Κατακλύζονται από τουρίστες το Αγαλμα της Ελευθερίας και το Ellis Island

Φωτογραφία αρχείου: Εθνικός Κήρυξ, Κώστας Μπέη.

Είναι ενδιαφέρον ότι στην σημερινή εποχή της αντι-μεταναστευτικής υστερίας το Αγαλμα της Ελευθερίας και το Εθνικό Μουσείο της Μετανάστευσης στο Ελις Αϊλαντ (Ellis Island) κατακλύζονται από τουρίστες.

Είναι τόσοι πολλοί οι επισκέπτες που οι Αρχές, η Εθνική Υπηρεσία των Πάρκων, προετοιμάζονται να καταργήσουν τις οργανωμένες επισκέψεις.

Συγκεκριμένα 4,5 εκατομμύρια τουρίστες το επισκέπτονται τον χρόνο. (Συγκριτικά, 7,2 εκατομμύρια τουρίστες επισκέπτονται τον Παρθενώνα τον χρόνο, ενώ την Νέα Υόρκη το 2018 την επισκέφτηκαν 65,2 εκατομμύρια τουρίστες σε σύγκριση με 26 εκατομμύρια που επισκέφθηκαν την Αθήνα το 2015).

Ο συμβολισμός του Αγάλματος της Ελευθερίας και του Ελις Αϊλαντ είναι βέβαια μεγάλος και διεθνής.

Από το Ελις Αϊλαντ, ένα νησάκι στο λιμάνι της Νέας Υόρκης, πέρασαν 12 εκατομμύρια μετανάστες, σχεδόν όλοι από την Ευρώπη, κυρίως την Βόρεια, στα χρόνια της λειτουργίας του, μεταξύ 1892 και 1954.

Ηταν δε, επίσης γνωστό, και ως «το νησί των δακρύων» γιατί από αυτούς που έφταναν μέχρι εκεί, μετά από ένα μακρύ υπερατλαντικό ταξίδι, σε ένα 2% τους αρνιόντουσαν την είσοδο στη χώρα.

Κι αυτό, είτε γιατί είχαν κάποιου είδους ασθένεια, είτε γιατί δεν είχαν τα 18 δολάρια που χρειαζόντουσαν ($564,26 σε σημερινές τιμές) για να τους επιτραπεί η είσοδος.

Τα χρήματα αυτά αποτελούσαν μια εγγύηση που η χώρα απαιτούσε για να είναι βέβαιη ότι δεν θα ζούσαν σε βάρος του Δημοσίου.

Μεταξύ των μεταναστών που πέρασαν από εκεί ήταν και περίπου 500 Ελληνες. Ετσι, σήμερα πολλοί επισκέπτονται το αρχείο του Μουσείου στο Ελις Αϊλαντ και βρίσκουν τα ονόματα συγγενών τους.

Είναι δύσκολο να καταλάβουμε εμείς οι νεότεροι μετανάστες τις απάνθρωπες συνθήκες των καραβιών της εποχής που μετέφεραν μετανάστες, τα χτυποκάρδια στο Ελις Αϊλαντ και τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν στις εργασίες.

Κι όμως, δεν το έβαζαν κάτω. Και πώς να το βάλουν, αφού έπρεπε να ξοφλήσουν το δάνειο που πήραν για να αγοράσουν το εισιτήριο, να παντρέψουν αδελφές, να βοηθήσουν τις οικογένειές τους.
Ο,τι απέμενε -αν κάτι απέμενε- το κρατούσαν για τον εαυτό τους.

Δεν ζούσαν σε άθλιες συνθήκες μόνον οι Ελληνες μετανάστες, φυσικά. Ζούσαν όμως και οι Ελληνες.
Και δεν ήταν ότι οι ντόπιοι, αυτοί που είχαν έρθει πριν από αυτούς, κυνηγούσαν μόνο τους Ελληνες με παρόμοια συνθήματα με τα σημερινά. Αλλά ήταν και οι Ελληνες.

Η χώρα αυτή είχε -και έχει- μια ενδιαφέρουσα ιστορία με την μετανάστευση: Ενώ αποτελείται από μετανάστες και τους απογόνους τους, ενώ στηρίζεται στους μετανάστες για τις δουλειές που οι ίδιοι δεν κάνουν, ενώ ακόμα θα αντιμετώπιζε και δημογραφικό πρόβλημα χωρίς αυτούς, ενώ πολλοί από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες και επιστήμονες ήταν -και είναι- μετανάστες, εντούτοις συχνά πυκνά στρέφονται εναντίον τους.

Ακόμα και όταν πολλές φορές βοηθούν σε ατομικό επίπεδο έναν μετανάστη, τους αρέσει να μιλούν σε βάρος των υπολοίπων.

Αρα λοιπόν το φαινόμενο της υστερικής πολιτικής εκμετάλλευσης του μεταναστευτικού θέματος, δεν είναι μόνο σημερινό, αν και το σημερινό είναι ιδιαίτερα απεχθές. Πάει πολύ πίσω.

Το βέβαιο είναι, όπως και στο παρελθόν, έτσι και τώρα, αυτή η υστερία θα περάσει.

Εν τω μεταξύ, πηγαίνετε μια βόλτα μέχρι το άγαλμα της Ελευθερίας και διαβάστε τους στίχους του ποιήματος της Εμα Λάζαρους (Emma Lazarus) που είναι χαραγμένοι πάνω του: «Δώστε μου τους φτωχούς σας, τους κουρασμένους σας, τις καταπιεσμένες μάζες που λαχταρούν για ελευθερία».

Αυτό δεν ήταν πάντα το μεγαλείο της Αμερικής;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available