Η Τουρκία του Ερντογάν

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (Presidential Press Service via AP, FILE)

Ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στη Σαμψούντα, τον περασμένο Μάρτιο, είχε δηλώσει ότι «την μεγάλη Τουρκία οπωσδήποτε θα την οικοδομήσουμε. Αν χρειαστεί θα δώσουμε τις ζωές μας. Αν χρειαστεί θα πάρουμε ζωές!».

Αμφιβάλουμε ότι οικοδομεί τη μεγάλη Τουρκία. Σίγουρα όμως οικοδομεί μία ολιγαρχική Τουρκία, παραδομένη στον ισλαμισμό. Και για να το πετύχει, διοικεί πλέον δικτατορικά χωρίς ελευθεροτυπία και χωρίς κράτος δικαίου. Συνεχίζει δε μέχρι κι αυτός κάποια στιγμή να έχει το τέλος των μεγάλων δικτατόρων.

Ο κ. Ερντογάν κάνει πολύ κακό στη χώρα του. Ακριβώς επειδή συνεχίζει ακατάπαυστα να διώκει ακόμη και υποτιθέμενες αντιπάλους του, έχει σπείρει ένα κλίμα φόβου που διώχνει τους κοσμικούς Τούρκους σε εθελοντική εξορία.

Η εφημερίδα «WSJ» στις αρχές Δεκεμβρίου 2018 είχε ανταπόκριση για το κύμα προσφύγων Τούρκων στην Ελλάδα. Το είχε επισημάνει οκτώ μήνες πριν και το «Politico».

Τώρα, με εκτενές και γενικότερο άρθρο της η «New York Times» κάνει λόγο για κύματα Τούρκων που φεύγουν στο εξωτερικό για να γλιτώσουν από το καθεστώς.

Για την αμερικανική εφημερίδα, ο Ερντογάν που εκλέγεται εδώ και 17 χρόνια, δημιούργησε οικονομική άνεση στην πατρίδα του ανεβάζοντας το βιοτικό επίπεδο του λαού του. Και ότι μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα υιοθέτησε μία σαρωτική καταστολή επί δικαίων και αδίκων.

Βεβαίως, ο κ. Ερντογάν ήρθε αντιμέτωπος με ένα φαιδρό πραξικόπημα επειδή είχε ήδη δείξει τις προθέσεις του να επιβάλλει καθεστώς αυθαιρεσιών και διώξεων.

Και τώρα φοιτητές, επιχειρηματίες, επιστήμονες, ακαδημαϊκοί αναζητούν τη σωτηρία μακριά από την πατρίδα τους. Κατά χιλιάδες φεύγουν σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία και τώρα σε Βρετανία.
Πάνω από 250.000 Τούρκοι μετανάστευσαν μόνο το 2017, σύμφωνα με το Τουρκικό Ινστιτούτο Στατιστικής, σημειώνοντας μία αύξηση 42% συγκριτικά με τις 178.000 που είχαν μεταναστεύσει το 2016.

Στα κύματα όσων μεταναστεύουν εκτιμάται ότι συγκαταλέγονται και 12.000 εκατομμυριούχοι που βρήκαν καταφύγιο σε Ευρώπη και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Αυτός ο ρυθμός συνεχίστηκε και το 2018, χρονιά που δεν σταμάτησαν οι φυλακίσεις, οι δίκες, το κυνηγητό εναντίον όσων τολμούν να εναντιωθούν στο καθεστώς.

Βεβαίως, και προ Ερντογάν, το κοσμικό κράτος στην Τουρκία δεν ήταν υπόδειγμα δημοκρατίας. Αντίθετα. Τώρα όμως δεν κρατούνται ούτε τα προσχήματα και η επιστροφή στην ομαλότητα δεν υπάρχει όσο εξουσιάζει ο Ερντογάν.

Και δεν είναι μόνον ο λαός του που υποφέρει. Δυστυχώς, ένα τέτοιο καθεστώς είναι πάντα απρόβλεπτο και επικίνδυνο για τους γειτόνους του. Και ενδεχομένως ένα δυνατό κράτος σαν το Ισραήλ να είναι έτοιμο, αν κάποτε χρειαστεί, να αντιμετωπίσει την Τουρκία. Οχι όμως η Ελλάδα, η οποία δεν δείχνει να προβληματίζεται ιδιαίτερα…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available