Η ομιλία του ΥΦΥΠΕΞ Διαματάρη στην κηδεία της τέφρας του Νίκου Μούγιαρη

Ο υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για θέματα Απόδημου Ελληνισμού, Αντώνης Η. Διαματάρης καταθέτει στεφάνι στη μνήμη του Νίκου Μούγιαρη. Φωτογραφία: Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών - Κύπρος/Χρίστος Αβρααμίδης.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ. Ο Υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για τον απόδημο Ελληνισμό Αντώνης Διαματάρης, στην ομιλία του, επισήμανε ότι ήρθε στην Κύπρο για να εκπληρώσει ένα σημαντικό εθνικό χρέος, για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της Ελλάδας, στον ομογενή πατριώτη, στον ευεργέτη, στον άνθρωπο Νίκο Μούγιαρη.

Ο αείμνηστος Νίκος διακρίθηκε ανάμεσα στους διακεκριμένους ομογενείς για την ανιδιοτελή προσφορά του στον απανταχού Ελληνισμό και τίμησε την Ομογένεια με τη ζωή και το έργο του, τόνισε ο Ελληνας υφυπουργός Εξωτερικών.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας του κ. Διαματάρη:

Κυρίες και κύριοι,

Βρίσκομαι σήμερα εδώ,
ως εκπρόσωπος του Πρωθυπουργού της Ελλάδας Κυριάκου Μητσοτάκη,

αλλά και ως ένας απόδημος,

φίλος του εκλιπόντα,

για να εκπληρώσω ένα σημαντικό

εθνικό και προσωπικό χρέος:

Για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη της Ελλάδας και της δικής μου,

στον πατριώτη, στον ομογενή, στον ευεργέτη, στον άνθρωπο Νίκο Μούγιαρη.

Στα 40 χρόνια που υπηρέτησα ως Εκδότης / Διευθυντής του Εθνικού Κήρυκα

γνώρισα πολλούς διακεκριμένους ομογενείς.

O αείμνηστος Νίκος διακρίθηκε

ανάμεσα στους διακεκριμένους για να αποτελεί πια μια ιστορική μορφή της ομογένειας των ΗΠΑ.

Δεν θα αναφερθώ στην προσφορά του γιατί αυτή είναι λίγο – πολύ γνωστή.

Θα αναφερθώ στην λεπτότητα με την οποία προσέφερε:

ο δωρητής ήταν πιο ευγνώμων
από τον αποδέκτη της προσφοράς.

Αυτό τα λέει όλα.

Κυρίες και κύριοι

μεταξύ των άλλων o Νίκος διακρινόταν και για αυτό το σπάνιο στοιχείο :

Διατήρησε μέσα του μια παιδική , σχεδόν, αγνότητα και ρομαντισμό για την πατρίδα.

Ισως έτσι να ήταν και οι μεγάλοι εκείνοι απόδημοι ηγέτες που άναψαν την σπίθα της επανάστασης του ‘21.

Ο Νίκος διέθετε κι ένα άλλο μεγαλείο: ήταν ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος που αν δεν το γνώριζες δεν το καταλάβαινες.

Για τον Νίκο τα χρήματα ήταν ένα μέσον να εκπληρώσει ορισμένους στόχους στη ζωή.

Δεν ήταν αυτοσκοπός.

Ηταν ο πλούσιος άνθρωπος που παρέμεινε πιστός στον εαυτό του.

Που δεν ταυτίστηκε με άλλους του οικονομικού του επιπέδου,

γιατί εκείνος ήταν στρατευμένος στην υπηρεσία του ελληνισμού και στον αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας του.

Και έκανε για τον σκοπό αυτό ό,τι μπορούσε,

– όπως έκανε και ένας άλλος ελληνοκύπριος γίγαντας ,

ο αείμνηστος φίλος μου Γώγος Παρασκευαϊδης -.

Κυρίες και κύριοι

Με τον Νίκο γνωριζόμασταν από τότε που νεαροί φοιτητές στη Νέα Υόρκη αγωνιζόμασταν κατά της χούντας.

Από τότε δεν διεκδικούσε δάφνες .

Θυμάμαι όταν διοργανώναμε την εκδήλωση για την 100η επέτειο από την ίδρυση του Εθνικού Κήρυκα, αποφασίσαμε να απονέμουμε

το Βραβείο του Πατριωτισμού στον Φίλιπ Κρίστοφερ,

ως το πρόσωπο που συμβολίζει τον αγώνα της ομογένειας κατά του τούρκου εισβολέα.

Συνάντησα τον Νίκο εκείνες τις ημέρες όπου μεταξύ των άλλων του ανακοίνωσα και αυτή μας την την απόφαση.

Θα μπορούσαμε να τιμήσουμε εσένα του είπα, αλλά καταλλήξαμε στον Φίλιππα.

Εκανε σαν παιδί από την χαρά του που επιλέξαμε τον Φίλιππα .

Αυτός ήταν ο Νίκος Μούγιαρης.

Κυρίες και κύριοι,

Ενας αρχαίος Ελληνας είχε πει ότι “μια Κοινωνία γίνεται σπουδαία όταν ηλικιωμένοι άνθρωποι φυτεύουν δέντρα παρά το γεγονός ότι γνωρίζουν ότι στον ίσκιο τους δεν πρόκειται ποτέ να ξαποστάσουν”.

Αυτό έκανε ο Νίκος, όπως για παράδειγμα με την Ιδρυση

του Συμβουλίου Ελληνο – αμερικανικής Ηγεσίας ,

του οποίου ηγείται ο Εντι Ζεμενίδης με μεγάλη ικανότητα και αποτελεσματικότητα.

Εφυγε από την ζωή χωρίς να δει την πατρίδα του ελεύθερη.

Όμως την τίμησε. Την εξύψωσε.

Και δίδαξε με το παράδειγμά του τί πραγματικά αξίζει στη ζωή.

Ακολούθησε την προσταγή που αναφέρει ο Πλάτωνας στον Κρίτωνα:

Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων

τιμιώτερον εστίν η πατρίς

και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα

και παρά θεοίς και παρ’ ανθρώποις τοις νουν έχουσιν.

(Από τη μητέρα και τον πατέρα και όλους τους άλλους προγόνους,

η πατρίδα είναι πράγμα πολυτιμότερο και σεβαστότερο και αγιότερο και ανώτερο

και κατά τη γνώμη των θεών

και κατά τη γνώμη των ανθρώπων
που έχουν φρόνηση.)

Αιωνία του η μνήμη.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available