Οταν ο σκύλος είναι πολύ περισσότερο από σκύλος

Φωτογραφία αρχείου: ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ/EURΟKINISSI.

Η γειτονιά μου ένα βράδυ, πρόσφατα, θύμιζε προεκλογική περίοδο.

Τότε που οι υποψήφιοι γεμίζουν τους δρόμους με ταμπέλες με τις φωτογραφίες τους, το όνομά τους, το κόμμα με το οποίο κατέβαιναν και την ημερομηνία των εκλογών.

Αυτές όμως οι ταμπέλες ήταν διαφορετικές από τις προεκλογικές.

Ηταν προσεκτικά, με αγάπη φτιαγμένες, ψηλές, στηριγμένες σε τρία λεπτά μεταλλικά πόδια, καλυμμένες με πλαστικό, κάτω από το οποίο υπήρχε μια καθαρή, όμορφη φωτογραφία ενός σκύλου με τις λέξεις: «Dog lost, Reward» (χάθηκε σκύλος, ανταμοιβή) και ένα αριθμό τηλεφώνου.

Πόσο χρόνο -και χρήμα- θα έχει ξοδέψει ο ιδιοκτήτης του σκύλου σ’ αυτές τις ταμπέλες και πόσα ακόμα θα έδινε για να δει έστω μια ακόμα φορά τον σκύλο του, σκέφτηκα με πλήρη συμπάθεια.

Μου αρέσουν κι εμένα τα ζώα αλλά δεν θεωρώ τον εαυτό μου από τους παθιασμένους, εγωκεντρικούς ζωόφιλους.

Οταν μεγάλωνα στη Λήμνο είχα έναν σκύλο. Ηταν ασπρόμαυρος, περήφανος, και βέβαια αδύνατος. Δεν ήταν κυνηγόσκυλο καθότι ούτε εγώ ήμουν κυνηγός.

Μόλις με έβλεπε όταν επέστρεφα στο σπίτι μας μετά το σχολείο έκανε σαν τρελός από τη χαρά του. Αλλά και εγώ τον αγαπούσα πολύ. Ποτέ όμως δεν πέρασε τις σκάλες να μπει στο σπίτι μας.

Γνώριζε και υπάκουε στους κανόνες της φιλίας μας. Κι εγώ φρόντιζα να έχει πάντα φαγητό. Και σκέτο ψωμί όμως να του πετούσα, δεν το περιφρονούσε. Μάλιστα πήδαγε στον αέρα να το πιάσει…

Οταν ήρθαμε στη Νέα Υόρκη, έβλεπα τα ράφια των σούπερ μάρκετ γεμάτα με τροφή για κατοικίδια και δεν πίστευα στα μάτια μου.

Αργότερα διάβασα σε ένα βιβλίο των οικονομικών, ότι οι Αμερικανοί ξοδεύουν περί τα 26 δισεκατομμύρια δολάρια σε τροφή για κατοικίδια. (Τώρα το ποσό αυτό έφτασε τα $70 δισεκατομμύρια δολάρια!!!)

Μου είχε προκαλέσει αρνητική εντύπωση. Εδώ πεινάνε, έλεγα, εκατομμύρια κόσμος, κι αυτοί εδώ ξοδεύουν τόσα δισεκατομμύρια για τους σκύλους!

Πέρασαν τα χρόνια για να καταλάβω ότι δεν είχα δίκαιο.

Και δεν είχα δίκιο γιατί ένας σκύλος ή μια γάτα σε ένα σημερινό σπίτι, κυρίως αυτό με κάποια οικονομική άνεση, δεν αποτελεί πολυτέλεια. Δεν είναι πεταμένα χρήματα.

Είναι μια ζεστή, γεμάτη αγάπη και αφοσίωση παρουσία, ένας πιστός φίλος που προσφέρει την αγάπη του χωρίς όρους και όρια.

Το γνωρίζω αυτό από πρώτο χέρι. Οταν τα παιδιά μας μας φέρανε ένα χαριτωμένο σκυλάκι, τον Πλάτωνα, μην έχοντας άλλη επιλογή, η γυναίκα μου κι εγώ, τον δεχτήκαμε.

Και ξέρετε κάτι; Τους ευγνωμονούμε για αυτό. Εγινε μέλος της οικογένειας. Μας έγινε απαραίτητος.

Καταλαβαίνω λοιπόν τον πόνο αυτών που έχασαν τον σκύλο τους και γέμισαν τον δρόμο με ταμπέλες. Και εύχομαι να μην βρεθώ ποτέ στη θέση τους.

Φαίνεται ότι άλλαξα πολύ από τότε που έφυγα από τη Λήμνο. ‘Η φαίνεται ότι έμαθα στη Νέα Υόρκη την πραγματική αξία, την ομορφιά, τη συγκινητικά πιστή φιλία με έναν σκύλο.

Πραγματικά η παρουσία ενός σκύλου, σε ένα σπίτι, δεν μετριέται με χρήματα. Είναι ανεκτίμητης αξίας.

Μόνο αν χάσετε ένα σκύλο, μόνο τότε θα καταλάβετε τι σας λέω.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available