Η Ομογένεια σε μεταβατική περίοδο

Ο αείμνηστος Αλεξ Σπανός με την σύζυγό του, Φαίη Σπανού, η οποία απεβίωσε τον Αύγουστο. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση στον «Ε.Κ.».

Ο θάνατος του Αλεξ Σπανού, ενός μεγάλου ομογενή και επιχειρηματία, που είχε ως βάση του την πόλη Στόκτον (Stockton) της Καλιφόρνιας, μετά τον θάνατο των επίσης μεγάλων ομογενών Μάικλ Τζαχάρη και Νικόλαου Μπούρα, σε συνδυασμό με τόσα άλλα που τελευταία συμβαίνουν, τα οποία και σχολιάζω, σηματοδοτεί το πέρασμα μιας εποχής για την Ομογένεια.

Μιας εποχής ομογενών γεννημένων στην Ελλάδα, που έδωσαν την ψυχή τους για τις οικογένειές τους και το καλό της Ομογένειας και της μητέρας πατρίδας.

Και μιας εποχής εδώ γεννημένων ομογενών, που μεγάλωσαν με την ελληνική τους καταγωγή ζωντανή, φρέσκια, βγαλμένη από το παράδειγμα και τα δύσκολα βιώματα των μεταναστών γονέων τους, με τις ιστορίες της γιαγιάς και του παππού.

Οι ομογενείς μας ξεκίνησαν από χαμηλά.

Ο Σπανός για παράδειγμα, ξεκίνησε να εργάζεται στον φούρνο του πατέρα του από τον οποίο έφυγε όταν, παρά τις επανειλημμένες παρακλήσεις του για μια αύξηση ώστε να μπορεί να ζήσει την υπό διαμόρφωση τότε οικογένειά του, εκείνος του την αρνιόταν με το σκεπτικό ότι μετά τον θάνατό του ο φούρνος θα ανήκε στον γιο του…

Ετσι, μια μέρα ο Αλεξ, αφού προειδοποίησε τον πατέρα του και του έδωσε αρκετό χρόνο να βρει αντικαταστάτη του -δεν βρήκε- έβγαλε την ποδιά που φορούσε κι εγκατέλειψε τον φούρνο, ξεκινώντας τη δική του πορεία στη ζωή, αρχικά πουλώντας μαζί με την σύζυγό του σάντουιτς στους εργαζόμενους στις φάρμες της περιοχής, για να φτάσει να δημιουργήσει μία περιουσία που ανέρχεται σε δισεκατομμύρια, να αγοράσει μία ομάδα φούτμπολ (football), ένα όνειρο για κάθε Αμερικανό, και να συνάψει φιλικές σχέσεις ακόμα και με Προέδρους των ΗΠΑ (Ρίγκαν και Μπους).

Ομως, καθ’ όλη αυτή την διαδρομή της ζωής του το ζεύγος Σπανού, όπως και το ζεύγος Τζαχάρη, όπως και ο Μπούρας και τόσοι άλλοι, δεν ξέχασαν την καταγωγή τους.

Το κενό που αφήνουν είναι δυσαναπλήρωτο. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι λίγο μετά τον θάνατό τους χρεοκόπησε η Αρχιεπισκοπή.

Ο θάνατός τους, λοιπόν, σηματοδοτεί το πέρασμα μιας εποχής για τον Ελληνισμό της Αμερικής.

Μιας εποχής που η Ομογένεια είχε πραγματικούς ηγέτες και που ενέπνευσαν γενεές ομογενών, θρησκευτικούς ηγέτες όπως ο Αθηναγόρας και ο Ιάκωβος, και πολιτικούς όπως ο Σαρμπάνης, ο Δουκάκης, ο Τσόγκας, η Σνόου.

Είμαι βέβαιος πως υπάρχουν, και πάντα θα υπάρχουν, ως θεόσταλτοι, ανερχόμενοι νέοι ομογενείς που θα ενδιαφέρονται για την Ομογένεια.

Απορεί όμως κανείς, με βάση το τεράστιο κενό στην ηγεσία της Εκκλησίας τα τελευταία 25 χρόνια, την αποψίλωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τα προβλήματα στη μητέρα πατρίδα, πόσοι άλλοι αποκαρδιωμένοι ομογενείς μένουν μακριά από τα ομογενειακά πράγματα και την ελληνικότητά τους εν γένει.

Φοβάμαι ότι η απάντηση είναι πολλοί, ίσως δε και πάρα πολλοί.

Βρισκόμαστε, λοιπόν, σε μία μεταβατική περίοδο στην Ιστορία της Ομογένειας και μάλιστα στη χειρότερη δυνατή.

Το μέγεθος της ζημιάς που προκαλεί η παρακμή στην ηγεσία της Ομογένειας δεν μπορεί να υπολογιστεί.

Είναι όμως βέβαιο ότι η ζημιά που γίνεται είναι μεγάλη.

Και είναι επίσης μια κακή συγκυρία, ότι στη μεταβατική αυτή εποχή υπάρχει μία δυσαρμονία μεταξύ του εκκλησιαστικού μας κέντρου και της ανερχόμενης γενιάς των ομογενών.

Μια αδυναμία εκ μέρους του να κατανοήσει τις επιπτώσεις της αλλαγής σκυτάλης που συντελείται και να ενεργοποιηθεί, έτσι ώστε να ληφθούν τα μέτρα εκείνα που ενδείκνυνται για να αποφευχθεί το χάσμα που ανοίγεται μεταξύ εκκλησιαστικής ηγεσίας και Ομογένειας.

Δυστυχώς, εκ των υστέρων κατανοείται το μέγεθος της προσφοράς ηγετών όπως του Αθηναγόρα και του Ιακώβου στην Κοινότητα.

Οπως και τώρα, με το πέρασμα ενός τετάρτου του αιώνα λανθασμένων επιλογών, γίνονται αντιληπτές οι αρνητικές επιπτώσεις τους στο μέλλον του Ελληνισμού.

Με πιθανότερη εκδοχή να αναδειχθεί μια ομογενειακή ηγεσία με περιορισμένους ορίζοντες, χωρίς οράματα και φαντασία.

Εκτός κι αν εκεί σκοπεύουμε.

1 Comment

  1. Αγαπητέ κύριε Διαματάρη.
    Είναι αλήθεια, πως μέσα από τη σύντομη αναφορά σας, παρατηρεί κανείς την αγωνία σας και μεταφέρει την αγωνία όλων όσων είχαμε τη χαρά να ζήσουμε κοντά σε ανιθρώπους που προσ’εφεραν, που τ’ίμησαν την Ελλάδα και την οιδιαίτερη ελληνική τους καταγωγή.
    Δυστυχώς η Ομογένεια έχει μείνει χωρίς ηγέτη εδώ και πολλά χρόνια, διότι οι άξιοι εκδιώχτηκαν από ανίκανους επιπλεοντας φελούς.
    Υπάρχουν πολλοί άξιοι, νέοι επιστήμονες, γνώστες των ομογενειακών αδυναμιών αλλά και δυνατοτήτων οι οποίοι μπορούν να ηγηθούν. Ο χρόνος πιέζει οι εξελ’ίξεις πιέζουν. Βοηθήστε από το δικό σας μετερίζι πριν να είναι πολύ αργά.Με εκτίμηση ΚΛ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *