Ιούνιος και θέρος

Φωτογραφία αρχείου: ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ.

Ιούνιος μήνας του θέρους και αναπόφευκτα οι μνήμες πάνε πίσω στην ελληνική ύπαιθρο. Χαραγμένη για πάντα η εικόνα των αγρών με τα κατακίτρινα στάχια και μέσα τους διάσπαρτοι οι θεριστές, όλων των ηλικιών και φύλων, με τα δρεπάνια στα χέρια να κόβουν τον πολύτιμο καρπό.

Ολοι έπαιρναν μέρος στον θερισμό, σ’ αυτή την καλοκαιρινή γιορτή, ο καθένας με τον τρόπο του. Εκεί η μάνα, ο πατέρας, ο παππούς, η γιαγιά, τα μεγαλύτερα παιδιά, εκεί και τα μικρότερα κρεμασμένα σε αυτοσχέδιες αιώρες στη σκιά των δέντρων, με κίνδυνο και για τη ζωή τους ακόμα, καθώς ο τόπος ήταν γεμάτος ερπετά.

Ομως οι συνθήκες ήταν τέτοιες που δεν γινόταν αλλιώς. Συμμετείχαν όλοι από την αρχή στο όργωμα, στη σπορά και μετά στον θερισμό και τέλος στο αλώνισμα. Τι κούραση… αλλά και τι ευλογία!

Εκεί μέσα στο λιοπύρι μάζευαν σε δεμάτια τα στάχια που έκοβαν με το δρεπάνι τους για να τα μεταφέρουν μετά στα αλώνια, όπου με τα άλογά τους θα προχωρούσαν στο αλώνισμα. Επίσης μια μεγάλη γιορτή και ικανοποίηση για τα αποτελέσματα της σποράς τους.

Κι από εκεί στον μυλωνά για άλεσμα. Αναπολώ αυτά και σκέφτομαι ότι τα παιδιά των πόλεων δεν γνωρίζουν καν τι είναι το δρεπάνι… Εκτός από κάποια ακατανόητα παιχνίδια στον υπολογιστή τους όπου το δρεπάνι χρησιμοποιείται για να κυνηγούν τους «εχθρούς» στις εικονικές «μάχες»…

Πόσα πράγματα αλήθεια έχουν χάσει, ή μάλλον δεν έχουν γνωρίσει από τη ζωή στην ύπαιθρο.

Σ.Χ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *