Οι μουσικές της Αρμενίας θυμίζουν μια παλιά Ελλάδα

Από το ετήσιο φεστιβάλ τον Αρμενίων στη Νέα Υόρκη. Φωτογραφία αρχείου: Εθνικός Κήρυξ, Κώστας Μπέη.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Οι παιδικές αναμνήσεις της ομογενούς καθηγήτριας, Κατερίνας Τσούνη (Catherine Tsounis), ξύπνησαν κατά τη διάρκεια μίας εκδήλωσης της Αρμένικης Κοινότητας της Νέας Υόρκης. Η κα Τσούνη κατέγραψε τις εντυπώσεις της και μοιράστηκε τις αναμνήσεις της σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Queens Gazette».

«Το ούτι (oud) θεωρείται ιερό για τους Αρμένιους. Είναι το κλασικό όργανο της Αρμενίας: το όργανο που ο καθένας σέβεται, θαυμάζει και στο οποίο δίνεται η πιο άμεση και ιδιαίτερη προσοχή τόσο από τους μουσικούς όσο και από το ακροατήριο. Το ούτι απαιτεί σεβασμό, συμβολίζοντας ένα κομμάτι της Ανατολής που χάθηκε. Αντιπροσωπεύει ένα από τα λιγοστά κειμήλια που διατηρήθηκαν στο νέο αμερικανικό περιβάλλον» σημειώνει.

Στις 27 Φεβρουαρίου, η Γυναικεία Ομοσπονδία της Αρμένικης Εκκλησίας των Αγίων Μαρτύρων στο Μπεϊσάιντ του Κουίνς παρουσίασε τους καλύτερους παραδοσιακούς Αρμένιους μουσικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά την διάρκεια μιας ειδικής μουσικής παράστασης.

Ο Τζον Ταρπινιάν (John Tarpinian) έπαιξε κλασικό ούτι που «γεννήθηκε» στην Τουρκία, συνοδεία του Τζον Μαλούλ (John Malool) στο ντέφι, ενός οργάνου που ανήκε στον παππού του και είναι ηλικίας 136 χρόνων. Στην μουσική αυτή εκδήλωση, οι παρευρισκόμενοι πήραν μία γεύση από το «Lost Armenia».

Ο Ταρπινιάν είπε στην κ. Τσούνη: «Πρόκειται για ένα ούτι ‘Onnik Karibyan’ κατασκευής του 1969. Ηταν το όργανο του Τζορτζ Κετιγιάν του πρεσβύτερου, το οποίο μου το χάρισαν τα παιδιά του. Οι οικογένειές μας ήταν πολύ δεμένες και αισθάνθηκα βαθύτατα συγκινημένος όταν ο γιος του Τζορτζ και η κόρη του Κάρεν μου έδωσαν το ούτι του πατέρα τους. Ο ‘θείος Τζορτζ’, όπως πάντα τον αποκαλούσα, θα ήταν πολύ χαρούμενος να παίζει εδώ, απόψε, για την Γυναικεία Ομοσπονδία».

«Μαγεύτηκα από το τραγούδι ‘Soodeh, Soodeh’», γράφει η κ. Τσούνη. «Ο αείμνηστος πατέρας μου έπαιζε αυτό το τραγούδι κάθε Κυριακή από ένα δίσκο του ελληνικής καταγωγής κλαρινίστα, Γκας Βάλι για ώρες, λέγοντας ότι ‘στην μάνα μου από το Τσεσμέ άρεσε πολύ αυτή τη μουσική’. Σε όλους τους χορούς του σχολείου του Αγίου Δημητρίου της Αστόριας, στα τέλη της δεκαετίας του ‘50 και του ‘60, ο Γιώργος Στρατής και το συγκρότημά του (George Stratis Band) πάντα έπαιζαν αυτό το τραγούδι.

«Οι πρωτεργάτες για την κατασκευή του σχολείου του Αγίου Δημητρίου, υπό την ηγεσία του Αιδεσιμότατου Δημητρίου Φράγκου, προέρχονταν από την ελληνική Ανατολή και τα νησιά του Αιγαίου, βετεράνοι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και παιδιά μεταναστών που ήθελαν να τιμήσουν τις ρίζες τους. Τώρα, εν έτει 2019, ανακάλυψα, σε αυτή την εκδήλωση, πως όλη μου τη ζωή άκουγα την αρμενική μουσική της Ανατολής» καταλήγει.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available