για όσους δεν είχαν τη δυνατότητα να πάνε τα καλοκαίρια στην Ελλάδα. Ομως ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων, δεν ήθελε αξιώματα και θέσεις. Στο τέλος αντιμετώπισε προβλήματα υγείας και τα αντιμετώπισε με στωικότητα. Είχε δύναμη μυαλού και δύναμη ψυχής».

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *