Ανάλυση: Μακάρι να εξελιχθούν όλα ομαλά

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος και ο Πρόεδρος της Ουκρανίας κ. Πέτρο Ποροσένκο υπογράφουν διμερή Συμφωνία Συντονισμού και Συνεργασίας για την επικείμενη εκχώρηση Αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Οικρανίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Φωτογραφία Οικουμενικό Πατριαρχείο - Νίκος Μαγγίνας

Ιστορικό, αλλά και εξαιρετικά δύσκολο αυτό το Σαββατοκύριακο για το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Ορθόδοξη Εκκλησία γενικότερα θα έλεγα, λόγω των αντιδράσεων που έχουν εγερθεί τόσο από την Εκκλησία της Μόσχας, όσο και από άλλες Εκκλησίες, όπως της Πολωνίας λόγου χάρη, για το θέμα χορήγησης Αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ουκρανίας.

Την Κυριακή, όπως έγραψε χτες ο «Εθνικός Κήρυκας», ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα επιδώσει τον Τόμο της Αυτοκεφαλίας στον νεοεκλεγέντα Μητροπολίτη της εν μέρει Ενοποιημένης Εκκλησίας της Ουκρανίας, Επιφάνιο, παρουσία του προέδρου της χώρας Πέτρου Ποροσένκο. Θα ήταν φρονιμότερο αυτός να μην πήγαινε, διότι είναι πρόκληση. Αλλωστε, αρκετές φορές επισκέφτηκε το Φανάρι και τον Βαρθολομαίο, φτάνει πια.

Μακάρι και χίλιες φορές μακάρι όλα να εξελιχθούν κατ’ ευχή και δεν εννοώ στο Φανάρι με τα τελετουργικά και τα συναφή, αλλά μετά, τις ημέρες, τις εβδομάδες και τους μήνες που θα ακολουθήσουν. Κι αυτό το λέγω διότι πληροφορούμαι από έγκυρες πηγές εκκλησιαστικές και διπλωματικές πως υπάρχει έντονος φανατισμός στην Ουκρανία ανάμεσα στη Δικαιοδοσία εκείνη υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο που πρόσκειται στο Πατριαρχείο της Μόσχας και στην καινούργια εκκλησιαστική οντότητα που λαμβάνει την Αυτοκεφαλία, αλλά και μέσα στην ίδια τη Ρωσία. Κι ο θρησκευτικός φανατισμός δεν χωρατεύει, ενίοτε είναι πολύ πιο χειρότερος από τον πολιτικό φανατισμό.

Κατανοητό από την άλλη μεριά πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο κομίζει τη δική του παράδοση και ευθύνη αιώνων πολλών κι έχει δοκιμασθεί σε παρόμοιες καταστάσεις κατά τους περασμένους αιώνες. Ωστόσο, σήμερα υπάρχουν άλλες δυναμικές, άλλοι συσχετισμοί εκκλησιαστικοί, πολιτικοί, γεωγραφικοί, κι αυτό το διακρίνουμε καθημερινά που ο κόσμος ανασχηματίζεται και αναμορφώνεται και οι συναινέσεις σε θέματα όχι μόνο μείζονος σημασίας, αλλά και ελάσσονος είναι αναγκαίες και απαραίτητες και μάλιστα με δεδομένη την εμπερίστατη κατάσταση, ας μη ξεγελιόμαστε, στην οποία βρίσκεται το Φανάρι.

Αναμφίβολα ήταν αναμενόμενη η αντίδραση της Εκκλησίας της Ρωσίας, αλλά και του προέδρου Βλαδίμηρου Πούτιν, διότι η απόκτηση Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία δημιουργεί καινούργιες δυναμικές και συνθέσεις όχι μόνο εκκλησιαστικές, αλλά και πολιτικές και κοινωνικές. Κι όπως κάθε απογαλακτισμός είναι επώδυνος, το ίδιο ισχύει και στην παρούσα περίπτωση διότι έτσι το θεωρούν οι Ρώσοι, εκκλησιαστικό απογαλακτισμό, αν και η ιστορία και η Παράδοση λέγει πως ουδέποτε διερρήχθησαν οι εκκλησιολογικοί, πνευματικοί και κανονικοί δεσμοί Ουκρανίας και Μητρός Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως.

Τώρα βέβαια η απόφαση ελήφθη, η μερική έστω εκκλησιαστική ενοποίηση επήλθε στην Ουκρανία, εκλογή Προκαθημένου έγινε, οπότε δεν υπάρχουν περιθώρια παλινδρόμησης όπως αφελώς ζήτησε ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος. Το δε εντυπωσιακό και σ’ αυτή την περίπτωση είναι πως οι Ρώσοι ιεράρχες και θεολόγοι επικαλούνται τους ιερούς κανόνες για να καταδείξουν την «αντικανονική» ενέργεια του Φαναρίου, όπως ισχυρίζονται. Είναι κι αυτό ένα ενδιαφέρον φαινόμενο στις μέρες μας να κάνουμε τους κανόνες, κανόνια, και να κανονιοβολούμε αυτούς που θέλουμε και όποτε θέλουμε, ανυποψίαστοι πως τα βόλια τους επιστρέφουν επί των κεφαλών μας. Το ανέφερα αυτό διότι δεν διαλανθάνουν της γνώσης μου οι ανίερες δόλιες μεθοδεύσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να αποκτήσει την Αυτοκεφαλία η Μόσχα. Ας μείνουμε όμως μ’ αυτά κι ας ευχηθούμε όλα να εξελιχθούν εν αγάπη, ομονοία και καταλλαγή διότι οι καιροί μας βοούν.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available