Η ανάπτυξη και η υποδούλωση

Ο Αγιαξ. Φωτογραφία: Ευρωκίνηση.

Πριν λίγες μέρες γράψαμε ότι «μεγάλες» ομάδες της Ολλανδίας, όπως Αγιαξ, Φέγενορντ και Αϊντχόβεν έκατσαν στο ίδιο τραπέζι και έκαναν μία πρόταση στις άλλες ομάδες της 1ης κατηγορίας της Ολλανδίας. Να τους δώσουν το 10% των εσόδων τους από το Τσάμπιονς Λιγκ με μία και μόνο προϋπόθεση, να αλλάξουν το χλοοτάπητα στα γήπεδά τους από συνθετικό σε φυσικό. Αυτό και μόνο.
Τα… έξοδα για τους τρεις «μεγάλους» θα ήταν λίγα, αφού είναι ομάδες που στηρίζονται πολύ στις Ακαδημίες τους (ιδίως ο Αγιαξ) κι έτσι δεν θα φαινόταν η… χασούρα, αλλά τα κέρδη θα ήταν πολύ μεγάλα αφού είναι γνωστό ότι ο συνθετικός χλοοτάπητας δημιουργεί πολλά προβλήματα στην σωστή ανάπτυξη μίας ομάδας και φυσικά στο θέαμα.

Από την άλλη οι ομάδες εκτός των «τριών» θα είχαν έσοδα πολλά περισσότερα από ό,τι να αλλάξουν το χορτάρι στα γήπεδά τους και φυσικά να το συντηρήσουν. Και βέβαια τα έσοδα αυτά θα γυρνούσαν «εναντίον» στους μεγάλους αφού οι «μικροί» θα έκαναν επενδύσεις και στο αγωνιστικό κομμάτι. Και θα μπορούσε π.χ. η Τβέντε με λεφτά του Αγιαξ να αγοράσει παίκτη που θα έκοβε ένα πρωτάθλημα από τον «Αίαντα»!

Ομως αυτό ελάχιστα ενδιαφέρει τους «τρεις μεγάλους». Οι Αγιαξ, Φέγενορντ και Αϊντχόβεν ενδιαφέρονται πρώτιστα για την ανάπτυξη του ολλανδικού ποδοσφαίρου (γι αυτό έχουν τόσες ακαδημίες και βγάζουν και χρησιμοποιούν τόσους πολλούς παίκτες) και στη συνέχεια της δικής τους ανάπτυξης…

Στην Ισπανία υπάρχει ένα άλλο σύστημα με τους «μεγάλους». Η Λίγκα επιτρέπει στις ομάδες της Πριμέρα Ντιβιζιόν να έχουν θυγατρική ομάδα π.χ. Ρεάλ Β, στη Σεγούντα Ντιβιζιόν με παίκτες της «μεγάλης» Ρεάλ όμως δεν θα μπορεί ποτέ να ανέβει κατηγορία. Ετσι η Ρεάλ …Α δίνει παίκτες της για… ψήσιμο στη Ρεάλ Β. Ετσι η Ρεάλ επιτυγχάνει πρώτιστα την ανάπτυξη της Σεγούντα Ντιβιζιόν και κατ’ επέκταση και της Πριμέρα και στη συνέχεια το δικό της συμφέρον.

Κι ερχόμαστε στους… μάγκες της Ευρώπης. Ο πιο έξυπνος λαός της γης αφήνει τους Ολλανδούς και τους Ισπανούς και πάει το θέμα πιο πέρα. Και σκέφτονται οι δικοί μας… μεγάλοι «γιατί να αναπτύξουμε το ποδόσφαιρο όλων και όχι μόνο το δικό μας;». Ετσι αντί να δυναμώσουν τον αντίπαλό τους και σε βάθος χρόνου τις δικές τους ομάδες, κάνουν κάτι άλλο. Δεν θέλουν να «σκοτωθεί ο γάιδαρος του γείτονα», αλλά θέλουν να τον «κατακτήσουν», να τον «υποδουλώσουν», για να τον έχουν του χεριού τους. Ετσι οι «μεγάλοι» που έχουν την οικονομική δυνατότητα παίρνουν παίκτες και παράλληλα είτε τους αφήνουν δανεικούς στις ίδιες ομάδες ή τους δίνουν σε ομάδες που θα τους ήθελαν να τους αγοράσουν αλλά δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα. Ουσιαστικά είναι κάτι σαν… δάνειο υποδούλωσης! Ο «μεγάλος» παίρνει έναν καλό παίχτη από τον «μικρό» του δίνει κάποια χρήματα, άρα «ανασαίνει» οικονομικά ο «μικρός» και μετά του τον αφήνει δανεικό, άρα δεν χαλάει η ομάδα του «μικρού». Βέβαια τον καλό παίχτη ο «μεγάλος» δεν θα τον βρει μπροστά του γιατί υπάρχει συμφωνία να μην παίζουν στα μεταξύ τους παιχνίδια.

Κι έτσι βλέπουμε έναν «μεγάλο» της Σούπερ Λίγκα να έχει δώσει ή αφήσει δανεικούς 5-6-7 παίκτες σε 3-4 ομάδες, όπερ σημαίνει εύκολα «περάσματα» από 3-4 έδρες, άρα πιο κοντά στον τίτλο.
Και οι πολιτικοί προϊστάμενοι ενός αρρωστημένου και ξεπερασμένου ποδοσφαιρικού συστήματος αντί να διαλύσουν αυτήν την κατάντια βγαίνουν και κάνουν δηλώσεις για γήπεδα, ομάδες που πρέπει να πάρουν πρωτάθλημα και -το πιο εξωφρενικό- για κινήσεις… ανάπτυξης.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *