Και μετά απορούμε γιατί οι πολιτικοί δεν λένε την αλήθεια

Ο πρώην πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης. Φωτογραφία: ΕΥΡΩΚΙΝΗΣΗ\ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ.

Ο πρώην πρωθυπουργός (30 Ιουνίου 1996 – 8 Φεβρουαρίου 2004), Κώστας Σημίτης, με άρθρο του στην κυριακάτικη «Καθημερινή», υποστήριξε την άποψη ότι ενδέχεται οι Τούρκοι να δοκιμάσουν την νέα κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου και να περάσει μια νέα δοκιμασία αλά Ιμια, που πέρασε εκείνος.

Και αφού αναφέρεται αναλυτικά στα προβλήματα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας προσθέτει:

«Πιστεύω ότι η τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων (σ.σ. μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας) μετά τις εκλογές είναι αναγκαία. Ο κίνδυνος επεισοδίων με αρνητικές επιπτώσεις θα είναι υπαρκτός, εάν δεν προσπαθήσουμε να βρούμε λύσεις, όχι πάντα ευχάριστες ίσως, αλλά που κατοχυρώνουν την ειρήνη στην περιοχή. Σε μια τέτοια προσπάθεια η Ελλάδα θα έχει, πιστεύω, την συμπαράσταση τόσο της Ευρωπαϊκής Ενωσης όσο και των ΗΠΑ».

Το άρθρο αυτό ομολογουμένως γράφτηκε με αρκετή τόλμη, ρεαλισμό και ανησυχία και με την πεποίθηση ότι το status quo -η σημερινή τάξη των πραγμάτων- στις σχέσεις των δυο χωρών, δεν είναι πλέον δυνατόν για την «κατοχύρωση της ειρήνης στην περιοχή».

Σημειώνει δε, και το αυτονόητο, ότι σε πιθανές διαπραγματεύσεις «θα βρούμε λύσεις, όχι πάντα ευχάριστες».

Είναι δυνατόν στην διεξαγωγή διαπραγματεύσεων να παίρνει μόνο η μια μεριά χωρίς να δίνει κάτι και στην άλλη;

Σηκώθηκαν οι διάφοροι σούπερ πατριώτες να τον φάνε. Ημερήσια εφημερίδα μέχρι και προδότη τον αποκάλεσε, σε τίτλο της.

Είναι θλιβερό ότι εξακολουθούμε ως λαός να μην μπορούμε να διαφωνήσουμε μεταξύ μας, χωρίς να πέφτουμε τόσο χαμηλά.

Ο Σημίτης εκφράζει μια γνώμη. Μια γνώμη μάλιστα που βγαίνει από την εμπειρία και τις γνώσεις του ως πρωθυπουργός για 8 ολόκληρα χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι είναι σωστή. Ο κάθε ένας έχει το δικαίωμα να διαφωνήσει μαζί του.

Εχει όμως το δικαίωμα να τον αποκαλεί προδότη;

Τέτοιες επιθέσεις, προσωπικού επίπεδο, ενεργούν αποτρεπτικά στους πολιτικούς από το να λένε την αλήθεια, όπως την βλέπουν. Γιατί και το προσωπικό, αλλά και το πολιτικό κόστος είναι μεγάλο. Οπότε το αποφεύγουν. Ακολουθούμε την τακτική της στρουθοκαμήλου με τους Τούρκους για πολλά χρόνια. Για δεκαετίες.

Και ναι μεν με τον τρόπο αυτόν αποφεύγουμε τα δυσάρεστα, κλωτσάμε το κουτί συνεχώς πιο κάτω, το αποτέλεσμα όμως είναι ότι δεν λύνουμε τα μεταξύ μας προβλήματα.

Και οι αντίπαλοί μας το εκμεταλλεύονται την κατάλληλη στιγμή. Γι’ αυτούς.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available