Και η Λήμνος συμβάλλει στην «αναγέννηση» της ελληνικής ρετσίνας κατά τη «Ν Υ Τimes»

Φωτογραφία αρχείου: Ευρωκίνηση/Βεντούρης

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Η ρετσίνα, σε πολλές περιπτώσεις, δεν είναι πια ο «φτωχός συγγενής» άλλων ελληνικών κρασιών, καθώς περνάει μία περίοδο «αναγέννησης» ως προς την ποιότητα παραγωγής της, επεσήμανε ο ειδικός στην οινογνωσία αρθρογράφος της «New York Times», Ερικ Ασίμοφ (Eric Asimov).

Μία «αναγέννηση» που περνάει και από τη Λήμνο, καθώς η αμερικανική εφημερίδα, κάνει ειδική αναφορά στο οινοποιείο του κ. Μανώλη Γκαράλη.

«…Αλλά δεν είναι μόνο η «Gaia» και «Ritinitis Nobilis», γράφει ο κ. Ασίμοφ, είναι και ο κ. Μανώλης Γκαράλης (Manolis Garalis) από το νησί της Λήμνου, που παράγει μία «ζωντανή», αρωματική ρετσίνα, από βιολογικά σταφύλια, μοσχάτο Αλεξανδρείας, που καλλιεργούνται σε πετρώδη ηφαιστειακά εδάφη….»

Το άρθρο ανέφερε πως αντίστοιχη προσπάθεια με την ρετσίνα γίνεται και για το Σαββατιανό, καθώς επίσης ότι η ελληνική νομοθεσία δεν επιτρέπει στην ρετσίνα να είναι κρασί «vintage» και έτσι δεν αναγράφεται στην ετικέτα η χρονιά παραγωγής.

Kάτι που σύμφωνα με τον κ. Παρασκευόπουλο έχει αποτελέσει πρόβλημα. «Το ατυχές γεγονός είναι ότι οι ρετσίνες δεν παλαιώνουν καλά», είπε. «Οι ρετσίνες πρέπει να καταναλωθούν εντός έτους από την παραγωγή τους. Το ότι δεν επιτρέπεται η αναγραφή της χρονιάς τους δεν βοηθά πραγματικά».

Τέλος ο κ. Ασίμοφ, εκτός από την «Ritinitis Nobilis» της «Gaia» και τις ρετσίνες των Γεώργα και Γκαράλη πρότεινε την «Tetramythos» και την «Kechris’s Tear of the Pine».

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available