Μία από τα ίδια… απογοήτευσης

Η Εθνική Ελλάδας. Φωτογραφία: Ευρωκίνηση.

Πάλι τα ίδια στην Εθνική Ελλάδας. Τίποτα. Ενα ολοστρόγγυλο μηδενικό. Απέναντι στην Ιταλία οι διεθνείς και ο Αγγελος Αναστασιάδης δεν ήταν στο γήπεδο, ήταν αλλού. Δεν έκαναν τίποτα και κανένας τους. Ούτε οι διεθνείς να παίξουν με κίνητρο ότι έχουν απέναντί τους μία πανίσχυρη ομάδα, ούτε ο προπονητής να δείξει τη θέση του.

Τίποτα απολύτως. Μία απογοήτευση. Και βέβαια το πρώτο ημίχρονο να… κλαις. Δεν υπήρχαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Και φυσικά η Ιταλία δεν είναι Βοσνία. Και αν δεν κατέβαζε ταχύτητα το 5 με 6-0 ήταν στο… τσεπάκι μας. Μία ευκαιρία σε 90 λεπτά και τέλος. Οπως και με την Τουρκία, απολύτως τίποτα.

Αλλά δεν φταίει κανείς. Εμείς οι ίδιοι, φίλαθλοι, παράγοντες, δημοσιογράφοι. Που τους ανεβάζουμε στα ύψη με τις ομάδες τους και με την εθνική είναι χάλια. Κρίμα για τους φίλους της Εθνικής που μετά από καιρό πήγαν να την δουν και είδαν… φάντασμα. Μόνο ένας Μπάρκας σώθηκε κι αν δεν ήταν σε μέρα, το κοντέρ θα είχε γράψει κι άλλα.

Ο Αγγελος μπέρδεψε όλη την ομάδα και βρήκε την Ιταλία να το κάνει. Με παίκτες που δεν έχουν παίξει μεταξύ τους και σε θέσεις που δεν τις ξέρουν, η ομάδα ήταν απροστάτευτη και μόνη. Και ειλικρινά κουράστηκα να τον ακούω να λέει συνέχεια «αναλαμβάνω την ευθύνη» και «τα παιδιά δεν φταίνε». Ναι, φταίει η Παναγία που το έπαιξε στο Στοίχημα 0-3… Ελεος πια, έλεος.

Δεν είναι κακό να τραβήξετε κάποιο αυτί. Δεν είναι κακό να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, ούτε είναι κακό να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο, αλλά είναι κακό να μην λέμε την αλήθεια και να χαϊδεύουμε αυτιά κοροϊδεύοντας τον κόσμο. «Νέα αρχή», «πάμε γερά», «θα τα δώσουμε όλα» και άλλα τέτοια πατριωτικά και όταν κυλάει το τόπι είμαστε εξαφανισμένοι. Και θα φανούν παίκτες και προπονητής αν ο αντίπαλος… κοιμηθεί ή μας υποτιμήσει όπως η Βοσνία. Αλλιώς… Ελλάδα – Ιταλία 0-3.

Οι διεθνείς; Αλλο ανέκδοτο από κει. Τι κίνητρο θέλει ένας παίκτης να αγωνιστεί με χίλια απέναντι σε Ιταλούς παίκτες; Πρέπει να τον ντοπάρει ο προπονητής, πρέπει να του πει τι να κάνει; Σοφός ο αείμνηστος Παναγούλιας κι ας τον κορόιδεψαν κάποιοι, όταν πριν ξεκινήσει το ματς με την Αργεντινή στο Μουντιάλ του 1994 είχε πει «ποιον να μαρκάρεται και τι συστήματα, μπείτε μέσα κάντε το παιχνίδι σας, ευχαριστηθείτε που θα είστε απέναντι στον Μαραντόνα και ό,τι βγει».

Σωστός!!! Γιατί ο παίκτης ξέρει. Το μόνο που θέλει είναι να τον κρατάς μέσα στις γραμμές και όχι να έχει το μυαλό του στις παραλίες ή στις γυναίκες. Και σ’ αυτό όλοι οι προπονητές εκτός του Ρεχάγκελ έχουν αποτύχει παταγωδώς.

Ομως η πηγή του κακού για την Εθνική μας και της νοοτροπίας που έχει είναι η ΕΠΟ, οι παράγοντες, το Υφυπουργείο. Οι διοικητικοί, με μία λέξη. Αυτοί που βάζουν τους κανόνες και τους νόμους για να «τρέξει» το ελληνικό ποδόσφαιρο από τις αλάνες του χωριού μας μέχρι την Εθνική Ελλάδας.

Και αυτοί οι άνθρωποι έχουν κόψει το ποδόσφαιρο στο ερασιτεχνικό του επίπεδο, αλλά και την επάνδρωση της Εθνικής με παίκτες χαμηλότερης κατηγορίας. Ποιος είναι βασικός επιθετικός της Εθνικής μας;

Ο Μήτρογλου που δεν παίζει, ο Κουλούρης που με την Εθνική έχει λίγες παραστάσεις και καθόλου γκολ; Ο Κολοβός που παίζει στην Κύπρο και δεν έχει παίξει με κανέναν της Εθνικής; Ποιος; Για να μην αναφέρω άλλους παίκτες όπως ο Μαυρίας που δεν έχουν συμμετοχές. Τα πράγματα δεν είναι καλά από τις μικρές κατηγορίες. Δεν υπάρχει «τροφοδοσία» σε παίκτες, δεν βγαίνουν παίκτες και οι ομάδες πάνε στην εύκολη λύση, στους ξένους. Και οι «διοικητικοί» κοιμούνται και αδιαφορούν.

Και όπως στους συλλόγους έφυγε το τρένο που λέγεται «διάκριση στην Ευρώπη» έτσι θα φύγει και για την Εθνική μας.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available