Ο ζωγράφος Γιώργος Θεοδώρου μιλά στον «Ε.Κ.» για την έκθεση στο Προξενείο ΝΥ (βίντεο)

Ο ζωγράφος Γιώργος Θεοδώρου. Φωτογραφία: «Εθνικός Κήρυξ» - Κώστας Μπέη.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Η έκθεση ζωγραφικής του Γιώργου Θεοδώρου με την ονομασία «Το Καραβάνι της Αθωότητας» («The Caravan of Innocence»), άνοιξε τις πόρτες του στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στην Νέα Υόρκη, στις 16 Απριλίου και τα έργα του θα εκτίθενται μέχρι τις 30 Απριλίου.

Ο γενικός πρόξενος, Κωνσταντίνος Κούτρας, ήταν αυτός που παρουσίασε τον καλλιτέχνη στο κοινό, επισημαίνοντας πως είναι η πρώτη του έκθεση στην Νέα Υόρκη.

Ο κ. Θεοδώρου γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και στο Τμήμα Γραφιστικής και Οπτικής Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής.

Ο Ελληνας καλλιτέχνης μίλησε στον «Εθνικό Κήρυκα» για την έκθεση, τη δουλειά του, αλλά και όσα του παρέχουν έμπνευση.

Βίντεο: Εθνικός Κήρυξ, Κώστας Μπέη

«Ε.Κ.»: Μιλήστε μας για τη ζωή σας, επιθυμούσατε πάντα να γίνετε καλλιτέχνης;

Γιώργος Θεοδώρου: Από την παιδική μου ηλικία ζωγραφίζω, με θυμάμαι πάντα να ζωγραφίζω, αλλά σπάνια αυτό γινόταν εμμονικό. Στο Δημοτικό ό,τι ζωγράφιζα οι δάσκαλοι το βάζανε στον τοίχο, ως το καλό παράδειγμα. Τα μαθήματα τα βαριόμουν βέβαια, και χωρίς να είμαι κακός μαθητής, το σχολείο μου φαινόταν ένα λάθος κόλπο.

Ο γενικός πρόξενος, Κωνσταντίνος Κούτρας. Φωτογραφία: «Εθνικός Κήρυξ» – Κώστας Μπέη.

Στα χρόνια της εφηβείας η ένταση της ζωγραφικής μειώθηκε, αλλά δεν σταμάτησε. Εκανα όμως και άλλα πράγματα, έπαιζα μουσική και μου άρεσε το ποδόσφαιρο. Ημουν, επίσης, ιδιαίτερα κοινωνικός και εξωστρεφής και προτιμούσα να γυρνάω με φίλους παρά να κάθομαι να ζωγραφίζω.
Αργότερα, βρέθηκα να σπουδάζω Γραφιστική, μου άρεσε πολύ αλλά σύντομα διαπίστωσα πως θα προτιμούσα να χρησιμοποιώ τη δημιουργικότητά μου για πιο προσωπικά project.
Τότε αποφάσισα να ασχοληθώ κυρίως με την Τέχνη.
Αφού ολοκλήρωσα τις πρώτες σπουδές μου και άρχισα να εργάζομαι ελεύθερα ως εικονογράφος και γραφίστας έβαλα ως στόχο την Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας και τον πέτυχα.
Σήμερα αισθάνομαι πολύ τυχερός καθώς έχω καταφέρει να ασχολούμαι με ό,τι πραγματικά με ενδιαφέρει, τη ζωγραφική και την καλλιτεχνική εκπαίδευση.
Αγαπώ και την εκπαίδευση γιατί έχει διαρκή έμπνευση, είναι δημιουργική και απαιτητική. Δεν θα προτιμούσα ακόμη στη ζωή μου να είμαι μόνο ζωγράφος.

«Ε.Κ.»: Πόσο καιρό σας πήρε να δημιουργήσετε αυτή την έκθεση;

Γ. Θεοδώρου: Το «Καραβάνι της Αθωότητας» είναι επιλογή έργων των τελευταίων τεσσάρων ετών κυρίως, όπου και εδραιώθηκε ως ιδέα. Το θέμα όμως έχει ξεκινήσει σιωπηλά και χωρίς ιδιαίτερη συνειδητοποίηση από την αρχή των «σκοτεινών χρόνων» της κρίσης (2010) γι’ αυτό και κάποια παλιότερα έργα μου ανήκουν σε αυτή την ενότητα.

Φωτογραφία: «Εθνικός Κήρυξ» – Κώστας Μπέη.

«Ε.Κ.»: Τι είναι αυτό που σας εμπνέει στη δουλειά σας;

Γ. Θεοδώρου: Μέχρι τώρα ο άνθρωπος και η κατάστασή του. Οι σχέσεις, οι φυγάδες, οι μετανάστες, οι γέροι, οι έφηβοι, οι παράνομοι, ο θάνατος, η παραφροσύνη, η αρρώστια, η καταστροφή.
Με ενδιαφέρει ο άνθρωπος στα όριά του και όχι σε καταστάσεις ισορροπίας. Η ισορροπία είναι σημαντική για τον καθημερινό μας βίο, αλλά και βαρετή, λειτουργεί όπως και η ομοιομορφία ενός dress code ή μιας στολής. Νομίζω πως ο άνθρωπος στα όρια της προσπάθειάς του αναδεικνύει την ποιότητα, τη δύναμη, την αξιοπρέπεια και την αντοχή του… εκεί προχωράει… εκεί γράφει Ιστορία.

«Ε.Κ.»: Πώς επηρέασε η κρίση στην Ελλάδα τη δουλειά σας;

Γ. Θεοδώρου: Τα χρόνια από το 2010 μέχρι σήμερα ήταν (και εν μέρη είναι ακόμη) μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδος για την χώρα μου. Η ελληνική κοινωνία πολώθηκε και διχάστηκε. Βίωσε την αβεβαιότητα ως κυρίαρχο συναίσθημα και αυτό ως αποτέλεσμα του σοκ από την βίαιη εφαρμογή αυστηρότατων οικονομικών μέτρων. Παράλληλα με αυτό η χώρα δέχθηκε απότομα χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες από χώρες με πολέμους και φτώχεια… και αυτό συνεχίζεται.
Οι καλλιτέχνες στην πλειοψηφία τους μπήκαν σε κατάσταση εσωστρέφειας, η οικονομική δυσκολία και η ανασφάλεια μάς έκλεισε στα εργαστήριά μας και δουλεύαμε χωρίς διεξόδους και προθέσεις εκθέσεων και προβολής των έργων. Το καραβάνι της αθωότητας δημιουργήθηκε αυτή την περίοδο. Στην Ελλάδα της κρίσης που πολλοί από εμάς σκεφτήκαμε την πιθανότητα της μετανάστευσης. Αναρωτηθήκαμε αν αυτό που επιλέξαμε είναι ικανό να μας ζήσει. Βρεθήκαμε αίολοι σε έναν ιδιαίτερα σκληρό κόσμο. Γίναμε όμως και πιο σοφοί.

Φωτογραφία: «Εθνικός Κήρυξ» – Κώστας Μπέη.

Το καραβάνι έχει ως αφορμή και «δείχνει» αθώους ανθρώπους, φυγάδες, που είναι υποχρεωμένοι να αναζητήσουν καλύτερη μοίρα. Εδώ όμως οι ρόλοι μπλέκονται. Οι φυγάδες αυτοί μπορεί να είμαστε και εμείς. Υποφέρουμε, αγωνιούμε αλλά είμαστε όρθιοι, περήφανοι… με βλέμμα καθαρό… είμαστε κυρίως νέοι, παιδιά και κοιτάμε την ελπίδα… φοβόμαστε αλλά συνεχίζουμε. Δεν είμαστε θύματα αλλά δύναμη.
Αυτός για μένα είναι ο φυγάς, ο μετανάστης, ο πρόσφυγας. Εχει βασικό ρόλο στην δημιουργία της Ιστορίας.
Απαντώντας πιο απλά λοιπόν στην ερώτηση, θα έλεγα ότι το καραβάνι, ως δημιούργημα των τελευταίων ετών, ενσωματώνει συναισθήματα και καταστάσεις που βιώσαμε. Προσπαθεί να ξεφύγει όμως από την επικαιρότητα και να αποκτήσει καθολικό χαρακτήρα. Σίγουρα όμως μία ερμηνεία του είναι και «το πρόσωπο της κρίσης», που μάλλον τώρα είναι η ώρα να το δούμε πιο καθαρά.

«Ε.Κ.»: Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;

Γ. Θεοδώρου: Δεν έχω αποφασίσει να αλλάξω θέμα, συνεχίζω το καραβάνι, ίσως με κάποιες διαφοροποιήσεις στον τρόπο που βρίσκω τους ρόλους. Νομίζω πως μπορώ να το βελτιώσω ακόμη πιο πολύ και ίσως να αρχίζει να εκφράζει και μια νέα εποχή. Θα το δούμε.

«Ε.Κ.»: Υπάρχουν στα σκαριά επόμενες εκθέσεις σας;

Γ. Θεοδώρου: Δεν έχω να ανακοινώσω συγκεκριμένα κάποια επόμενη ατομική έκθεση, καθώς είμαι σε διαδικασία οργάνωσης και για Αθήνα και για Θεσσαλονίκη. Μέσα στον Μάιο όμως θα συμμετέχω σε δύο ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα και στο Παρίσι.

Φωτογραφία: «Εθνικός Κήρυξ» – Κώστας Μπέη.
Φωτογραφία: «Εθνικός Κήρυξ» – Κώστας Μπέη.
Φωτογραφία: «Εθνικός Κήρυξ» – Κώστας Μπέη.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available