Ολα είναι θέμα μυαλού…

Ο Αμρ Ουάρντα. (φωτογραφία Ευρωκίνηση)

Στο ποδόσφαιρο εκτός από την αγωνιστική προετοιμασία σημαντικό ρόλο για μια ομάδα παίζει και η προετοιμασία της σε πνευματικό επίπεδο. Με ποια δηλαδή ψυχολογική κατάσταση περιμένουν οι παίκτες της τον αγώνα και κυρίως πόσο προσηλωμένοι είναι στον στόχο τους.

Στον παιχνίδι ρεβάνς της ΑΕΚ με τον Ατρόμητο την Τρίτη στο ΟΑΚΑ ο παράγοντας ψυχολογία έπαιξε το πρώτο και κυριότερο ρόλο για την έκβασή του και την καθολική επικράτηση της «Ενωσης». Από την μια υπήρχε μια ομάδα, η ΑΕΚ με παίκτες που μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο με το μαχαίρι στα δόντια, αποφασισμένοι να δώσουν και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους για να πάρουν την πρόκριση και από την άλλη υπήρχε ο Ατρόμητος με παίκτες που έδειχναν πλήρως αποσυντονισμένοι και μακριά από την σημασία και την κρισιμότητα της αναμέτρησης στην οποία θα αγωνίζονταν.

Οι «κιτρινόμαυροι» κατάλαβαν το διακύβευμα για την ομάδα τους και για πρώτη φορά την φετινή σεζόν έπαιξαν τόσο καλό ποδόσφαιρο και το κυριότερο είχαν τόσο μεγάλη διάρκεια στην απόδοσή τους. Αυτή η ΑΕΚ θύμισε πράγματι κάτι από την περυσινή ομάδα που κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλήματος με παίκτες που έβγαζαν ασίγαστο πάθος και δεν εγκατέλειπαν ούτε λεπτό την προσπάθειά τους για τη νίκη. Ακόμη και το γεγονός ότι ο Μπακασέτας δέχθηκε να αγωνισθεί ως αριστερός μπακ-χαφ για να καλύψει το κενό που είχε η ομάδα του στη συγκεκριμένη θέση, δείχνει τόσο πόσο άρτια προετοιμασμένη σ’ όλα τα επίπεδα και το πόσο «δεμένη» πήγε η ΑΕΚ σε αυτόν τον προημιτελικό και φυσικά δικαιώθηκε εκ του αποτελέσματος. Κανείς στην ΑΕΚ δεν εστίασε παραμονές του παιχνιδιού σε άλλα πράγματα πλην του ποδοσφαίρου κάτι που συνέβη κατά κόρον με τον Ατρόμητο, η διοίκηση του οποίου ανέβασε πολύ ψηλά το θέμα της διαιτησίας τόσο παραμονές όσο και ανήμερα του αγώνα στο ΟΑΚΑ. Σίγουρα δεν ευθύνεται αυτή η τακτική της διοίκησης του Ατρόμητου αποκλειστικά για την απογοητευτική εικόνα που παρουσίασε η ομάδα της απέναντι στην ΑΕΚ, όμως έχει κι αυτή το… μερίδιο της.

Από την στιγμή που το παιχνίδι δεν αντέχει σε ιδιαίτερη κριτική καθώς η επικράτηση της ΑΕΚ ήταν σαρωτική, ίσως θα ήταν προτιμότερο να σταθούμε σ’ ένα χρήσιμο συμπέρασμα που έβγαλε αυτή η αναμέτρηση. Οτιδήποτε ξένο προς τα αμιγώς ποδοσφαιρικά πάντα επηρεάζει αρνητικά την ομάδα που τα ανακινεί και τα προβάλει. Στην Ελλάδα όλοι φωνάζουν μετά από κάθε παιχνίδι τους για την διαιτησία, τρέχοντας στους αρμόδιους παράγοντας για να διαμαρτυρηθούν, προσδοκώντας άραγε τι;

Μάλλον βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Και φυσικά το… δάσος είναι πάντα η δική τους ομάδα και οι αγωνιστικές της αδυναμίες που όσο κι αν προσπαθούν να τις καλύψουν, προβάλλοντας «διαιτητικά εγκλήματα» και «ανελέητα κυνηγητά», πάντα τις βρίσκουν… μπροστά τους. Αυτός είναι ένας άγραφος κανόνας για το ποδόσφαιρο που επιβεβαιώθηκε και στο παιχνίδι ΑΕΚ – Ατρόμητος.

Οσο για τη συνολική συμπεριφορά του Αμρ Ουάρντα, είναι πέρα για πέρα κατακριτέα και ο Ατρόμητος έπραξε πολύ σωστά που έσπευσε άμεσα να τον… τελειώσει από την ομάδα του. Το ήθος είναι πάνω απ’ όλα στον αθλητισμό και κανείς δεν μπορεί να αμαυρώνει την ιστορία μιας ομάδας. Ειδικά αν αυτός που υπέπεσε στο ολίσθημα- στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Ουάρντα -δεν σκέφτηκε ότι έχει ευεργετηθεί από την ομάδα που εξέθεσε με τα… καμώματά του.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available