Η θρασύτατη συμπεριφορά Ερντογάν κατά ΗΠΑ

O κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Kayhan Ozer/Presidential Press Service, Pool Photo via AP.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια της αποδεκτής διεθνούς συμπεριφοράς. Το μόνο ερώτημα είναι μέχρι πότε θα γίνεται αποδεκτή αυτή η συμπεριφορά του.

Τις τελευταίες ημέρες οι τρεις μεγάλες εφημερίδες της Αμερικής «Washington Post», «Wall Street Journal» και «New York Times» με κύρια άρθρα τους κατακεραύνωσαν τον Τούρκο Πρόεδρο. Κι όμως, ήταν η εποχή που η Τουρκία συμπεριλαμβανόταν μεταξύ των αγαπημένων χωρών των Αμερικανικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Ενας από τους λόγους της μεγάλης τους στροφής κατά της Τουρκίας -αλλά δυστυχώς όχι ακόμα και του προέδρου Τραμπ- έχει να κάνει με την αδικαιολόγητη σύλληψη και φυλάκιση Αμερικανών πολιτών και δημοσιογράφων.

Οι κατηγορίες σε βάρος τους είναι βαρύγδουπες. Οτι δηλαδή υποθάλπουν την τρομοκρατία και αποτελούν κίνδυνο σε βάρος της εθνικής ασφάλειας της χώρας.

Στην περίπτωση της δημοσιογράφου που εργάζεται για την «Wall Street Journal» η κατηγορία είναι ότι διάφορες ιστοσελίδες πήραν αποσπάσματα από το άρθρο, καθώς και βίντεο, και το αναπαρήγαγαν κατά τρόπο επιζήμιο για τα εθνικά συμφέροντα της Τουρκίας.

Το άρθρο είχε σχέση με την καταπίεση των Κούρδων της Τουρκίας, αλλά παρουσίαζε και τις δύο πλευρές, της κυβέρνησης και των ανταρτών.

Και όμως, η δημοσιογράφος δικάστηκε ερήμην και καταδικάστηκε σε φυλάκιση. Μάλιστα, η τουρκική κυβέρνηση ζήτησε από την Ιντερπόλ την σύλληψή της. (Σε μια άλλη περίπτωση πρόσφατα συνέλαβαν δημοσιογράφο γερμανικής εφημερίδας με διπλή υπηκοότητα τουρκική και γερμανική και τον κρατούν στη φυλακή χωρίς η Γερμανία να μπορεί να κάνει τίποτα).

Στην περίπτωση των Αμερικανών πολιτών που φυλακίστηκαν, πρόκειται για Αμερικανούς και Τουρκοαμερικανούς που επισκέφτηκαν τη χώρα και συνελήφθησαν υπό το πρόσχημα των πιο απίθανων, αλλά εμφανώς στημένων κατηγοριών.

Το ίδιο έγινε πρόσφατα και με έναν Τούρκο υπάλληλο του αμερικανικού προξενείου στην Κωνσταντινούπολη.

Το θρασύτατο παιχνίδι του Ερντογάν είναι απόλυτα διαφανές.

Ελπίζει ότι θα μπορέσει να ανταλλάξει τους Αμερικανούς φυλακισμένους με τον άλλοτε στενό φίλο του, θρησκευτικό ηγέτη Γκιουλέν, που μένει στα βουνά Πόκονος στην Πενσυλβάνια και τον οποίο θεωρεί υπεύθυνο για το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου σε βάρος του και απαιτεί μετά μανίας την έκδοσή του από την αμερικανική κυβέρνηση.

Σε περίπτωση που γινόταν μια τέτοια ανταλλαγή θα αποτελούσε όχι μόνο μια δεινή ήττα των ΗΠΑ, αλλά και μία επιβράβευση της θρασύτητας, της παρανομίας και της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Αμερικανών πολιτών.

Ανάλογη συμπεριφορά συναντά κανείς μόνο με δεδηλωμένους εχθρούς της Αμερικής, όπως είναι η Βόρεια Κορέα, και σε βάρος της οποίας λίγη έως ελάχιστη επιρροή ασκεί η Αμερική.

Αυτό όμως δεν ισχύει και στην περίπτωση της Τουρκίας. Η υποχωρητικότητα που δείχνει έναντι του Ερντογάν όχι μόνο τον αποθρασύνει, όχι μόνο την μειώνει διεθνώς, όχι μόνον καταλύει την αποδεκτή συμπεριφορά μεταξύ χωρών, αλλά και οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Αμερική δεν είναι καν σε θέση να προστατεύσει τους πολίτες της.

Εκτός κι αν αποδειχτεί ότι η Αμερική αργεί μεν, αλλά δεν ξεχνά… Ασχετα ποιος είναι αυτός που την προκαλεί τόσο βάναυσα.