Κάποτε πεθαίνουν και οι δυνατοί

(AP Photo/Alex Brandon, Pool)

Αυτή η σκέψη μού ήλθε στο νου με τον θάνατο και την κηδεία του πρώην προέδρου Μπους, η οποία έγινε με όλες τις προσήκουσες τιμές και μεγαλεία, που όμως όλα τέλειωσαν με το σφράγισμα του τάφου, αφού είναι γεγονός πως «ου παραμένει ο πλούτος, ου συνοδεύει η δόξα». Οταν επέλθει ο θάνατος «πάντα ταύτα εξηφάνισται», λέγει τόσο φιλοσοφημένα και πραγματιστικά η υμνολογία της Νεκρώσιμης Ακολουθίας.

Δεν έχει καμία σημασία ποιος είσαι, τι είσαι, πόσα έχεις, το αίνιγμα του θανάτου τα κονιορτοποιεί όλα ανάλγητα και χωρίς υπολογισμούς. Εκείνο το οποίο παίρνει κάποιος μαζί του είναι ανάλογα με τις πράξεις του, ευχές ή κατάρες, ιαχές ή παραπονεμένα λόγια. Το σίγουρο είναι ότι φεύγει μόνος του, εξέρχεται από τον χρόνο και επιστρέφει «εις γην εξ ης ελήφθη» κι αρχίζει να περιμένει και να προσδοκά την ανάσταση.

Αραγε πώς θα είναι, τι θα είναι αυτό που συχνά – πυκνά ακούμε σε στομφώδη κηρύγματα περί αιωνιότητας και ατελευτοσύνης; Και σ’ αυτά τα ερωτήματα τα όντως δύσκολα δεν μπορούν να αντιπαραταχθούν οι Προεδρικές τιμές και δόξες. Αυτά πια δεν μπορούν να σημάνουν τίποτε πια, είναι πέρα για πέρα άνευ σημασίας. Είναι το «αίνιγμα» του θανάτου που τα επισκιάζει όλα αυτά κι ο τάφος ο σκιερός που τα χωρεί όσο μεγάλα, κι όσο Προεδρικά κι αν είναι. Αλλωστε, κάποτε πεθαίνουν και οι δυνατοί.

Θ.Κ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *