Εχει κι άλλο η… κατηφόρα

(φωτογραφία: Ευρωκίνηση).

Πάει ο Ολυμπιακός. Αποκλείστηκε και από το ΟΥΕΦΑ. Επαιξε φοβισμένα στη Λισαβώνα, έπαιξε σαν άλλη ομάδα απ’ ότι Ολυμπιακός, έχασε με κατεβασμένα χέρια από την Σπόρτινγκ και έμεινε 4ος και τελευταίος στον όμιλό του. Και τώρα θα παίξει στο Φάληρο με την Γιουβέντους που θέλει τη νίκη για να αδιαφορήσει για το άλλο παιχνίδι (Μπαρτσελόνα – Σπόρτινγκ) προκειμένου να συνεχίσει στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ. Δηλαδή δεν είναι εξασφαλισμένη η νίκη του Ολυμπιακού. Μία νίκη που την έχει ανάγκη η Ελλάδα στη γενική βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ, όπως έχει ανάγκη τον βαθμό που πήρε η ΑΕΚ από την Ριέκα, το «διπλό» της μέσα στην Βιέννη και την πρόκρισή της στην επόμενη φάση του ΟΥΕΦΑ.

Οι βαθμοί των ομάδων μας στην Ευρώπη ανεβάζουν την βαθμολογία της Ελλάδας και εκείνη ανεβάζει τα έσοδα των ομάδων από την Ευρώπη, τον αριθμό των ομάδων μας που θα συμμετέχουν στα ευρωπαϊκά Κύπελλα και «κατεβάζει» τον βαθμό δυσκολίας των αντιπάλων τους. Για παράδειγμα Ισπανία, Αγγλία, Ιταλία συνεχίζουν με τις ομάδες που ξεκίνησαν, από 7 οι δύο πρώτες και έξι η Ιταλία. Ενώ εμείς με το «καλημέρα» χάσαμε τους μισούς, μείναμε με 2 στους ομίλους και τώρα χάσαμε και τον Ολυμπιακό και η ΑΕΚ δεν είναι σίγουρη.

Αν μάλιστα αποκλειστεί και η «Ενωση» τότε είναι σίγουρο ότι θα πέσουμε στην 15η θέση της βαθμολογίας και ο πρωταθλητής θα δώσει δύο προκριματικούς για να μπει στους ομίλους και ο δεύτερος τρεις, ενώ αν πέσουμε πιο κάτω; Θα χάσουμε και μία θέση από το ΟΥΕΦΑ. Και θα πέσουμε πιο κάτω! Και όλη αυτή η κατηφόρα τα τελευταία 13-14 χρόνια γιατί τη διετία 2003-2005 είχαμε τρεις ελληνικές ομάδες στο… Τσάμπιονς Λιγκ και άλλες τρεις στο ΟΥΕΦΑ!

Από τότε μέχρι σήμερα όμως οι «ξερόλες» του ελληνικού ποδοσφαίρου, οι «μάγκες» των ελληνικών ομάδων κοιτούσαν την πάρτη τους, τον «εαυτούλη» τους και αδιαφορούσαν πάντα για το ελληνικό συμφέρον. Τους ενδιέφερε να δυναμώνουν, να γίνονται πανίσχυροι και οι άλλοι ας πάνε να… διαλυθούν. Για τα εξώφυλλα των εφημερίδων έβαζαν νόμους και ζητούσαν εξυγίανση για το καλό του ποδοσφαίρου και από την άλλη έβαζαν «φωτογραφικά» παράθυρα στους νόμους για να την γλιτώνει ο «ισχυρός» και να την πληρώνει ο αντίπαλος. Ενας αντίπαλος που ήταν σύμμαχος στα ευρωπαϊκά παιχνίδια αλλά αυτά είναι… ψιλά γράμματα για τους Ελληνάρες. Ομάδες, ακόμα και οι «μεγάλες» δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής αλλά εμείς τις βάζαμε από το «παράθυρο», ή δεν είχαν δικαίωμα για μεταγραφές αλλά εμείς κάναμε τα στραβά μάτια. Οχι σε όλες, αλλά σε κάποιες. Και αυτό είχε ως αποτέλεσμα αυτές οι ομάδες να συνεχίζουν να «σαπίζουν» εσωτερικά, να συνεχίζουν να «φυτοζωούν», μέχρι που διαλύθηκε το «μαγαζί». Και τι έχουμε τώρα; Ενα διαλυμένο ελληνικό ποδόσφαιρο, που ανά καιρούς ο κάθε «ισχυρός» πάει πάνω από το πτώμα του ελληνικού ποδοσφαίρου και… τρώει ό,τι βρίσκει. Μέχρι να μην βρει τίποτα και να… πεθάνει και ο «ισχυρός» μαζί με το… πτώμα…

Οταν εμείς «τρωγόμαστε» μεταξύ μας, οι «ισχυροί» των «μεγάλων» ομάδων μας βγάζουν… μαχαίρια ο ένας για τον άλλο κι ας μην έχουν επιχειρηματικές κόντρες και συμφέροντα, στην Αγγλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία, στη Γερμανία κάθονται στο ίδιο τραπέζι και ετοιμάζουν τα πρωταθλήματά τους για τα επόμενα 100 χρόνια…


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *