Μήνυμα Πατριάρχη Βαρθολομαίου για Μ. Τεσσαρακοστή

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, κ. Βαρθολομαίος. (Φωτογραφία: AP/Lefteris Pitarakis, FILE)

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στο μήνυμά του για τη Μ. Τεσσαρακοστή εστιάζει στην ασκητική εμπειρία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ως πηγή Θεογνωσίας.

Αναφέρει χαρακτηριστικά πως «μέσα εις ένα κόσμον πολλαπλών συγχύσεων, η ασκητική πείρα της Ορθοδοξίας αποτελεί τιμαλφέστατον πνευματικόν κεφάλαιον, ανεξάντλητον πηγήν θεογνωσίας και ανθρωπογνωσίας. Η ευλογημένη άσκησις, το πνεύμα της οποίας διαποτίζει σύνολον τον καθ’ ημάς τρόπον του βίου, -‘Ασκητισμός είναι ολόκληρος ο Χριστιανισμός’-, δεν αποτελεί προνόμιον των ολίγων ή των εκλεκτών, αλλά ‘εκκλησιαστικόν γεγονός’, κοινόν αγαθόν, κοινήν ευλογίαν, και κοινήν κλήσιν διά πάντας ανεξαιρέτως τους πιστούς. Οι ασκητικοί αγώνες δεν είναι, βεβαίως, αυτοσκοπός, δεν ισχύει η αρχή ‘η άσκησις διά την άσκησιν’. Ο στόχος είναι η υπέρβασις του ιδίου θελήματος και του ‘φρονήματος της σαρκός’, η μετάθεσις του κέντρου της ζωής από την ατομικήν επιθυμίαν και το ‘δικαίωμα’ εις την ‘ου ζητούσαν τα εαυτής’ αγάπην, κατά το βιβλικόν, ‘μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά το του ετέρου έκαστος’».

Τονίζει πως «το Ορθόδοξον ασκητικόν ήθος δεν γνωρίζει διχασμούς και δυισμούς, δεν απορρίπτει την ζωήν, αλλά την μεταμορφώνει. Η δυιστική θεώρησις και απόρριψις του κόσμου δεν είναι χριστιανική. Ο γνήσιος ασκητισμός είναι φωτεινός και φιλάνθρωπος. Είναι χαρακτηριστικόν της Ορθοδόξου αυτοσυνειδησίας, ότι η περίοδος της νηστείας είναι διαποτισμένη από σταυροαναστάσιμον χαράν. Και οι ασκητικοί αγώνες των Ορθοδόξων, όπως και συνολικώς η καθ? ημάς πνευματικότης και η λειτουργική ζωή, αναδίδουν το άρωμα και το φως της Αναστάσεως. Ο Σταυρός ευρίσκεται εις το κέντρον της Ορθοδόξου ευσεβείας, δεν είναι όμως το τελικόν σημείον αναφοράς της ζωής της Εκκλησίας. Αυτό είναι η ανεκλάλητος χαρά της Αναστάσεως, οδόν προς την οποίαν αποτελεί ο Σταυρός. Κατά ταύτα, και εις την περίοδον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η βιωματική πεμπτουσία των Ορθοδόξων παραμένει ο πόθος της «κοινής αναστάσεως».

Και καταλήγει, λέγοντας «εύχεσθε και προσεύχεσθε, τιμιώτατοι αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω, να αξιωθώμεν, άνωθεν επινεύσει και αρωγή, πρεσβείαις δε της Αγιοπρώτου Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, να διατρέξωμεν Χριστοπρεπώς και Χριστοτερπώς τον δόλιχον της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ασκούντες μετ? ευφροσύνης, εν υπακοή προς τον κανόνα της εκκλησιαστικής παραδόσεως, το ‘κοινόν άθλημα’ της παθοκτόνου νηστείας, προσκαρτερούντες τη προσευχή, βοηθούντες τοις πάσχουσι και τοις εν ανάγκαις, συγχωρούντες αλλήλοις και ‘εν παντί ευχαριστούντες’, διά να προσκυνήσωμεν ευσεβοφρόνως τα ‘Αγια και Σωτήρια και Φρικτά Πάθη’ και την ζωηφόρον Ανάστασιν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Ω, η δόξα και το κράτος και η ευχαριστία εις τους απεράντους αιώνας. Αμήν».

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available