Ο Ηλίας Καζάν μέσα από τις επιστολές του

ΒΟΣΤΩΝΗ. Το 1943 ο Ελληνοαμερικανός παραγωγός Ηλίας Καζάν, 34 ετών τότε, ήταν το πρόσωπο συζητήσεως στο Μπρόντγουεϊ με την επιτυχία του μιούζικαλ «Ενα Αγγιγμα της Αφροδίτης» (One Touch of Venus). Ομως, ο νεαρός Ηλίας είχε στραμμένο το βλέμμα του στο Χόλιγουντ άσχετα με τα προβλήματα που εμφάνιζαν οι επιχειρήσεις των κινηματογραφικών ταινιών. Ο Καζάν βρισκόταν στο Λος Αντζελες όπου διαπραγματευόταν ένα συμβόλαιο ταινίας όταν έγραψε στη σύζυγό του πως δεν του άρεσε αυτός ο τόπος και μάλιστα συνέχισε να της γράφει, πως «τον μισώ, δεν είναι καλό το μέρος, είναι σαν μνήμα, σαν τάφος, σαν νεκροφυλάκειο, σαν νταμάρι». Ωστόσο, είπε ότι απεφάσισε να αποδεχθεί την πρόκληση «να δοκιμάσει το σύστημα» και να «παράγει καλές εικόνες».
Πράγματι ο Ηλίας Καζάν έκανε μερικές πολύ καλές ταινίες. Η πρώτη του ήταν «A Three Grows in Broyklyn», η οποία ήταν γύρω από την ενηλικίωση ενός Αμερικανο-Ιρλανδού. Κυκλοφόρησε το 1945 και ο Τζέιμς Ντιν κέρδισε Βραβείο Ακαδημίας ως ο καλύτερος βοηθητικός ηθοποιός. Ηταν ο πρώτος από τους εννέα ηθοποιούς του Καζάν που κέρδισαν βραβεία Οσκαρ στις ταινίες του. Ο Καζάν εν τω μεταξύ εξακολούθησε να ευδοκιμεί στο Μπρόντγουεϊ. Στο τέλος του 1940 διεύθυνε δύο από τις καλύτερες αμερικανικές ταινίες του 20ού αιώνα, οι οποίες εκτίναξαν ψηλά την επιτυχία του Μπρόντγουεϊ τα ονόματα των οποίων ήταν «A Streetcar Named Desire» και «Death Salesman».
Παρόλα αυτά ο Καζάν προσελκυόταν από το Χόλιγουντ όπου πήγε και παρήγαγε μερικές από τις πλέον επιτυχείς ταινίες στο τέλος του 1940 και 1950. Πολύ συχνά τον χαρακτήριζαν ως τον «παραγωγό των ηθοποιών» καθότι απόκτησε το καλό όνομα ότι είχε την ικανότητα να παράγει εξαιρετικές ταινίες με νέους ηθοποιούς τους οποίους δίδασκε «τη μέθοδο», η οποία ήταν η διαδικασία με την οποία οι ηθοποιοί ενστάλαζαν τους χαρακτήρες που έπαιζαν στην ταινία με συναισθήματα της πραγματικής ζωής. Ο Καζάν ήταν γνωστός για τη διεύθυνση που παρείχε σε νέους ηθοποιούς όπως οι Μάρλον Μπράντον, Βίβα Ζαπάτα, Τζέιμς Ντιν.
Η ιστορία του Ηλία Καζάν και του έργου του γίνεται γνωστή μέσα από 300 επιστολές του οι οποίες έχουν επιλεγεί ανάμεσα από 1.200. Εχουν αριθμηθεί από το 1925 μέχρι το 1988, αλλά οι πιο ενδιαφέρουσες είναι από το 1940 μέχρι το 1950, τις οποίες εξέδωσε ο Αλμπερτ Ντέβλιν καθηγητής των αγγλικών του πανεπιστημίου του Μισούρι.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available