Οι ποινές είναι το λιγότερο

Ο πρώην πρόεδρος της ΕΠΟ Γιώργος Γκιρτζίκης (φωτογραφία: Ευρωκίνηση).

Πέντε χρόνια φυλάκιση είναι η ποινή στους τρεις πρώην προέδρους της ΕΠΟ, που εμπλέκονται στο σκάνδαλο με την «κάρτα υγείας». Βασίλης Γκαγκάτσης, Σοφοκλής Πιλάβιος και Γιώργος Γκιρτζίκης είναι οι τρεις για τους οποίους βγήκε η ποινή, αλλά με ανασταλτικό χαρακτήρα μέχρι την έφεση.

Αλλοι λένε πως η ποινή θα «πέσει», άλλοι λένε ότι δεν έπρεπε να έχει ανασταλτικό χαρακτήρα, άλλοι ότι στην Ελλάδα δεν πάει κανείς φυλακή και διάφορα. Ομως το τελευταίο είναι οι ποινές. Σημασία έχει ότι αυτοί οι άνθρωποι, σύμφωνα με την απόφαση της ενοχής τους από τον δικαστήριο, αλλά και τις ποινές προχώρησαν και υποχρέωσαν την ΕΠΟ σε «χασούρα» αρκετών εκατομμυρίων ευρώ. Και διερωτάσαι: Θα γίνει ποτέ κάτι σωστό στο χώρο του ποδοσφαίρου; Κάθεσαι και σκέφτεσαι για έναν τόσο σημαντικό λόγο, τρεις άνθρωποι δεν κοίταξαν μπροστά, αλλά τον εαυτό τους.

Η κάρτα υγείας του ποδοσφαιριστή δεν ήταν κάτι που θα στηριζόταν το μέλλον του ποδοσφαίρου μας, ούτε θα μας έδινε μετάλλια ή «κούπες», όμως, ειδικά για τους ποδοσφαιριστές μικρών κατηγοριών και δη των ερασιτεχνικών θα ήταν δώρο… ζωής. Το πρόγραμμα είχε εξετάσεις όλων των ποδοσφαιριστών και τα αποτελέσματα αυτών θα έμπαιναν στην «κάρτα υγείας» του ποδοσφαιριστή κι η οποία θα τον ακολουθούσε σε όλη του την καριέρα. Ετσι τόσο ο ποδοσφαιριστής όσο και οι ομάδες που θα τον αποκτούσαν θα γνώριζαν την κατάσταση της υγείας του. Οπως γίνεται αντιληπτό θα παρουσιαζόντουσαν περιπτώσεις που ποδοσφαιριστές θα έπρεπε να μην ξεκινήσουν το ποδόσφαιρο λόγω υγείας ή και περιπτώσεις σαν τον Ντάρκο Κοβάσεβιτς που θα έπρεπε να κόψουν το ποδόσφαιρο για να κερδίσουν την ζωή τους. Κι όμως -με βάση την απόφαση του δικαστηρίου που τους έκρινε ενόχους- αυτοί οι άνθρωποι, αντί να σκεφτούν ότι μπορεί να σωθεί μία ζωή και να τρέξουν να εφαρμόσουν τα συμφωνηθέντα για το πρόγραμμα, αδιαφόρησαν γι αυτές τις περιπτώσεις ποδοσφαιριστών, αδιαφόρησαν δηλαδή για το γεγονός ότι μπορεί να σωθεί μία ζωή και ζημίωσαν την ΕΠΟ και κατ’ επέκταση τον Ελληνα πολίτη και το άφησαν στα χαρτιά. Μέχρι τώρα ξέραμε περιπτώσεις παραγόντων του ποδοσφαίρου που κέρδιζαν εις βάρος των ΠΑΕ, εις βάρος του προπονητικού υλικού, εις βάρος των παιχτών, εις βάρος της Εθνικής ομάδας. Αλλά εις βάρος της υγείας των ποδοσφαιριστών πρώτη φορά συναντήσαμε. Και εδώ λες ότι έπιασες… πάτο.

Οταν ο παράγοντας αδιαφορεί ότι μπορεί να σωθεί μία ζωή λες πάει τελειώσαμε, δεν υπάρχει ζωή ούτε γιατρειά σ’ αυτό το άθλημα, με αυτούς τους παράγοντες και με αυτά τα μυαλά. Λες πάει, ακόμα και το πολυτιμότερο αγαθό που έχει ο άνθρωπος, η υγεία του, πέφτει στο βωμό του κέρδους. Η ζωή του ανθρώπου έρχεται σε δεύτερη μοίρα μπροστά στα χρήματα και την εκμετάλλευση.

Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο, που ειδικά στην Ελλάδα είναι… αρρώστια. Και αυτό το άλλο έχει να κάνει με τη θέληση του παράγοντα να πάει μπροστά το άθλημα. Κανείς μέχρι τώρα, με κάποιες πολύ μικρές εξαιρέσεις, δεν προσπάθησε να προσφέρει στο ποδόσφαιρο για το κοινό καλό. Κανείς. Η «κάρτα υγείας» ήταν για το κοινό καλό και κυρίως για μικρές, ερασιτεχνικές ομάδες και για ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές που δουλεύουν και παίζουν, συνεπώς ούτε χρόνο για εξετάσεις, ούτε λεφτά για εξετάσεις, ούτε μυαλό για εξετάσεις. Το ίδιο και οι ομάδες. Με την «κάρτα υγείας» όμως θα υπήρχε μία τάξη, μία σειρά, θα γινόταν ένα βήμα μπροστά και για τις ομάδες και για τους παίκτες. Αλλά όχι, ακόμα και αυτόν τον τρόπο, του καλού για όλους, οι παράγοντες δεν τον θέλουν. Θέλουν το δικό τους καλό μέσα από το κοινό καλό. Δεν θέλουν το κοινό καλό μέσα από το δικό τους καλό…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available