Η Νούλη Τσαγκαράκη για το νέο της βιβλίο με έμπνευση από τις φωτιές στο Μάτι

Η συγγραφέας Νούλη Τσαγκαράκη (ευγενική παραχώρηση της ιδίας).

Η συγγραφέας Νούλη Τσαγκαράκη μιλάει στο «Γυναίκα» του «Εθνικού Κήρυκα» και για το νέο της βιβλίο και για την ίδια.Oπως λέει «ένα από τα πράγματα που αγαπώ πολύ είναι τα ταξίδια. Η ζωή μας η ίδια ένα ταξίδι στο άγνωστο είναι άλλωστε. Παρότι μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω πολλούς και διαφορετικούς τόπους και κουλτούρες, δεν παύω να επαναλαμβάνω πως το πιο πλούσιο κι ενδιαφέρον ταξίδι είναι αυτό της αυτογνωσίας. Αγαπώ επίσης τις προκλήσεις, το άγνωστο, τις επαφές με καινούργιους ανθρώπους, την επικοινωνία. Κι, ευτυχώς, το γράψιμο σου παρέχει την ευκαιρία να επικοινωνήσεις και ν’ αφουγκραστείς συναισθήματα κι ανάγκες ανθρώπων».

Στην ερώτηση από πού αντλεί έμπνευση , η κα Τσαγκαράκη δηλώνει ότι «οι κοινωνίες, μεγάλες ή μικρές, και τα προβλήματα που απορρέουν από αυτές, είναι τα θέματα που με έλκουν και προσπαθώ ν’ αποτυπώσω, φιλοδοξώντας να γίνουν η αφορμή για να φρενάρουμε και να επανεξετάσουμε τόσο την οπτική με την οποία βλέπουμε τον εαυτό μας, όσο και τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε όχι μόνο με τους συνανθρώπους μας, αλλά με όλα τα έμβια όντα που αποτελούν το περιβάλλον μας. Οπως αντιλαμβάνεστε, τα κείμενά μου, απλά, διεισδυτικά κι ενίοτε αιχμηρά, καταπιάνονται με το σήμερα».

Το εξώφυλλο του νέου βιβλίου της Νούλης Τσαγκαράκη.

Κληθείσα να μιλήσει για τα δύο βιβλία της που έχουν μέχρι στιγμής εκδοθεί, λέει ότι «η πρώτη συλλογή διηγημάτων μου με τίτλο ‘Ενας από μας’, αφορούσε την οικονομική κρίση που μας καταδυναστεύει, το μεταναστευτικό πρόβλημα και την τρομοκρατία. Η δεύτερη, ‘Της Φωτιάς και της Ελπίδας’, προέκυψε μέσα από την τραγωδία των φονικών πυρκαγιών του περασμένου μόλις καλοκαιριού. Μια εμπειρία εξαιρετικά οδυνηρή που παρακολούθησα καθηλωμένη, όπως όλοι μας, μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης κλαίγοντας με απόγνωση. Πολύ αργότερα, με την ψυχή ακόμα μαυρισμένη κι έναν μόνιμο κόμπο στο λαιμό, αναρωτήθηκα τι ήταν αυτό που μ’ έκανε να θρηνώ σ’ αυτόν το βαθμό, όταν ούτε άμεσα ούτε έμμεσα εμπλεκόμουν. Και τότε αντιλήφθηκα πως η οδύνη μου ήταν συσσωρευτική.

»Δεν θρηνούσα μόνο για την πρόσφατη εκατόμβη, αλλά και για τα 50 θύματα της Ηλείας το 2007 και για τους 24 πνιγμένους της Μάνδρας το 2017, για τα χιλιάδες ζώα που κάηκαν ζωντανά, για τα εκατομμύρια συνολικά στρέμματα που αποψιλώθηκαν, δεκάδες εκ των οποίων αποτελούσαν δασική έκταση, και για τις άλλες δεκάδες χιλιάδες λιόδεντρα που έγιναν στάχτη, χώρια τους ‘τυχερούς’ -σε εισαγωγικά πάντα- που σώθηκαν. Γιατί πόσο τυχερό μπορούμε άραγε να θεωρούμε κάποιον που μπορεί μεν να επέζησε, αλλά η ψυχή του μένει ακρωτηριασμένη από το χαμό προσφιλών του ανθρώπων!

»Στη φορτισμένη αυτή συναισθηματική κατάσταση, το μυαλό μου ανακάλεσε μια ρήση του Αριστοτέλη. ‘Πίσω από κάθε πόνο, στέκει ένα λάθος’, είχε πει. Πού βρισκόταν λοιπόν το δικό μας το λάθος; Αρχισα ν’ αναρωτιέμαι, να προβληματίζομαι, κι ένα από τα λάθη τα οποία εντόπισα –γιατί δυστυχώς δεν ήταν μόνο ένα- ήταν η λήθη. Οσο ανθρώπινο και δικαιολογημένο όμως κι αν είναι να θέλουμε να ξεφύγουμε απ’ ό,τι μας πληγώνει, η λήθη μάς καταδικάζει στην επανάληψη των ίδιων σφαλμάτων».

Τι μήνυμα θέλεις να περάσεις μέσα από αυτό το βιβλίο;

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε για να διατηρήσει –καταρχήν- άσβεστη τη μνήμη. Το οφείλουμε νομίζω στα θύματα, ως ελάχιστο φόρο τιμής. Παράλληλα, επιδιώκει ν’ αναδείξει την ελπίδα, που όσο μικρή κι αν είναι, ενυπάρχει σε κάθε τραγωδία –χαρακτηριστικό παράδειγμα τα κυκλάμινα που χρωμάτισαν τις καμένες εκτάσεις με τις πρώτες βροχές. Γράφτηκε, επίσης, για να επισημανθεί η μετατόπιση αξιών ζωής που έχει συμβεί και να οξυνθεί η αίσθηση ευθύνης τόσο σε συλλογικό όσο και σε ατομικό επίπεδο.

Μέσα από τα δεκαπέντε διηγήματα που περιέχει, καταγράφονται τα γεγονότα από διαφορετικές σκοπιές. Των ανθρώπων που ήρθαν αντιμέτωποι με το θάνατο κι επέζησαν, των παθόντων έμμεσα ή άμεσα, των εθελοντών, των πυροσβεστών, των τουριστών, των ιατροδικαστών… Στην ουσία, μιλώ για τις αλήθειες της ζωής που όλοι γνωρίζουμε και ταυτόχρονα παραγνωρίζουμε, επιχειρώντας να βοηθήσω σε μια κατάδυση αυτογνωσίας ώστε να αποφύγουμε -όσο είναι δυνατό- μελλοντικές συμφορές, τιμώντας έμπρακτα τη ζωή που όλοι δηλώνουμε πως αγαπάμε.

«Εντείνοντας το κοντράστ ανάμεσα στην προαιώνια πάλη σκοταδιού και φωτός, τα πραγματικά γεγονότα χρησιμοποιούνται ως αφετηρία για να προβληθούν τα ανώτερα συναισθήματα του ανθρώπου. Η αγάπη για τη ζωή, ο έρωτας, η φιλία, η στοργή, η αλληλεγγύη, ο ηρωισμός, η ανιδιοτέλεια, ο αλτρουισμός των εθελοντών και καθημερινών ανθρώπων της βιοπάλης.

Επειδή, τελικά, καμιά Φωτιά δεν είναι ικανή να σβήσει την Ελπίδα, ταυτόσημη με την ίδια τη ζωή. Κι αν κρίνω από τη θερμή υποδοχή που επιφύλαξαν στο βιβλίο οι ίδιοι οι πληγέντες -αφού η πρώτη παρουσίασή του έγινε στον πολύπαθο δήμο Μαραθώνα- θα πω, δίχως ίχνος έπαρσης, πως επιτελεί το σκοπό του» καταλήγει η συγγραφέας.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available