Κύριο άρθρο: Το όπλο των φτωχών

Φωτογραφία αρχείου: EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ.

Ο δημόσιος διάλογος στην Ελλάδα κυριαρχήθηκε αυτές τις ημέρες από την νέα πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης να προωθήσει με νομοθετικά και διοικητικά μέτρα, αλλά και με συνθήματα, τη δική της έννοια της ισότητος.

Με νέο νομοθέτημα, το εκπαιδευτικό σύστημα στην ανωτάτη παιδεία γυρίζει πίσω κατά δεκαετίες, ενώ στα σχολεία συμβολικές αλλά τεράστιας απήχησης πρακτικές όπως η επιλογή σημαιοφόρων μεταξύ των μαθητών και γενικά το νόημα και η αξία των εθνικών συμβόλων γίνονται αντικείμενο χειρισμών και αποφάσεων με προφανές ελατήριο την ιδεοληψία και τον λαϊκισμό.

Στόχος της κυβέρνησης είναι και πάλι, εν ονόματι της δικής της αντίληψης περί ισότητος, η απαξίωση της πανάρχαιας ελληνικής αρχής της άμιλλας και της αριστείας.

Με πράξεις και με λόγια η κυβέρνηση διακηρύσσει ότι εκείνο που προέχει είναι οι πολλοί και όχι οι ολίγοι έστω άριστοι. Η τιμή και η διάκριση πρέπει να απονέμονται με κλήρωση μεταξύ των ίσων πολλών και όχι ως αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και αξιέπαινης επιβράβευσης.

Οχι λοιπόν στο «Αιέν Αριστεύειν» και στην προσπάθεια για διάκριση που μας κληροδότησε η ελληνική αρχαιότητα και οι Ολυμπιακοί Αγώνες και που είναι η θεμελιώδης αρχή κάθε σύγχρονης πολιτισμένης κοινωνίας.

Επανέρχεται δριμύτερη και πιο συγκεκριμένη η διαβόητη εκείνη ρήση των πρώτων εβδομάδων της κυβέρνησης στην εξουσία. «Η αριστεία είναι ρετσινιά». Πρωταρχικός αντικειμενικός στόχος, λένε, είναι η προστασία των πολλών.

Καταλήγει όμως πράγματι η απαξίωση της άμιλλας στην προστασία των συμφερόντων των πολλών; Μήπως, αντίθετα, η επιβράβευση της αριστείας αποτελεί το μοναδικό έρεισμα που έχουν οι φτωχοί και οι αδύνατοι ενάντια στην υλική δύναμη και την καταλυτική κοινωνική επιρροή των ισχυρών;

Διότι είναι εμφανές ότι το μόνο όπλο που διαθέτει ένα φτωχόπαιδο για να αντιπαλαίσει και να διακριθεί μέσα στο σκληρό και αδυσώπητο κοινωνικό ανταγωνισμό είναι η ατομική, προσωπική του ικανότητα και ποιότητα.

Πόσες άραγε πιθανότητες θα είχε να διακριθεί και να φτάσει στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα των ΗΠΑ ο πρόεδρος Ομπαμα εάν ο δρόμος δεν ήταν η ποιότητα και ικανότητά του αλλά η τύχη και η κλήρωση όπως εννοεί τον δρόμο της διάκρισης η σημερινή ελληνική κυβέρνηση;

Εξάλλου, η άμιλλα με βάση την ικανότητα και την αριστεία είναι όχι μόνο το όπλο για εκείνους που δεν διαθέτουν υλική δύναμη και κοινωνική επιρροή αλλά δημιουργεί και τις απαραίτητες εκείνες συνθήκες για την ανάδειξη των απαραίτητων για το κοινωνικό σύνολο προτύπων και συμβόλων. Οι πρωταθλητές δεν αναδεικνύονται με κλήρωση αλλά με άμιλλα, ανταγωνισμό και επικράτηση των αρίστων.

Ας γίνει λοιπόν κατανοητό ότι στη λαϊκιστική προσπάθειά της για επιβολή ισότητας η ελληνική κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αφαιρει από τις ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες το μοναδικό τους όπλο, που είναι η ανάδειξη των καλύτερων με βάση την ικανότητα.

Η αλήθεια αυτή είναι τόσο προφανής και η άρνησή της προξενεί τόσο δίκαιη αγανάκτηση και αντίδραση ώστε να διερωτάται κανείς για τον απώτερο αντικειμενικό σκοπό της κυβέρνησης.

Μήπως άραγε στην πραγματικότητα αποβλέπουν στη δημιουργία αντιπερισπασμού έναντι της ογκούμενης πάνδημης αντίδρασης προς την εντεινόμενη ζοφερή πολιτική και οικονομική πραγματικότητα;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *