Η παγκόσμια φτώχεια

(EUROKINISSI/ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΕΜΠΑΠΗΣ)

Η εξέλιξη έχει προσφέρει στη βελτίωση της καθημερινότητας των ανθρώπων, τουλάχιστον στη συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού. Εξ ου και η διαφορετική ερμηνεία της φτώχειας ανά τους αιώνες.

Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η Ανθρωπότητα έχει εξαλείψει τις ανισότητες και τη φτώχεια σε μεγάλο μέρος της Οικουμένης. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η απόλυτη φτώχεια μειώθηκε τα τελευταία 30 χρόνια στο 21% από το 43% που ήταν το 1990 παρόλο που ο πληθυσμός στον αναπτυσσόμενο Κόσμο αυξήθηκε σχεδόν κατά 60%.

Σύμφωνα πάντα με την Υπηρεσία Συναλλαγών και Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (UNCTAD) η «θεαματική» μείωση της φτώχειας είναι «τεχνικής» φύσεως και οφείλεται κυρίως στην ανάπτυξη της Κίνας. Μέχρι το 1981 στην Κίνα ζούσε το 60% του φτωχότερου 10% του πλανήτη. Καθώς όμως η οικονομία της Κίνας αναπτυσσόταν, το 2010 μόνο το 11% του φτωχότερου ποσοστού του παγκόσμιου πληθυσμού ζούσε στην Κίνα.

Ετσι, πλασματικά μειώθηκε στις αναπτυσσόμενες και ουσιαστικά αυξήθηκε στις αναπτυγμένες χώρες, ακριβώς επειδή διευρύνθηκε η ανισότητα.

Μπορεί ο φτωχός της Δύσης να είναι ο πλούσιος της Αφρικής, αλλά αυτά είναι κλισέ φράσεις. Ο άνθρωπος πάτησε στο Φεγγάρι, αλλά δεν τιθάσευσε την φιλαργυρία του.

Τα τελευταία στοιχεία είναι όντως ανησυχητικά.

Πάρτε τα πιο ευάλωτα άτομα, τα παιδιά. Σχεδόν ένα παιδί στα επτά στα κράτη-μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) ζει στη φτώχεια και η παιδική φτώχεια αυξήθηκε τα τελευταία δέκα χρόνια στα δύο τρίτα των χωρών αυτών, αποκαλύπτοντας ότι η παιδική φτώχεια αυξήθηκε τα τελευταία δέκα χρόνια στα δύο τρίτα των χωρών αυτών.

Τι να πει κανείς όταν ο δείκτης παιδικής φτώχειας είναι ιδιαίτερα υψηλός στις ΗΠΑ, όπου πάνω από το ένα παιδί στα επτά ζει σε κατάσταση ένδειας, ποσοστό σχεδόν επταπλάσιο από εκείνο που καταγράφεται στη Δανία ή στη Φινλανδία.

Και η Ευρώπη δεν πάει καλύτερα, δυστυχώς. Για το 2017 η Eurostat κατέγραψε 113 εκατομμύρια Ευρωπαίους σε συνθήκες φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, ενώ στην Ελλάδα πάνω από ένας στους τρεις κατοίκους ήταν στην ίδια κατάσταση.

Ενα είναι σίγουρο. Απαιτείται καλύτερη διαχείριση πόρων, κονδυλίων, αλλά και αρχών που να καταπολεμούν την ανισότητα. Επειδή όπου δημιουργείται προνομιακός πλούτος, αντίστροφα δημιουργείται και η μεγάλη φτώχεια, που μπορεί να διαφέρει από χώρα σε χώρα, αλλά δεν παύει να είναι συγκρίσιμη και ταπεινωτική για τον 21ο αιώνα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *