Ομογενειακή ηγεσία

Από το το συλλαλητήριο της Ομογένειας για τη Μακεδονία στη Νέα Υόρκη, 18 Μαρτίου, 2018. Φωτογραφία: «Ε.Κ.»/Κώστας Μπέη.

Η τρέχουσα συγκυρία στους κόλπους της Ελληνο-Αμερικανικής Κοινότητας προσφέρεται για κρίσεις, επικρίσεις και εικασίες σχετικά με την παρούσα ηγεσία της και τις δυνατότητές της.

Το κρίσιμο όμως αυτό θέμα για το μέλλον της Ομογένειας δεν είναι καινούργιο.

Συχνά ο «Εθνικός Κήρυκας» αλλά και άλλοι υπεύθυνοι ομογενειακοί θεσμοί και προσωπικότητες έχουν στο πρόσφατο παρελθόν αναπολήσει την εποχή της δεκαετίας του Εβδομήντα όταν ένας ευτυχής συνδυασμός εκκλησιαστικής, πολιτικής και κοινοτικής ηγεσίας είχε τότε χαρίσει στην Ελληνο-Αμερικανική Ομογένεια μια σημαντική παναμερικανική αλλά και διεθνή παρουσία και εντυπωσιακές δυνατότητες.

Επιτεύγματα όπως το εμπάργκο όπλων κατά της Τουρκίας, η καθιέρωση της αναλογίας επτά προς δέκα στη χορήγηση της αμερικανικής αμυντικής βοήθειας προς την Ελλάδα και την Τουρκία, αλλά και η ομογενειακή επιρροή σε ανώτατο ομοσπονδιακό και πολιτειακό πολιτικό επίπεδο προς υπεράσπιση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, έχουν γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της Ελληνικής Κοινότητας στην Αμερική.

Πέραν όμως από οιαδήποτε ιστορική αναφορά και σύγκριση, είναι γενικά αποδεκτό ότι σήμερα η Κοινότητα αυτή διέρχεται κρίση ηγεσίας.

Οι λόγοι είναι διάφοροι και, λίγο πολύ, γνωστοί. Επιφανείς ομογενειακοί ηγέτες και πολιτικοί απεβίωσαν, απεσύρθησαν ή απλά γέρασαν ακόμη και εάν κατέχουν αξιώματα ή συνεχίζουν να είναι στο προσκήνιο.

Το κυριότερο όμως είναι ότι από το σύνολο, από τον ομογενειακό κόσμο, λείπει σήμερα η ορμή και ο ενθουσιασμός που δημιουργείται από την παρουσία στην κορυφή εμπνευσμένων ηγετικών προσωπικοτήτων.

Με την αφορμή σημαντικών γεγονότων όπως η ετήσια τελετή και δεξίωση στον Λευκό Οίκο για την ελληνική εθνική γιορτή αλλά και άλλες μεγάλες εκδηλώσεις, διατυπώνονται ιδέες και προτάσεις με σκοπό την ηγετική αναβάθμιση.

Συχνά οι ιδέες αυτές αναφέρουν ως παράδειγμα προς μίμηση τη συνοχή, την αποτελεσματικότητα αλλά και τον τρόπο ενέργειας και τη δομή άλλων εθνικών αμερικανικών κοινοτήτων όπως η Εβραϊκή, η Ιρλανδική, η Ιταλική.

Εκφράζονται ακόμη και προτάσεις για την αλλαγή της φύσεως της ηγετικής εκπροσώπησης της Ομογένειας, η οποία μέχρι σήμερα έχει πράγματι βασισθεί περισσότερο στην Εκκλησία και σε δεύτερο βαθμό σε μείζονες ομογενειακές οργανώσεις.

Οπως και να έχει όμως το πράγμα, είναι γεγονός ότι οι ανάγκες της Ομογένειας στις ΗΠΑ αλλά και τα συμφέροντα του Ελληνισμού γενικότερα, καθιστούν επιτακτικά αναγκαία την δημιουργία και εδραίωση μιας νέας ομογενειακής ηγεσίας υψηλού, παναμερικανικού επιπέδου που θα μπορέσει να εμπνεύσει και να εμψυχώσει.

Από αυτή την άποψη, η Ελληνο-Αμερικανική Κοινότητα βιώνει μια κρίσιμη μετάβαση, η οποία καθιστά απαραίτητη την με κάθε τρόπο ενθάρρυνση των πρωτοβουλιών εκείνων που αποβλέπουν στην πρόοδο και ολοκλήρωση των ζυμώσεων και διεργασιών που πράγματι υπάρχουν και οι οποίες μπορούν να προσφέρουν στην Ομογένεια τη χαρισματική και εμπνευσμένη ηγεσία που της αξίζει.

Είναι παρήγορο και ενθαρρυντικό εν προκειμένω ότι μεγάλα Ιδρύματα όπως του Σταύρου Νιάρχου αλλά και αναγνωρισμένα νέα ομογενειακά στελέχη πιστεύουν στο σκοπό αυτό και εργάζονται για την πραγμάτωσή του.

Είναι χρέος όλων μας να τους συνδράμουμε και να συμμετάσχουμε ενεργά στην προσπάθειά τους.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available