Λαός με μια «ανώτερη αποστολή» – Πoια είναι η δική μας;

Ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα, στο λιμάνι της Ερμιόνης, μαζεύεται πλήθος κόσμου για να δει το έθιμο με το Κάψιμο του Ιούδα που γίνεται μέσα στη θάλασσα. Υπό τους ήχους μουσικής, βάρκες με φωτοβολίδες πλημμυρίζουν το λιμάνι και μία από αυτές προσεγγίζει τη σχεδία που είναι κρεμασμένο το ομοίωμα του Ιούδα και το ανατινάζει. Το εντυπωσιακό θέαμα συνοδεύεται και από βεγγαλικά. Η παράδοση, που χρονολογείται πολλούς αιώνες πίσω παρατηρείται σε όλη την Ελλάδα, είναι μια συμβολική τιμωρία της προδοσίας και της πονηρίας, τις ιδιότητες που συνδέονται με τον Ιούδα, τον μαθητή του Χριστού που δέχτηκε μια νομισματική ανταμοιβή για να προδώσει τον δάσκαλό του (AP Photo/Petros Giannakouris).

Το πρωί του Σαββάτου, στις 27 Απριλίου, ένας νεαρός μπήκε σε μια συναγωγή στο Σαν Ντιέγκο (San Diego) στην Καλιφόρνια και άρχισε να πυροβολεί.

Μια γυναίκα, η Λόρι Γκίλμπερτ Κέι (Lori Gilbert Kaye) έπεσε στο πάτωμα νεκρή. Ο ραβίνος Γίσροελ Γκολντστέιν (Yisroel Goldstein), που έσπευσε να προστατεύσει τους πιστούς, έχασε ένα δάχτυλό του και πληγώθηκε ελαφρά στον δεξιό ώμο του.

Ευτυχώς, το όπλο μπλόκαρε. Διαφορετικά θα θρηνούσαμε πολλά θύματα.

Οπως συνέβη στη συναγωγή στο Πίτσμπεργκ, πριν περίπου ένα μήνα.

Την Τρίτη 30 Απριλίου, ο ραβίνος δημοσίευσε ένα συγκλονιστικό άρθρο γνώμης στην «Νew Υork Τimes».

Είναι ένα αριστούργημα. Μακάρι να μας αφυπνίσει όλους. Είπα ότι το άρθρο του ραβίνου είναι συγκλονιστικό. Πραγματικά είναι. Είναι όμως περισσότερο από αυτό. Δεν εκφράζεται με λόγια. Πρέπει να το ζήσεις.

Προσέξτε πώς ξεκινά: «Σήμερα θα έπρεπε να ήταν η κηδεία μου». Δεν συγκλονίζει αυτό; Δεν τραβάει την προσοχή του αναγνώστη;

Αλλά αν αυτό μας συγκλονίζει, πώς αισθάνεστε γι’ αυτό: «Αυτός ο τρομοκράτης ήταν ένας νεαρός. Στεκόταν εκεί με ένα όπλο στο χέρι. Και τώρα σκόπευε εμένα. Για ένα λόγο: Είμαι Εβραίος».

Είναι Εβραίος! Θα μπορούσε να ήταν μουσουλμάνος, όπως στη Νέα Ζηλανδία, πρόσφατα. Να ήταν χριστιανός, όπως ήταν στη Σρι Λάνκα ή στην Αίγυπτο, την Συρία, την Μέση Ανατολή.

Θα μπορούσε να ήταν απλά Αμερικανός, όπως την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Οπως κάποτε οι Ελληνες και Αρμένιοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οπως στην Καταστροφή του 1922.

Είναι Εβραίος. Οπως πρόσφατα στο Πίτσμπεργκ. Που ήταν πάλι Εβραίοι. Οπως εκεί και σε τόσα πια μέρη ανά τον Κόσμο, που γράφουνε στους τάφους των Εβραίων αισχρόλογα, με συνθήματα υπέρ το Χίτλερ. Αν ήσασταν εσείς Εβραίος πώς θα αισθανόσασταν;

Πόσο σκληροί και απάνθρωποι μπορούμε να γίνουμε όταν μας κυριεύει το μίσος;

Ο φόβος και το μίσος απειλούν πλέον να διαβρώσουν τις κοινωνίες μας. Και το χειρότερο, έχουμε απονευρωθεί. Πάμε να συνηθίσουμε. Δεν το καταλαβαίνουμε που οδηγούμαστε.

Μέχρι που θα είναι αργά.

Οι Εβραίοι έχουν υποστεί πάρα πολλά στο πέρασμα του χρόνου. Γι’ αυτό και στην Λειτουργία τoυς στο Passover διαβάζουν έναν ψαλμό που λέει: «Σε κάθε γενιά, προσπαθούν να μας καταστρέψουν. Ενας, να είναι ευλογημένος, μας γλυτώνει από τα χέρια τους».

Και θυμάμαι, γράφει ο ραβίνος, που φώναζα, όταν το διάβαζα αυτό: «Οι άνθρωποι του Ισραήλ ζουν».

Ας μην αμφιβάλλει κανείς ότι θα ζήσουν. Ο,τι όσο περισσότεροι θέλουν να τους σκοτώσουν τόσο περισσότερο θα ενώνονται, τόσο περισσότερο θα δουλεύουν, θα προετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν την επόμενη επίθεση. Που γνωρίζουν ότι θα έρθει.

Πιθανόν να είναι ο φόβος, αυτή η τραγική ιστορία ενός κατατρεγμένου λαού να πυροδοτεί την ανάγκη που έχουν για την προστασία τους στο δικό τους κράτος, εκεί όπου θα είναι αυτοί κυρίαρχοι στο σπίτι τους κι όχι κανείς άλλος.

Και είναι ίσως αυτή η ανάγκη για ασφάλεια που αισθάνονται, που τους τυφλώνει στον άδικο τρόπο που σαν κράτος, σαν κυβερνήσεις, αντιμετωπίζουν συχνά τους Παλαιστίνιους.

Εχουμε κι εμείς τραβήξει πολλά. Εχουμε τα δικά μας ολοκαυτώματα. Τις δικές μας καταστροφές και διωγμούς.

Εχουμε κι εμείς σκορπιστεί στα πέρατα της Γης.

Λέμε όμως «Είμαι Ελληνας» με το πάθος και την αποφασιστικότητα που οι Εβραίοι το λένε;
Είμαστε τόσο αποφασισμένοι να επιβιώσουμε, όχι μόνο από τις σφαίρες κάποιου επίδοξου τρομοκράτη, αλλά από την ηττοπάθεια και την αδιαφορία μας για το ποιοι είμαστε;

«Σε ένα άρρωστο μανιφέστο», γράφει ο ραβίνος στην «ΝΥΤ», «ο τρομοκράτης που πυροβόλησε την συναγωγή μου αποκάλεσε τους ανθρώπους μου, τους Εβραίους, ‘παρασιτική φυλή’. Οχι. Είμαστε ένας λαός που μας διέταξε ο Θεός να φέρουμε το φως του Θεού στον Κόσμο».

Αυτό ναι, είναι υπερβολικό. Αλλά έχουν μια ανώτερη αποστολή.

Η δική μας η αποστολή ποια είναι;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available