Θέλει προσοχή στη διαχείριση

Φωτογραφία: Ευρωκίνηση.

Αυτό που γίνεται στον Παναθηναϊκό το περιμέναμε από την αρχή της σεζόν. Τι; Την «κοιλιά» της ομάδας. Τα πιτσιρίκια του Δώνη ξεκίνησαν πολύ καλά τη σεζόν με σερί νικών και αυτοπεποίθηση στα ύψη. Ομως όλοι περίμεναν την αντίδραση των μικρών στα… χαστούκια. Στις κακές εμφανίσεις και στις «γκέλες». Και τώρα που η ομάδα είναι σε αγωνιστική κρίση τα πιτσιρίκια φαίνεται ότι δυσκολεύονται. Φαίνεται ότι τους τραβάει κάτω η κρίση και δεν μπορούν να την σταματήσουν. «Κλειδί» αποτελεί το γεγονός ότι η ομάδα δεν έχει ηγέτη και δεν έχει έμπειρους παίκτες που με την προσωπικότητά τους θα σηκώσουν και τους υπόλοιπους παίκτες.

Αυτόν τον ρόλο όμως πρέπει να τον παίξει ο Δώνης και σε δεύτερο ρόλο ο Νταμπίζας. Ο Δώνης πρέπει να μπει ξανά στην διπλή του ιδιότητα και να ξεκολλήσει τους παίκτες του. Σαν πατέρας και σαν προπονητής ο Μακεδόνας τεχνικός πρέπει να περάσει στους παίκτες ότι κάθε ματς τελειώνει στο τριπλό σφύριγμα του διαιτητή και δεν το παίρνουν μαζί τους στο επόμενοι παιχνίδι. Αυτό φαίνεται πως έχουν πάθει οι «πράσινοι». Στο επόμενο παιχνίδι τους επηρεάζει το προηγούμενο και δεν τους αφήνει ελεύθερους να δίνουν το κάθε παιχνίδι. Μεταφέρουν την απογοήτευσή τους και μεταφέρουν την ψυχολογία τους. Γι αυτό και στα παιχνίδια αυτά δεν «μπαίνουν» καλά, αλλά φοβισμένοι και «δεμένοι».

Πρέπει να μάθουν πως «ο παίζων χάνει, και ο πίνων μεθά». Αν δεν παίξουν δεν θα κερδίσουν και αν κερδίσουν δεν θα παίξουν καλά την επόμενη φορά. Αυτά είναι δεμένα μεταξύ τους. Οπως ότι τις ομάδες τις φτιάχνουν τα αποτελέσματα, αλλά και τα αποτελέσματα τα φτιάχνουν οι παίκτες. Κι εδώ ο Παναθηναϊκός έχει πρόβλημα. Δεν έχει παίκτες να είναι ηγέτες και με αυτοπεποίθηση ότι η κάθε κρίση τελειώνει σε 2-3 παιχνίδια και δεν σε τραβάει κάτω. Λείπει αυτός που θα μπει στα αποδυτήρια και θα τους μιλήσει, και που είναι ο ίδιος που θα βγει στο γήπεδο και θα τον δουν να είναι ο πρώτος να ξεπερνάει την κρίση. Αυτός που θα βγάλει το… κάρο από τη λάσπη. Και επειδή η ομάδα έτσι δομήθηκε από την αρχή τον ρόλο πρέπει να τον αναλάβει ο Δώνης.

Από την αρχή ήταν περισσότερο πατέρας και μετά προπονητής. Αυτό πρέπει να κάνει και τώρα. Οπως όταν τα παιδιά παίρνουν το στραβό δρόμο ο πατέρας πρέπει να είναι εκεί να τους μιλήσει, να επιμείνει και να είναι προσεκτικός για να τα επαναφέρει εκεί που ήταν, έτσι πρέπει να γίνει και στον Παναθηναϊκό. Ο Δώνης πρέπει να είναι πατέρας τους και να τους δείξει ότι «ω γέγονε, γέγονε» και να κάνουν νέα αρχή από το επόμενο παιχνίδι. Ομως πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός γιατί δεν είναι εύκολο. Τα παιδιά επηρεάζονται και απογοητεύονται με τα άσχημα αποτελέσματα και κυρίως από το γεγονός ότι έχουν την αίσθηση ότι δεν είναι ικανά να γυρίσουν τον «διακόπτη». Κι εκεί μπαίνει ο προπονητής Δώνης που πρέπει να τους περάσει ότι οι ήττες υπάρχουν όπως άλλωστε υπάρχουν και οι κακές εμφανίσεις. Ομως υπάρχει και ο ποδοσφαιριστής που είναι η δουλειά του να ζει ανάμεσα στην απόλυτη νίκη και την συντριβή, ανάμεσα στον παίκτη – ήρωα και στον μοιραίο – παίκτη για την ομάδα του.

Ο Δώνης σαν πολύ καλός ποδοσφαιριστής που ήταν, σαν πολύ καλός προπονητής αλλά και πατέρας τριών ποδοσφαιριστών ξέρει και μπορεί να διαχειριστεί το θέμα, αλλά θέλει προσοχή και επιμονή. Και το σημαντικό δεν είναι να βγει ο Παναθηναϊκός από τη δύσκολη θέση, αλλά αυτά τα παιδιά που έχει να κερδίσουν εμπειρίες μέσα από αυτή την κρίση για να είναι πιο δυνατά και σαν μελλοντικοί ποδοσφαιριστές χρήσιμοι για το ελληνικό ποδόσφαιρο και την εθνική ομάδα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available