Μια τυχαία συνάντηση, μια ιστορία ανεκπλήρωτου έρωτα που ξεκίνησε πριν 12 χρόνια

Φωτογραφία αρχείου: EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ.

Μια ιστορία ανεκπλήρωτου έρωτα χτύπησε την πόρτα του γραφείου του «Εθνικού Κήρυκα» την περασμένη εβδομάδα. Μια ιστορία που ξεκίνησε να γράφεται 12 χρόνια πριν αλλά επίλογος δεν έχει μπει…

Ηταν καλοκαίρι του 2007 όταν ο κύριος Λευτέρης πήρε με το ταξί του μία κούρσα, η οποία έμελε να του αλλάξει τη ζωή. «Περίμενα στην πιάτσα στον Πειραιά για να ‘ξεφορτώσει’ το καράβι. Είδα μία κοπέλα από μακριά να έρχεται προς το ταξί. Πού να φανταζόμουν ότι αυτή ίσως και να ήταν η γυναίκα της ζωής μου», μας λέει ο κύριος Λευτέρης.

«Μπήκε μέσα και έκατσε δίπλα μου. Μου ζήτησε να την πάω στην Ομόνοια, σε ένα ξενοδοχείο όπου έμεναν τις ημέρες εκείνες κάποιοι συγγενείς της. Πιάσαμε την κουβέντα». «Μένω στη Νέα Ιερσέη», του είπε η γυναίκα. «Ηρθα εδώ για διακοπές». «Ξέρεις έμενα κι εγώ Αμερική για 20 χρόνια. Νέα Υόρκη», της είπε ο οδηγός και ξεκίνησε για το κέντρο.

Στη διαδρομή βρήκανε πως έχουν πολλά κοινά βιώματα. Ιδιες εμπειρίες απ’ τα ξένα. Ιδιες εικόνες. «Αισθάνθηκα πως οι ζωές μας ταυτίζονταν», λέει ο κύριος Λευτέρης φανερά συγκινημένος. «Λίγο πριν φτάσουμε στο ξενοδοχείο μου ζήτησε να τα παρατήσω όλα και να πάω μαζί της στην Αμερική. Εκεί τάχασα!» συνεχίζει. «Δεν ήξερα τι να απαντήσω, τόσο σαστισμένος ήμουν».

Πάρκαρε το ταξί έξω από το ξενοδοχείο και πήρε τα λεφτά μη μπορώντας να αρθρώσει κουβέντα. Η γυναίκα εξαφανίστηκε έτσι ξαφνικά όπως εμφανίστηκε. Του έριξε ένα τελευταίο βλέμμα πριν χαθεί στο πλήθος της Πειραιώς. «Το βλέμμα αυτό θα το θυμάμαι για πάντα», είπε. «Και τώρα;» τον ρωτήσαμε.

«Τώρα την ψάχνω. Εδώ και 12 χρόνια», απάντησε. «Την ψάχνω να της ζητήσω μία συγγνώμη, που τότε από την ταραχή μου δεν δέχτηκα. Δεν έφυγα μαζί της. Εχω πάει σε υπηρεσίες, έχω στείλει μηνύματα σε εφημερίδες, σε εκκλησίες, ακόμη και στο προξενείο έχω απευθυνθεί, αλλά αποτέλεσμα κανένα… Ηταν λάθος μου», καταλήγει. «Με αυτή τη γυναίκα έπρεπε να έχω φτιάξει τη ζωή μου».

«Μπορεί να συναντηθήκαμε ξαφνικά ένα πρωί καλοκαιριού, μπορεί να μιλήσαμε λίγο, αλλά μιλήσαμε με την καρδιά. Μπορεί πλέον η ίδια να έχει φτιάξει τη ζωή της, αλλά εγώ ακόμη την ψάχνω. Την ψάχνω γιατί ακόμη και μετά από τόσα χρόνια δεν την έχω ξεχάσει. Και ξέρεις τι; Πιστεύω πως μία μέρα θα ξανασυναντηθούμε…».

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available