Ανάλυση: Μέσα σ’ ένα χρόνο

Από την υποδοχή του Αρχιεπισκόπου Αμερικής, κ. Ελπιδοφόρου στον Καθεδρικό Ναό Αγίας Τριάδος Ν.Υ. για την ενθρόνιση του. Φωτογραφία «Ε.Κ.» /Κώστας Μπέη

Μιας που βρισκόμαστε στον Ιούλιο, ένα χρόνο μετά από την τραγελαφική εκείνη 44η Κληρικολαϊκή Συνέλευση της Αρχιεπισκοπής στη Βοστώνη, ομολογουμένως είναι πράγματι εκπληκτικό αυτό που έχει συμβεί μέσα σ’ ένα χρόνο στον εκκλησιαστικό μας βίο στην Αμερική, το πέρασμα δηλαδή από την απόγνωση στην ελπίδα.

Να διευκρινίσω εξ αρχής πως πρόθεσή μου δεν είναι κανενός είδους αιτιάσεις και απηχήσεις του παρελθόντος, κάθε άλλο. Απλά μία υπενθύμιση της παραλυτικής εκείνης περιόδου μέχρι σημείου υποθήκευσης των γραφείων της Αρχιεπισκοπής για χρέη, όπως απεκάλυψε ο «Εθνικός Κήρυκας» τη Δευτέρα 2 Ιουλίου 2018.

Η πιο επίσημη διατύπωση της κατάστασης που είχε δημιουργηθεί ήταν εκείνη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο οποίος στο βιντεοσκοπημένο μήνυμά του με το οποίο κήρυξε την έναρξη και ευλόγησε την 44η Κληρικολαϊκή, είπε πως «ημείς ως ο Πατριάρχης και των εν Αμερική και εν απάση τη ιεροκανονική δικαιοδοσία της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας πιστών, δεν κρύπτομεν την κατ’ άνθρωπον έντονον ανησυχίαν δια τα εν τη Επαρχία ταύτη του ημετέρου Θρόνου θλιβερώς συμβαίνοντα».

Ταυτόχρονα όμως έδωσε το στίγμα ότι το Πατριαρχείο δεν θα αδιαφορήσει, αλλά θα προβεί σε παρεμβάσεις εν καιρώ. Είχε υπογραμμίσει πως «δεν αδιαφορούμεν περί τούτων, αλλά ως ηλεηθέντες από Θεού, εδιδάχθημεν πιστεύομεν εις αισίας προοπτικάς και καλυτέρας ημέρας χρώμενοι τη αγία πίστει μετά διακρίσεως και υπομονής».

Αξιοθρήνητη κυριολεκτικά ήταν η ομολογία του τότε Αρχιεπισκόπου Δημητρίου, ο οποίος είπε στην εισηγητική του ομιλία και τα εξής: «Παρουσιάσθηκαν όμως, από την 43η Κληροκολαϊκή Συνέλευση το 2016 στο Νάσβιλ και μετά, απροσδόκητες σοβαρές οικονομικές δυσκολίες και προβλήματα, και οργανωτικές ανεπάρκειες για τις οποίες ειλικρινώς και βαθύτατα λυπούμεθα. Δι’ εμέ προσωπικώς, ως Αρχιεπίσκοπο, μετά από 19 χρόνια υπηρεσίας μου εδώ, και για ολόκληρο το πλήρωμα των πιστών της Αρχιεπισκοπής, αυτή η θλιβερή κατάσταση προκάλεσε αληθινά αφόρητο πόνο. Αυτός ο πόνος προήλθε από το γεγονός ότι παρά τις ειλικρινείς και ανιδιοτελείς υπηρεσίες πολλών ανθρώπων αιφνιδίως βρεθήκαμε να αντιμετωπίζουμε μια απειλητική και ιδιαζόντως δύσκολη και αληθινά απαράδεκτη κατάσταση.

Λυπούμαι ειλικρινά και βαθειά για την απογοήτευση, την λύπη, την απόγνωση και τον πόνο που αυτή η δύσκολη κατάσταση προκάλεσε στον καθένα και σε όλα τα μέλη της πολύτιμης και αγαπημένης μας Αρχιεπισκοπής. Και εξακολουθώ να αρνούμαι να αποδεχθώ και να δικαιολογήσω την παύση των εργασιών στον Αγιο Νικόλαο. Το να σταματήσει η ανέγερση μιας εκκλησίας, αληθώς μνημειώδους και ιδιαιτέρου παγκοσμίου συμβολισμού για την Ορθοδοξία, όπως είναι ο Αγιος Νικόλαος στο Σημείο Μηδέν, είναι πραγματικά αδιανόητο. Τραγικώς, αυτό το αδιανόητο συνέβη».

Κι όλα αυτά τα είπε λησμονώντας, προφανώς, ότι αυτός ήταν ο Αρχιεπίσκοπος, δηλαδή ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου που εμπιστεύθηκε την μεγαλύτερη και καλύτερη Επαρχία του. Η Θεολογική Σχολή αποτελεί άλλη μία θρηνωδία στο σημείο που κατάντησε, και το εξ ίσου τραγικό από τα χέρια που ήταν επί τέσσερα χρόνια, σ’ αυτά που βρέθηκε από τον Απρίλιο και έκτοτε. Τι να πει κανείς και πώς να κλάψει όταν ναυαγοί πατούν θεσμούς ιερούς και ιδρύματα περιωπής με λερωμένα ποδήματα;

Βέβαια για όλη αυτή την καταστροφή είναι συνυπεύθυνοι και όλοι οι περί τον αποτυχόντα Δημήτριο ιεράρχες, συναποτυχόντες κι αυτοί, οι οποίοι σήμερα ποιούν την νήσσαν, αλλά και οι λαϊκοί συμβουλάτορες και μυστικοσύμβουλοι. Και παρ’ όλο το ολοκληρωτικό ναυάγιο αρνιόταν ο Δημήτριος να παραιτηθεί ταλαιπωρώντας τον Πατριάρχη του, ο οποίος τον ανέδειξε.

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ο οποίος αγαπά την Εκκλησία, αγαπά και τιμά την Αρχιεπισκοπή Αμερικής, αφού άλλωστε είναι δική του Εκκλησιαστική Επαρχία και είναι Αυτός ο κατ’ εξοχήν Πατέρας και Αρχιεπίσκοπός της, το Σάββατο 11 Μαΐου 2019 προχώρησε στην απαλλαγή της από την φθοροποιό υποκρισία, στην αλλαγή της ελπίδας και της αναπτέρωσης εκλέγοντας το κορυφαίο, ευπαίδευτο και ικανό πνευματικό του ανάστημα, τον Ελπιδοφόρο Αρχιεπίσκοπο Αμερικής, ο οποίος μέσα σε δύο εβδομάδες έχει κερδίσει τη καρδιά την πλήθουσας Εκκλησίας και Ομογένειας. Εχει σοβαρό και επίπονο έργο μπροστά του, αλλά δεν τον φοβίζει η εργασία και η αποφασιστικότητα. Οδεύει με σύνεση και σοβαρό βηματισμό, με υπομονή και μεθοδικότητα. Αλλωστε το έρεβος της κατάρρευσης δεν αντιμετωπίζεται με βεβιασμένες κινήσεις και προσωρινές παυσίλυπες ρετσέτες.

Θα το επαναλάβω για μία ακόμα φορά πως ο Ελπιδοφόρος είναι η ελπίδα για την τάλαινα Αρχιεπισκοπή και τα ιδρύματα της με κορυφαίο τη Σχολή. Χρειάζεται όμως λίγη υπομονή έως ότου αρχίσουν να χτυπούν οι καμπάνες.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available