Μαρία Στεφάνου: Να μην καταθέτουμε τα όπλα ακόμα κι όταν η μάχη φαντάζει χαμένη

«Μια βόλτα στον Παράδεισο». Ενα βιβλίο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ωδή στη φιλία, στα συναισθήματα, στις σχέσεις αλλά και παρουσίαση σημαντικών οικογενειακών προβλημάτων με τον πλέον ρεαλιστικό τρόπο.

Η κυρία Μαρία Στεφάνου έχει καταφέρει να «παντρέψει» με ιδανικό τρόπο 5 χαρακτήρες που μέσα από αυτούς έχει πλέξει βασικά θέματα της καθημερινότητας που αποτελούν και μαθήματα είτε αποφυγής είτε διαφήμισης για όλους τους αναγνώστες και όχι μόνο. Προβληματίζει όποιον διαβάζει το βιβλίο, βάζει σε σοβαρές σκέψεις ακόμα και για τον διπλανό μας που φαίνεται ιδανικός φίλος ή γείτονας αλλά κρύβει πολλά προβλήματα και γενικά η κ. Στεφάνου έχει καταφέρει να μας βάλει στη θέση πολλών από τους ήρωές της χωρίς καν να το καταλάβουμε. Μπαίνουμε μέσα στο ρόλο τους με τρόπο …μυστικό και χωρίς να το επιλέξουμε, αλλά η πλοκή και ο τρόπος γραφής και «καθοδήγησης» είναι τέτοιος που -θες ή δεν θες- ότι μόνο θα ταυτιστείς αλλά θα μπεις γερά στο ρόλο «βλέποντας» τον εαυτό σου, ή το συγγενή σου, ή τον φίλο σου ή τον γνωστό σου.

Δεν υπάρχει περίπτωση ο αναγνώστης να μείνει αμέτοχος. Ισα – ίσα που η δημιουργός του «Μια βόλτα στον Παράδεισο», κ. Στεφάνου εσκεμμένα επέλεξε να «πλέξει» 5 διαφορετικούς χαρακτήρες και εσκεμμένα να βάλει μέσα προβλήματα των σπιτιών μας και των διπλανών μας για να μας προβληματίζει και να δούμε σημαντικά θέματα της καθημερινότητας μέσα από τα μάτια του τρίτου που σκύβει στα προβλήματα του …άλλου. Και όλο αυτό το τόσο δύσκολο για μας, η κ. Στεφάνου το κάνει με τον πιο απλό τρόπο κι αυτό γιατί είναι ο τρόπος σκέψης της και δημιουργίας:

• «Κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με κάποιον άλλο και αυτό είναι που κάνει τόσο όμορφες τις ανθρώπινες σχέσεις, η διαφορετικότητα».
• «Δεν υπάρχει κανένα μυστικό στις φιλίες. Το πιο δύσκολο είναι να αφήνεις τον εγωισμό στην άκρη, να στηρίζεις τον φίλο σου και να σέβεσαι τις επιλογές του ακόμα κι αν δεν συμφωνείς μ’ αυτές. Ξέρω, ακούγεται δύσκολο κι όμως γίνεται!».
• «Ηταν επιλογή μου να μοιραστούν οι ρόλοι, να δούμε πολλές πλευρές της ζωής διαφορετικών ανθρώπων και ομολογώ πως δεν με δυσκόλεψε καθόλου! Αντιθέτως απόλαυσα στο έπακρο αυτή την εναλλαγή ακριβώς επειδή και η ίδια η ζωή δεν είναι μονοδιάστατη».
• «Σημασία έχει να παλεύει κανείς, να δίνει τις μάχες του και να μην καταθέτει τα όπλα ακόμα κι όταν η μάχη φαντάζει χαμένη».
Είναι, μόνο, μερικές από τις ατάκες της που βγαίνουν μέσα από την ζωή και πλημμυρίζουν το «Μια βόλτα στον Παράδεισο», αν και για την ίδια τη συγγραφέα Παράδεισος είναι η …Σαντορίνη.

stefanou2

«Περιοδικό»: Μέσα από το βιβλίο «Μια βόλτα στον παράδεισο» -χωρίς ο αναγνώστης να έχει φτάσει στον επίλογο- καταλαβαίνει ότι η Σαντορίνη είναι για εσάς το νησί που έχετε ξεχωρίσει. Τα συναισθήματα των ηρώων σας ήταν τα δικά σας όταν το είδατε για πρώτη φορά;
Μαρία Στεφάνου: «Πολύ φοβάμαι ότι δεν μπορώ να περιγράψω τα δικά μου συναισθήματα όχι μόνο την πρώτη φορά που είδα το νησί αλλά κάθε φορά που το επισκέπτομαι. Προσπάθησα η αλήθεια είναι, μέσα από τους ήρωές μου και τις περιγραφές να δημιουργήσω εικόνες, να εκφράσω την αγάπη μου και θέλω να ελπίζω πως τα κατάφερα. Δεν είναι τυχαίος ο τίτλος που επέλεξα να δώσω στο βιβλίο μου. Για εμένα η Σαντορίνη είναι το ομορφότερο μέρος του κόσμου, ένας αληθινός, επίγειος Παράδεισος».

«Περιοδικό»: Φτιάξτε μας ένα… διαφημιστικό μήνυμα για την Σαντορίνη προκειμένου να πείσετε τους τουρίστες να την επισκεφθούν και ποιο το μήνυμα για τους Ελληνες να την εκτιμήσουν…
Μαρία Στεφάνου: «Θα έλεγα σε όλους πως οφείλουν να επισκεφτούν έστω και μία φορά στη ζωή τους τη Σαντορίνη, διαφορετικά δεν έχουν δει τίποτα! Ιδιαίτερα στους Ελληνες όμως θα έλεγα πως επρόκειτο για κόσμημα ανυπολόγιστης αξίας της πατρίδας μας!».

«Περιοδικό»: Στο βιβλίο σας δεν υπάρχει μόνο ένας ήρωας, αλλά έχετε «παντρέψετε» 5 διαφορετικούς χαρακτήρες. Ηταν επιλογή σας να γίνει τόσο… πολύπλοκο και αν ναι πόσο σας δυσκόλεψε; 
Μαρία Στεφάνου: «Ναι, ήταν επιλογή μου να μοιραστούν οι ρόλοι, να δούμε πολλές πλευρές της ζωής διαφορετικών ανθρώπων και ομολογώ πως δεν με δυσκόλεψε καθόλου! Αντιθέτως απόλαυσα στο έπακρο αυτή την εναλλαγή ακριβώς επειδή και η ίδια η ζωή δεν είναι μονοδιάστατη».

«Περιοδικό»: Αν έπρεπε να προχωρήσετε με μια μόνο ηρωίδα θα επιλέγατε με αυτή που ξεκινήσατε ή κάποια σας γοήτευσε περισσότερο κατά την διάρκεια; Σας έχει τύχει στην εξέλιξη ενός έργου να θέλετε να αλλάξετε ήρωα ή πλοκή έργου;
Μαρία Στεφάνου: «Κατά τη διάρκεια της συγγραφής ενός βιβλίου είναι πολύ πιθανό να συμβούν διάφορα και απρόβλεπτα πράγματα. Σκηνές ολόκληρες να αφαιρεθούν και να πεταχτούν στον κάλαθο των αχρήστων, ήρωες να αλλάξουν όνομα, εθνικότητα ακόμα και χαρακτήρα. Ωστόσο σε αυτό το βιβλίο ο κάθε ήρωας είχε τη δική του αξία και ομολογώ πως δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω κάποιον. Αυτός που ήταν έκπληξη ακόμα και για εμένα την ίδια ήταν ο Μαρίνος. Κάποια στιγμή πήρε στην κυριολεξία την κατάσταση στα χέρια του, απαίτησε να του δείξω περισσότερη προσοχή και να του δώσω μεγαλύτερο χώρο. Ολοκληρώνοντας το βιβλίο διαπίστωσα πως πραγματικά άξιζε και με το παραπάνω».

«Περιοδικό»: Στο βιβλίο συναντάμε πολλές πραγματικότητες. Μια από αυτή είναι και η κρίση που ζει τώρα η Ελλάδα μας. Πιστεύετε ότι όταν ο άνθρωπος είναι δυνατός μπορεί να βρει τη λύση ή η μοίρα – τύχη έχει προκαθορίσει την κατάληξή μας;
Μαρία Στεφάνου: «Υπάρχουν γεγονότα, πράγματα και καταστάσεις που κανείς δεν μπορεί να αποφύγει. Δεν ξέρω αν είναι η μοίρα, η τύχη ή ο συνδυασμός των δύο αλλά σίγουρα είναι αδύνατον να γνωρίζουμε εκ των προτέρων τι μας επιφυλάσσει η ζωή. Ομως πολλές φορές είμαστε εμείς οι ίδιοι που με τις επιλογές και τις πράξεις μας καταλήγουμε να γίνουμε ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι. Σημασία έχει να παλεύει κανείς, να δίνει τις μάχες του και να μην καταθέτει τα όπλα ακόμα κι όταν η μάχη φαντάζει χαμένη».

«Περιοδικό»: Πέντε διαφορετικοί χαρακτήρες και όμως «έδεσαν». Το μυστικό στις φιλίες ποιο πιστεύετε ότι είναι;
Μαρία Στεφάνου: «Φυσικά και έδεσαν, κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με κάποιον άλλο και αυτό είναι που κάνει τόσο όμορφες τις ανθρώπινες σχέσεις, η διαφορετικότητα.
Δεν υπάρχει κανένα μυστικό στις φιλίες. Το πιο δύσκολο είναι να αφήνεις τον εγωισμό στην άκρη, να στηρίζεις τον φίλο σου και να σέβεσαι τις επιλογές του ακόμα κι αν δεν συμφωνείς μ’ αυτές. Ξέρω, ακούγεται δύσκολο κι όμως γίνεται!».

stefanou3
«Περιοδικό»: Η Δανάη έπαψε να πιστεύει στην αγάπη και χρησιμοποιεί το σεξ ωμά όπως θεωρούμε ότι το σκέφτονται και το θέλουν οι άντρες. Πιστεύετε ότι μια γυναίκα μπορεί να χαρίζει τόσο εύκολα το κορμί της χωρίς να «γδέρνετε» η καρδιά της ή η κάθε γυναίκα ξεκινάει με …ρομαντισμό στο θέμα αυτό και για κάποιους λόγους …πέφτει σε …ανδρικό επίπεδο;
Μαρία Στεφάνου: «Συγκεκριμένα, όσον αφορά τη Δανάη, έχει στο ενεργητικό της μια ερωτική σχέση που τη σημάδεψε βαθιά. Ηταν το τρίτο πρόσωπο, η ερωμένη ενός παντρεμένου άντρα και λίγο πριν το τέλος αυτής της σχέσης άρχισε να αλλοιώνεται ο χαρακτήρας της, να εθελοτυφλεί και αυτό για την ίδια ήταν η ύστατη εξαθλίωση. Από ένα σημείο και μετά λοιπόν αποφασίζει να αφήσει -όσο το δυνατόν- στην άκρη το συναίσθημα και επιλέγει να ικανοποιεί άλλες ανάγκες. Είναι συνειδητοποιημένη και τα έχει βρει με τον εαυτό της, τον έχει θωρακίσει θα έλεγα για να μην πληγωθεί ξανά.
Γενικότερα, πιστεύω πως οι γυναίκες πλέον προσέχουν πολύ πριν δεθούν συναισθηματικά. Ο έρωτας έχει γίνει περίπλοκος και κατά μία έννοια δυσεύρετος οπότε οι περιστασιακές ή επιφανειακές σχέσεις είναι μια ασφαλής επιλογή».

«Περιοδικό»: Δεν θελήσατε να δώσετε τον πρίγκιπα στη Δανάη μόνο να αφήσετε μια αιχμή. Να περιμένουμε τη συνέχεια; 
Μαρία Στεφάνου: «Ειλικρινά δεν ξέρω τι να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση, δεν υπάρχει κάποιο πλάνο συνέχειας. Αφησα ανοιχτό το ενδεχόμενο για τη συγκεκριμένη ηρωίδα δίνοντας το δικαίωμα στους αναγνώστες να επιλέξουν οι ίδιοι αν θα την ήθελαν με έναν ‘πρίγκιπα’ ή όχι. Η Δανάη είναι ο πιο ανατρεπτικός – αμφιλεγόμενος χαρακτήρας, δεν της ταιριάζουν τα κλισέ και πραγματικά πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές εναλλακτικές επιλογές γι’ αυτή».

«Περιοδικό»: Κάποιες από τις σκληρές πραγματικότητες που συναντάμε είναι και ο αλκοολισμός. Εχετε συναντήσει ανθρώπους που έχουν παρόμοιο πρόβλημα; Πως είναι οι αντιδράσεις σας σε εθισμένους ανθρώπους; Θεωρείτε ότι η Πολιτεία βοηθάει τους ανθρώπους αυτούς; Και πως μπορεί κάποιος να βοηθήσει έναν άνθρωπο με εθισμό;
Μαρία Στεφάνου: «Δυστυχώς ο εθισμός σε ουσίες βρίσκεται ανάμεσά μας, είναι κάτι που σίγουρα λίγο έως πολύ όλοι έχουμε συναντήσει ή βιώσει σε προσωπικό ή φιλικό περιβάλλον. Θα ήθελα να βοηθήσω όμως πολύ φοβάμαι ότι δεν έχω την κατάλληλη κατάρτιση μιας και πρόκειται για ασθένεια και πολύ σοβαρή μάλιστα. Νομίζω πως η Πολιτεία δεν βοηθάει ιδιαίτερα αν και υπάρχουν φορείς με ανθρώπους που εθελοντικά προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και κατά τη γνώμη μου πάντα υπάρχει διέξοδος εάν και εφόσον κάποιος επιθυμεί πραγματικά να απεξαρτηθεί. Πιστεύω πως είναι δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο να βοηθήσεις κάποιον αν δεν το θέλει ο ίδιος πρώτα. Θα ήθελα να μπορώ να κάνω αυτούς τους ανθρώπους να δουν τον εαυτό τους σαν τρίτοι, από μια άλλη οπτική γωνία. Ισως αυτό να βοηθούσε».

«Περιοδικό»: Η οικογενειακή βία είναι ένα άλλο κοινωνικό φαινόμενο που συναντάμε στο βιβλίο σας. Πως αποφασίσατε να την εντάξετε μέσα στο έργο; Επρεπε να δώσετε ένα δυνατό φινάλε στη σχέση Ζωής – Αλκη και αν ναι γιατί επιλέξατε αυτό το θέμα; 
Μαρία Στεφάνου: «Σε όλες τις σχέσεις είναι απαραίτητο να υπάρχουν όρια είτε αυτές είναι ερωτικές, είτε φιλικές ακόμα και γονεικές. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Αλκης θεωρεί πως η Ζωή είναι ιδιοκτησία του. Πρόκειται για ένα δεδομένο που έχει παγιωθεί για πολλά χρόνια στη σχέση τους εφόσον και η Ζωή δεν αντιδρά μέχρι το σημείο που τον εγκαταλείπει. Ετσι λοιπόν, ο Αλκης συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο γιατί πολύ απλά πιστεύει πως έχει αυτό το δικαίωμα.
Οχι, ο λόγος που επέλεξα να παρουσιάσω αυτό το θέμα δεν ήταν το δυνατό φινάλε αλλά το να δείξω πόσο εύκολο είναι να ξεφύγουμε, να ξεπεράσουμε τα όρια όταν αυτά είναι θολά για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα».

«Περιοδικό»: Από τους άντρες πρωταγωνιστές ποιος σας «κέρδισε»; Ποιον από τους πέντε θεωρείτε τον ιδανικό άντρα για μια γυναίκα; 
Μαρία Στεφάνου: «Αναμφισβήτητα, ξεχωρίζω και τρέφω πολύ έντονα συναισθήματα για τον Εκτορα. Δεν είναι ιδανικός, κάθε άλλο και κανένας από τους χαρακτήρες του βιβλίου μου δεν είναι. Σαν άνθρωποι όλοι τους έχουν αδυναμίες, αισθήματα, ανάγκες και επιθυμίες. Το ‘ιδανικό’ είναι κατά τη γνώμη μου ανύπαρκτο.
Ο Εκτορας με κέρδισε για τον πλούσιο συναισθηματικό του κόσμο, για το παρελθόν, για τις ευαισθησίες που ξέρει καλά να κρύβει και για την μεγάλη αγάπη που ένιωσε για δύο γυναίκες στη ζωή του παρά τις αντιξοότητες».

«Περιοδικό»: Το βιβλίο είναι «ζωγραφισμένο» με τραγούδια. Τι ρόλο παίζει η μουσική στη ζωή σας;
Μαρία Στεφάνου: «Μπορώ να πω πως αν δεν υπήρχε μουσική μάλλον δεν θα είχα γίνει ποτέ συγγραφέας! Η μουσική είναι αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργίας μου. Ολα τα βιβλία που έχω γράψει συνδέονται με συγκεκριμένα μουσικά θέματα. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούω μουσική και στη συνέχεια επιλέγω να γράψω μια σκηνή».

«Περιοδικό»: Στο βιβλίο σας υπάρχει ένας επίλογος γεμάτος ευχαριστίες και κάποιες πληροφορίες προς την γραφή του. Θεωρείτε ότι είναι χρήσιμο για τον αναγνώστη να μάθει κάποιες λεπτομέρειες από τη συγγραφή του; 
Μαρία Στεφάνου: «Ως αναγνώστρια, όταν φτάνω στο τέλος ενός βιβλίου θέλω πάντα να μάθω κάτι παραπάνω για το συγγραφέα του και για τον τρόπο που έγραψε το βιβλίο. Ρουφάω στην κυριολεξία όλες αυτές τις πληροφορίες που για εμένα τουλάχιστον είναι σημαντικές και ολοκληρώνουν το έργο. Ετσι λοιπόν σε κάθε μου βιβλίο λέω πάντα λίγα λόγια για τους ανθρώπους που με βοήθησαν (γιατί αν και πρωταγωνίστρια καμία παράσταση δεν πραγματοποιείται δίχως άλλους συντελεστές) όπως επίσης και κάποια πράγματα για το πώς προέκυψε και γεννήθηκε η ιδέα».

«Περιοδικό»: Οταν τελειώνετε ένα βιβλίο πότε «αποχωρίζεστε» οριστικά τους πρωταγωνιστές σας ή μήπως δεν τους αποχωρίζεστε ποτέ και σε κάποιο άλλο έργο «χρησιμοποιείτε» κάποιο ή στοιχεία κάποιου; 
Μαρία Στεφάνου: «Είναι όντως οδυνηρό όταν ένα βιβλίο φτάνει στο τέλος του γιατί αυτός ο ‘αποχωρισμός’ πονάει. Στην πραγματικότητα, οι ήρωες μένουν πάντα σε κάποιο σημείο της καρδιάς μου φυλαγμένοι και προστατευμένοι. Κατά καιρούς τους σκέφτομαι πάντα με αγάπη και νοσταλγία. Αν εξυπηρετεί την πλοκή ενός νέου βιβλίου η εμφάνιση κάποιου ήρωα από τα παλιά, ναι το κάνω ευχαρίστως. Αν πάλι όχι, χτίζω από την αρχή το καινούριο μου παραμύθι και προσπαθώ όσο το δυνατόν να αφοσιωθώ σε αυτό μέχρι τη μοιραία στιγμή που θα έρθει και πάλι το τέλος».

«Περιοδικό»: Εχετε κάτι άλλο έτοιμο αυτή την εποχή; Αν ναι μιλήστε μας γι’ αυτό.
Μαρία Στεφάνου: «Προς το παρόν δεν έχω κάτι έτοιμο μιας και οι οικογενειακές μου υποχρεώσεις αυτή την εποχή με ξεπερνούν. Ομως πάντα υπάρχουν ιδέες μέσα στο μυαλό μου, σημειώσεις στα πιο απίθανα σημεία του σπιτιού μου και διάθεση για νέες περιπέτειες. Ελπίζω ότι κάτι θα καταφέρω να σκαρώσω σύντομα που προπάντων θα ικανοποιεί τα θέλω της δικής μου ψυχής».

«Περιοδικό»: Οι ομογενείς δείχνουν ιδιαίτερη αγάπη για την πατρίδα μας και για κάθε τι το ελληνικό. Το ελληνικό βιβλίο είναι ένας τρόπος να κρατήσουν αυτή την αγάπη δυνατή και παράλληλα τη γλώσσα και γραφή. Εχετε στο νου σας κάποια βιβλία που θα μπορούσατε να τους προτείνετε;
Μαρία Στεφάνου: «Υπάρχει πληθώρα αξιόλογων βιβλίων και πραγματικά αν αναφέρω έστω και έναν τίτλο φοβάμαι ότι θα αδικήσω κάποιον ομότεχνο. Θα πρότεινα στους ομογενείς να κάνουν την έρευνά τους στο διαδίκτυο σύμφωνα με τις αναγνωστικές τους προτιμήσεις και είναι βέβαιο πως θα βρουν κάτι που να ικανοποιήσει τα γούστα τους. Προσωπικά θα πρότεινα βιβλία που μιλούν για την πατρίδα μας, για τις ομορφιές της, για την ιστορία της. Ξέρω πολύ καλά πόσο την αγαπούν και τη νοσταλγούν αυτοί που βρίσκονται στο εξωτερικό και αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον».

«Περιοδικό»: κ. Στεφάνου σας ευχαριστούμε.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *